Als het leven langs je heen lijkt te gaan

Heb jij het gevoel dat je het leven ten volle leeft? Dat je je werkelijk verbonden voelt met alles en iedereen om je heen? Dat het leven vrolijk knispert en sprankelt? Of lijkt het leven langs je heen te gaan? En ervaar je een grijze leegte die onderhuids knaagt. Merk je dat je eigenlijk te veel TV-kijkt, te veel snoept, twittert, facebookt of veel aan het daten bent? Dat je meer drinkt dan nodig is en eigenlijk steeds weer afleiding zoekt om die onbestemde leegte maar niet te voelen?

Zoveel mensen hebben het gevoel op een eilandje te zitten. Afgescheiden en geïsoleerd van de rest. Niet zo op het eerste oog, want alle sociale activiteiten gaan vrolijk door, maar zijn we heel eerlijk, dan zien we hoe we het allemaal voornamelijk alleen zitten te doen. In ons eentje ploeteren we door het leven. Zelfs binnen onze liefdesrelaties ervaren we die een eenzame worsteling. En dat maakt moe. Put uit.

Diep in de mens huist een groot verlangen
naar een diepere verbinding

Diep in de mens huist een groot verlangen naar een diepere verbinding, met die ander, met het leven, met dat wat groter is dan onszelf. Het gekke is, dat die verbinding er hoe dan ook is. We zijn per definitie met alles en iedereen verbonden. Er is niets in het leven, dat op zichzelf kan bestaan, onmogelijk! Wij maken deel uit van (en zijn afhankelijk van) een enorm netwerk van verbindingen, waarin iedere beweging invloed heeft op het groter geheel. Al zouden we willen, het is onmogelijk om ons te isoleren en werkelijk af te scheiden.

Toch ervaren we dat niet zo. We voelen ons eenzaam en alleen en verlangen ernaar het leven ten volle te leven, kleurrijk, avontuurlijk, in vrolijk en liefdevol in contact met anderen. Waarom lukt dat bij velen van ons niet?

Het zijn de (veelal onbewust) pijnlijke ervaringen uit onze jeugd, die ervoor gezorgd hebben dat we ons zijn gaan terugtrekken. Dat we uit contact zijn gegaan. Momenten waarop we kwetsbaar en gevoelig waren, werden niet als zodanig door onze ouders herkend. Dus gingen we onszelf beschermen en keerden naar binnen.

In principe een slim en krachtig mechanisme. Helemaal niets mis mee. Het zegt iets over je vermogen als klein kind, toen je je nog niet goed in woorden kon uitdrukken, om toch nee te zeggen. Het zegt iets over jouw natuurlijke ontwikkeling als individu. Over jouw eigenheid als persoon. Het gaat pas mis, als we niet meer durven om opnieuw in contact te gaan.

Voor een gezonde ontwikkeling, heb je als kind een veilige ruimte binnen de relatie met je ouders nodig, waarin je kan oefenen in toenaderen en verbinden en losmaken en afzetten. Als die beide bewegingen door je ouders liefdevol worden geaccepteerd, leer je eigenheid kennen en ontwikkel je een basaal gevoel van zelfvertrouwen.

Over de pijn van niet gezien worden heen
ga je enorm je best doen
de ontbrekende liefde alsnog te krijgen

Zijn je ouders echter niet in staat om jou die liefdevolle ruimte te geven, dan trek je je als kind definitief uit contact. Je zal niet durven uit te reiken, jezelf te laten zien, je verlangens te uiten. En tegelijkertijd maak je een andere beweging: over de pijn van niet gezien worden heen ga je enorm je best doen de ontbrekende liefde alsnog te krijgen. Bijvoorbeeld door hele goede cijfers te halen, uitermate zorgzaam te zijn, altijd gek doen en vrolijk zijn of juist te gaan rebelleren. Alles om aandacht en waardering te oogsten. En zo beweeg je je steeds maar heen en weer: terugtrekken, aandacht halen, terugtrekken, aandacht halen. In beide bewegingen krijgt je eigenheid geen enkele kans zich te ontwikkelen. Je bent er namelijk niet. Je bent niet in contact met je eigen gevoelens.

Dit mechanisme van je terugtrekken op je eilandje en niet meer meedoen, of juist vreselijk je best doen om aandacht en waardering van die ander te krijgen, strekt zich uit tot ver in je volwassen leven. Velen van ons zullen dit herkennen. We zijn veelal of bezig iets te halen, willen dingen hebben, of we nemen afstand, duwen iets wat we onaangenaam vinden weg. In beide bewegingen zijn we feitelijk niet in contact, niet in verbinding, niet in het nu.

Wil je je weer levendig verbonden voelen met het leven, dan zijn er een aantal innerlijke stappen te nemen:

1. Je ten diepste realiseren dat je deel uitmaakt van een groter geheel, dus onmogelijk afgescheiden kan zijn. Veel tijd doorbrengen in de natuur en regelmatig mediteren en stilte opzoeken, kunnen je hierbij ondersteunen en je emotionele draagkracht vergroten.

2. Vanuit dit ruimer bewustzijn, je kindspijn toelaten en het beschouwen als een verloren verlies. Besluiten om hier zelf verantwoording voor te nemen en niet meer verwachten dat de buitenwereld (als vervanging van die ouders) die pijn alsnog gaat verzachten.

3. Je richten op het nu. Opnieuw ontdekken wie je bent, wat je verlangens zijn, je gevoelens, je talenten, wat jouw uniciteit is binnen het groter geheel.

4. Vaardigheden ontwikkelen om jezelf in relatie met je omgeving, met alles wat je bent en wat je voelt, uit te drukken. Niet meer wegduwen, niet meer grijpen, maar zonder angst, volledig in contact met jezelf en de huidige realiteit, jezelf met heel je wezen laten zien.

Het is een pad wat om oefening vraagt. En soms om professionele begeleiding. Het is geen pad dat ‘verlichting’ garandeert, maar wel licht brengt op je vastgeroeste mechanismen. En dat licht, dat bewustzijn, maakt dat het leven lichter wordt, en voller. Het biedt je de mogelijkheid je stralende natuur terug te vinden. Stap voor stap, en soms ook ineens.

Via de programma’s van Innersteps begeleid ik je graag op dit specifieke pad. Mail me gerust als je vragen hebt!

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

4 gedachten over “Als het leven langs je heen lijkt te gaan

  1. Marij Vedder

    Ja, zo herkenbaar allemaal. Mooie is dat ik je woorden begrijp Nanette, juist omdat ik eenheel stuk van dit alles met mezelf heb beleeft en doorworstelt, en kunnen loslaten. En dan ineens voel je de innerlijke vreugde intens, gewoon.. Je herkent jezelf weer!! Dan heb je weer contact met jezelf zoals het ooit bedoelt is, en van waar uit je ook weer werkelijk contact kunt maken met alles wat er is!
    Het is echt mooi om er mee aan de slag te zijn, als we maar vertrouwen!

    Reageren
  2. Jan Willem

    Duidelijk en herkenbaar. Mooi Nanette, wat doe je goed werk! En op zo’n mooie plek, zou graag weer eens jouw kant op komen!

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *