Als gedachten je meesleuren in negatieve emoties

Slopend kunnen ze zijn. Gedachten die je meesleuren in negatieve emoties. Gedachten over schuld, niet goed genoeg zijn, iets aangedaan worden. Gedachten van te kort, van verlies, van willen hebben en niet krijgen. Gedachten van afkeuring en teleurstelling.

In relatie tot de mensen die ons het meest nabij zijn, worden ze het meest getriggerd. En als we niet uitkijken, zitten we verstrikt in emotionele drama’s, die zich voornamelijk in ons hoofd afspelen en verre staan van de werkelijkheid van het nu.

Het nu is open en fris. Het nu kent geen geschiedenis en heeft geen verhaal. Het ontvouwt zich van moment tot moment. Het ontstaat vanuit stilte en verdwijnt in stilte. Het brengt sensaties in mijn lijf via klanken, geuren, beelden en aanrakingen. Los van iedere gedachte zijn het slechts bewegingen van het leven. Schoon en zuiver. Magisch. Fascinerend. Stromend, of niet stromend, krachtig of subtiel. Zo lang ik mij erover kan verwonderen, is er rijkdom en verrukking. Zelfs in de gevoelens, die mijn geest als pijnlijk bestempelt. Zolang ik ze toelaat zonder enig verzet, verliezen emoties hun grip.

Het pijnlijke drama begint daar,
waar de ander mij niet kan geven wat ik wens

Zo simpel eigenlijk. En toch vind ik het niet eenvoudig mijn negatieve gedachten te overstijgen als ze zich aandienen. Het is mijn persoonlijke geschiedenis, die mijn gedachten telkens weer kleurt. Dit is fijn, dat niet. Dit is ok, dat niet. Dit is eerlijk, dat niet. En waar het anderen betreft: hoe vaak betrap ik mijzelf erop dat zij die geschiedenis moeten goed maken. Daar waar ik tekort heb ervaren, moeten anderen overvloed brengen. Ze moeten vooral aardig en lief zijn, er voor me zijn als ik ze nodig heb, mij vertrouwen en zien in mijn goedheid, mij veiligheid bieden en niet afwijzen. Het pijnlijke drama begint daar, waar ze mij niet kunnen geven wat ik wens. Dan creëert mijn hoofd verhalen vol oordelen. Het is niet eerlijk. Niet terecht. Hij zou toch zus en zij toch zo. En ik doe toch niets fout? En als ze me maar begrijpen, komt alles goed. Want in het begrip ligt toch een belofte van weer ok zijn in de ogen van de ander. Althans, dat hoop je dan maar.

Het zijn niet de feiten, die de pijn veroorzaken. Het zijn mijn eigen gedachten, die het drama creëren. Ik maak er een gekleurd verhaal van. En dat verhaal is altijd anders dan het verhaal van de ander. Er is nooit één verhaal. En nooit één waarheid. Er zijn duizenden gedachten en duizenden verhalen. En mijn verhaal van vandaag, kan morgen weer totaal anders zijn. Niets zo onbetrouwbaar als de geest. Boeiend om van een afstandje naar te kijken, maar niet handig om er in te geloven als zijnde de enige waarheid. Wat zich in mijn hoofd afspeelt, heeft niets te maken met de werkelijkheid van het nu. Want zodra ik mijn gedachten stil weet te leggen, of er geen aandacht aan besteed, verschijnt er een geheel andere werkelijkheid. Een werkelijkheid die kalm is en verstild, en tegelijkertijd heel levendig en vreugdevol met op ieder moment weer iets anders te voelen, te zien en te ruiken.

Het zijn die schaarse
volstrekt vredige momenten
die de richtlijn in mijn leven zijn

Het zijn die schaarse volstrekt vredige momenten, die de richtlijn in mijn leven zijn. Daar wil ik zijn en daar vind ik rust. Daar kan ik de energielek dichten. Verlies ik die focus uit het oog, dan ga ik manipuleren. Mijn verhaal wordt waarheid en ik wens dat de ander mijn verhaal gelooft. Of erger nog: ik verwacht dat die ander het verhaal naar een goed einde brengt. Ik heb pijn, dat komt door jou, dus jij moet mijn pijn verzachten. Maar zo werkt het eenvoudigweg niet.Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen persoonlijke geschiedenis. Ik dien mij mijn eigen pijn toe te eigenen.

We kunnen elkaars pijn niet wegnemen. Wel kunnen we er voor elkaar zijn door een liefdevolle ruimte te bieden, waarin we in alle openheid kunnen delen wat er in ons leeft. De pijn, het verlangen, de vreugde. Zonder enige verwachtingen. Er hoeft niets opgelost, niets begrepen, niets verzacht. Als er geluisterd en ontvangen kan worden met respect en zonder enig oordeel, als we uit het verhaal blijven en kunnen getuigen in open gewaar zijn, kunnen emoties stromen en helen in het licht van liefdevolle aandacht. Liefdevol in contact blijven, door alle pijn heen, daar ligt de grootste uitdaging.

En tot slot is ook dit weer een verhaal. Ontsproten uit gedachten in mijn hoofd. Eén werkelijkheid van de vele. Gekleurd door mijn eigen ervaring. Misschien resoneert het. Misschien ook niet. Aan het eind van alle woorden ligt uiteindelijk weer de stilte. Ontdaan van alle kleur.

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Zou je samen met Nanette bewust willen stilstaan bij wat er op dit moment in je leven speelt? Maak dan een afspraak voor een coach sessie in de bossen van Baarn via de contactpagina.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden in het omgaan met lastige situaties? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.
Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

6 gedachten over “Als gedachten je meesleuren in negatieve emoties

  1. Anne

    Mooi verhaal Nanette.
    Soms zit je echter zo op de weerstand van de ander, dat je niet verder kunt.
    Om het allemaal alleen maar bij jezelf te zoeken, doe je jezelf ook geen recht, is mijn ervaring.

    Reageren
    1. Nanette Bericht auteur

      Dank voor je reactie Anne. Als je fouten bij jezelf gaat zoeken, doe je jezelf zeker geen recht. Waar het telkens om gaat, in mijn ogen, is de kunst om even afstand te nemen van het ‘drama’. Om je niet door allerlei gedachten te laten meeslepen. De oordelen los te laten en telkens weer terug te keren naar het nu, dat geen verhaal kent en altijd weer open en fris is. Of die ander daar nu in mee gaat of niet. Dat maakt dan niet uit.

      Reageren
    1. maria

      Goed verwoord Nanette.
      Is een valkuil…; valt niet altijd mee om zelf de verantwoordelijkheid te nemen…groot en stoer willen zijn.Help!
      Rust bewaren in mijzelf.Even weggaan, wat mediteren als dit mij allemaal lukt.

      Reageren
      1. Nanette Bericht auteur

        Dank voor je reactie Maria. Groot en stoer willen zijn is inderdaad zeer vermoeiend. Zacht en stevig is de kunst. (-:

        Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *