Als je je klein en kwetsbaar voelt  

Eén van mijn voornemens voor het nieuwe jaar is om me niet meer te verstoppen als ik me klein en kwetsbaar voel. Om me niet meer veilig op mijn eilandje te verschansen, als ik me fragiel en wiebelig voel, maar mijn gevoelens te delen met de dierbaren om me heen. Om uit te reiken met alle emoties die er op dat moment zijn. Niet via appjes of smsjes, niet achteraf als ik het allemaal in mijn eentje moedig heb doorgewerkt, maar in het moment zelf, wanneer ik me het aller teerst voel. En met mijn stem. Want dat vind ik het spannendst.

Het voornemen voelt als een flinke uitdaging. Ik ben zo gewend om moeilijke momenten in mijn eentje te ‘processen’. Met alle opgebouwde ‘wijsheid’ fungeer ik als mijn eigen coach, stel mezelf de vragen die ik een ander zou stellen, herken en doorzie mijn patronen, haal mijn oordelen en verwachtingen onderuit, doorvoel mijn verdriet, boosheid of frustratie, ga over naar begrip en breng mijzelf via meditatie of spirituele teksten weer naar het licht. Ik steek een kaarsje aan en de Boeddha glimlacht tevreden in de vensterbank.

Het is een veilige manier van mijn spiritualiteit leven

En zo ben ik mijn eigen muze. Creëer ik stof voor de volgende blog. Die ik vervolgens weer in mijn eentje schrijf en in mijn eentje de wereld inzend. Het is een veilige manier van mijn spiritualiteit leven. Enigszins gecontroleerd kun je zeggen. Daar is op zich niets mis mee. Het brengt groei en helderheid, het brengt anderen groei en helderheid, maar… het is ook bij tijd en wijle een eenzame route.

Mijn voornemen is om die reis niet meer alleen te maken. Om te vertrouwen dat ik ook de moeite waard ben in mijn wanhoop, mijn verdriet, mijn eenzaamheid. Want daar ligt de angst, die mij zo zorgvuldig beschermt: ben ik ook welkom als ik me klein en kwetsbaar voel? Als ik niet de wijze vrouw ben, maar het even helemaal niet meer weet? Iets in mij is daar zo bang voor: dat de deur dicht is, als ik aanklop en me dan pas echt alleen zal voelen.

De deur was dicht toen ik mijn kwetsbaarheid wilde delen

Kennelijk zit er ergens in mijn persoonlijke geschiedenis, toen ik nog heel klein was, een soortgelijke ervaring. De deur was dicht toen ik mijn kwetsbaarheid wilde delen. ‘Nooit meer dat verlaten gevoel’ moet ik innerlijk hebben besloten. En daar stond de stoere Nanette op. Overtuigde zichzelf: Ik kan het wel alleen. En dat kon ze. Ze beschouwde het als haar kracht. En dat was het ook. Als kind altijd alleen op stap, alleen al jong op reis, alleen in the middle of nowhere wonen. Ze genoot ervan. Het gaf enorm veel vrijheid. En ze zette er mooie dingen mee in de wereld. De bloeiende praktijk Innersteps is daar een voorbeeld van.

Maar diep verborgen, achter dat succes komt er nog altijd op kwetsbare momenten dat verlaten gevoel terug. Ook al zijn er dierbare vriendinnen en vele warme contacten.  Als het om die gevoelige momenten gaat, dan neig ik nog steeds naar het veilige ‘Ik kan het wel alleen’.  En daar, zo voel ik nu, doe ik mezelf enorm tekort. Ik negeer het onderliggende grote verlangen naar contact en verbinding. Juist dan. Juist op die verloren momenten.

Ik sluit een deel van mijzelf uit,
als ik mijn kwetsbaarheid niet in relatie breng

Ik weet, dat als ik dán uitreik, als ik dan in al mijn fragiliteit deel wat er in me leeft, het leven zoveel meer kan stromen. Ik sluit een deel van mijzelf uit, als ik mijn kwetsbaarheid niet in relatie breng. Ik ontneem mijzelf de sprankeling en levendigheid van werkelijk in contact zijn met alles wie ik ben. Feitelijk geef ik mijn hartsenergie niet de kans om volledig te stromen. Ik verbind mijzelf niet tot in het diepst van mijn wezen.

Doe ik dat wel dan gebeuren er zulke mooie dingen. Zijn de contacten zo rijk. Voel ik dat ik werkelijk leef. Met alles in mij. En dat is wat ik mijzelf en een ieder die dit leest toewens: het leven te kunnen leven in al zijn volheid. Aho.

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Zou je samen met Nanette bewust willen stilstaan bij wat er op dit moment in je leven speelt? Maak dan een afspraak voor een coach sessie in de bossen van Baarn via de contactpagina.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden in het omgaan met lastige situaties? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.

 

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

13 gedachten over “Als je je klein en kwetsbaar voelt  

  1. Ank

    Zo herkenbaar dit. Ik ben zelf coach en heb ook de neiging om middels reflectief schrijven mijn eigen coach te zijn als ik me kwetsbaar voel. En ja het geeft kracht. Maar ook ik heb de ervaring dat het me achteraf juist heel gelukkig maakt als ik mijn kwetsbaarheid deel. Maar dat vereist moed. Wat als die ander je teleurstelt? Wat als die ander toch oordeelt?
    Het meer delen van je kwetsbaarheid is een moedig voornemen wat me inspireert en ik ben nieuwsgierig wat het mij en anderen oplevert

    Reageren
  2. Margreet

    Wat moedig, Nanette!
    Ben benieuwd naar je ervaringen en naar wat je mij en anderen doordoor kunt leren! Mijn deur staat open! Juist dan! Want er zijn al genoeg stoere mensen …
    Groet, Margreet

    Reageren
  3. katrien

    Dag Nanette,

    dank je wel voor het delen van dit kwetsbare deel van jou !
    Dit raakt mij omdat ik mezelf hier in erken !
    ooh ik ben zo goed in het mezelf dragen, in het alleen doorworstelen van moeilijke processen.
    Misschien zijn al mijn therapeutische opleidingen wel onbewust een manier geweest om dit patroon te kunnen verder zetten. Zo kon ik mijn overleven en mezelf dragen verderzetten.
    Ik raak heel erg geemotioneerd nu ik dit neerschrijf.
    Heb ik dan, zo, mijn diepste gekwetsheid omzeild ?
    Lieve groet
    Katrien

    Reageren
  4. katrien

    Dag nanette,
    IK voel me heel erg geraakt door jou schrijven.
    OOh ik ben zo goed in het alleen dragen , doorheen processen gaan en me op mezelf terugtrekken tot ik terug helderheid heb.
    Dit heeft me kracht en vertrouwen maar ook soms een gevoel van alleen zijn, schouders die het niet meer kunnen dragen, een emmer die vol is.
    Ook een verlangen naar verbinding, erkend worden in die kwetsbaarheid.
    Ik heb therapeutische opleidingen achter de rug en door dit artikel te lezen vraag ik me af of ik onbewust dit niet gedaan heb om mezelf de tools te geven om mezelf te kunnen blijven dragen en zo mijn patroon in stand te kunnen houden.
    Ik voel jou schrijven als een uitnodiging om hier uit te stappen en het anders te gaan doen……
    Dank je wel hiervoor !
    Lieve groet
    Katrien

    Reageren
  5. Jajette

    Hallo Nanette

    Zo herkenbaar wat je beschrijft. Dank dat je dit deelt op je blog.
    Voor mij, ja ook ik ben een ervaren coach en hulpverlener, was het bevrijdend om mezelf in alle kwetsbaarheid te kunnen laten zien. (ik kon niet meer anders na overlijden van mijn Lief en een flinke Burn Out) Het heeft eindelijk ruimte gegeven aan dat kleine meisje dat voortdurend afgewezen werd als ze haar enthousiaste zelf was. En dus besloot ook ik het voortaan alleen te doen. Het heeft me veel opgeleverd, maar ook veel gekost.
    Nu ik alles van mezelf durf te laten zien, en ook niet meer alles hoef te kunnen, levert het een lichter stromen met het leven dat zich aandient. Blij met mezelf ook!
    Alle goeds, Jajette

    Reageren
  6. Annemie

    LIeve Nanette, wat raak je me diep in m’n ziel bij dit blog. Ik zou het hebben kunnen schrijven…afgelopen jaar just veel met dit thema bezig geweest en nog, en dus niet ‘toevallig’ dat ik jou al zo lang ‘volg’ en jij me inspireert als coach en vooral als mens.
    Wat hebben we elkaar toch nodig om te spiegelen…en wat een moed is er nodig om nu nèt dat laatste randje te schuren zodat je hart weer volop mag stromen. Voor mij heeft mijn hele spirituele levens-zoektocht in deze fase vooral laten zien dat ik de liefde die ik zo vaak (als vanzelfsprekend) ‘naar buiten’ liet stromen (wat ik zeker wil blijven doen) nu ook bewuster aan mezelf wil ‘geven’, meZELF omarmen….en dat voelt nog onwennig, maar o, zo vreugdevol…mezelf op het podium, in het licht en o, zo breekbaar en kwetsbaar…en het MAG van mijZELF…dank je wel voor je delen! Hoe meer we dit doen naar elkaar, dit uitspreken, des te beter voel ik een spiegel, als uitnodiging te kunnen zijn voor de ander dit ook te durven! Voluit leven…
    Op weg samen in een mooi, ontvouwend 2017!! 💕

    Reageren
  7. Janne Zevenberg

    Lieve Nanette,
    Wat een ontzettend goed voornemen en fijn dat je dat met ons deelt, dankjewel Nanette. Want zoals het voor velen herkenbaar is, is het dat voor mij ook.En soms voelt dat zo alleen. Ook ik kan goed anderen helpen en bij de hand pakken en mee nemen op het levenspad.
    Maar o wee als het om mijzelf gaat en ik mij kwetsbaar kan opstellen, komt er vaak toch die krachtige vrouw om de hoek kijken die het zo goed weet voor iemand anders , maar waar neem ik die ruimte voor mijzelf ?
    Dus ik heb in de eerste week van januari ook mijn voornemen in de praktijk gebracht en coaching voor mijzelf gevraagd van iemand die ik ken.Gewoon om niet mijn hand uit te steken , maar een uitstekende hand vast te pakken.
    Ik ben benieuwd naar jouw ervaringen Nanette en volg het graag.
    Lieve groet Janne

    Reageren
  8. Henrike

    Jazeker…………hoe eenzaam voel ik mij, het lijkt een steeds groter gevoel te worden, een overdosis van alleen zijn, doordat ik zo krachtig mijn leven draag, mijn verantwoordelijkheid neem, lief ben, aandachtig, zorgzaam, open, eerlijk, mijn spirituele belangstelling als handvat heb?
    Vriendinnen weten wel hoe kwetsbaar ik ben, hoe eenzaam ook, hoe krachtig.
    Lieve broers van mij eveneens.
    Langzaamaan durf ik iets van mijn kwetsbaarheid te laten zien naar mijn kinderen toe ( ik ben 66, zij dertig ), maar dat doe ik schoorvoetend, omdat ik bang ben dat dan ballast voor hen wordt.
    Maar, zo leren ze mij niet volledig kennen, terwijl ik ouder word en ik ooit dit leven zal verlaten.
    Dan voelt het toch beter als ze mij, hun moeder, kennen: wie was zij?
    Ik heb geen partner en daten voelt zo onnatuurlijk; ik kan het niet.
    En ik woon in een dorpje, ontmoet nauwelijks zielsverwanten, het drijft me naar de stad, om daar eventueel te gaan wonen, maar ik ben in feite een natuurmens. De natuur is mijn houvast, mijn troost, juist in dat alleen zijn.
    Maar alle dagen alleen, ondanks mijn initiatieven van samen eten af en toe, en andere initiatieven, ja alle dagen alleen kan ik niet meer aan. Toch ga ik verder, zonder innerlijke kracht zou ik dit leven immers opgeven?
    En dat wil ik niet, zeker niet voor mijn kinderen.
    Dus hoe, ja hoe pak ik dat aan: ik verstop me niet echt, wel een beetje, en waarom lijkt dit thema een vrouwenaangelegenheid, waar zijn de mannen?!

    Reageren
    1. Sandra

      Lieve Nanette, zo dapper dat jezelf in al je kwetsbaarheid durft te laten zien. Je gevoel zo herkenbaar. En als ik ook de reacties lees, wat zijn we dan toch veel eenzame zielen die graag de ander onze sterke kant laten zien, maar we verstoppen ons als we minder te bieden hebben. Ik voel vaak schaamte als ik mijn vrolijkheid kwijt en ben bang dat anderen mij dan als zwaar ervaren. En ja, ook ik ga dan verstoppertje spelen, voor zo ver dat kan als je een gastencentrum runt. Maar als er dan even iemand gewoon aandacht voor je heeft en ontspannen naar je kan luisteren, even iemand bij wie je helemaal jezelf mag zijn, wat kun je daar dan van opknappen! Ik wens je veiligheid en warmte toe, en mijn deurtje staat altijd voor je open.

      Reageren
  9. Anneke

    Hi Nanette, erg herkenbaar hoor wat jij beschrijft. Ook ik ben coach 🙂 In ieder geval succes met je nieuwe voornemen, ik blijf je volgen. X Anneke

    Reageren
  10. Sabine

    Dank om het delen van juist dit deel in je leven! Ik herken het zo goed. De beweging spontaner en gemakkelijker gaan in de zorg voor anderen, en de moeite die ik heb om mij ook te tonen in mijn meer kwetsbare kant. De ervaring(en) afgewezen te worden op die momenten hebben gemaakt dat ik ervoor ben gaan zorgen anderen zo weinig mogelijk nodig te hebben, en mezelf en het kind in mij zelf wel op te vangen. Gelukkig is er ook het bewustzijn en het gewaar worden van de behoefte en het verlangen naar willen groeien tot meer mens zijn, die me vooruit duwen om dat oud patroon van alles alleen willen doen, beetje bij beetje om te leren buigen en mij meer te durven tonen in mijn echtheid.
    Mensen zoals jij, Nanette, doorheen deze getuigenis inspireren me hierbij. Dank hiervoor.

    Reageren
  11. Enske

    Hi Nanette,
    Wat schrijf jij toch prachtige blogs, maar deze raakt mij des te meer omdat het zo persoonlijk is en voor mij zo herkenbaar! Ook ik heb de neiging mij terug te trekken op het moment dat ik mij kwetsbaar voel. Het liefste zou ik dan in een holletje onder de grond kruipen om er pas weer uit te komen als de storm in mij weer is gaan liggen! Maar daarmee ontken ook ik een gedeelte van mij zelf. Dat stukje kwetsbaarheid of een “even-niet-meer weten” dat er dan niet mag zijn!
    Zo fijn dat jij dit deelt, want ik denk dat zoveel mensen dit herkennen. Als wij allemaal steeds meer durven te laten zijn en zien wat er is kan er alleen nog maar meer verbinding en liefde ontstaan!
    Ik wens jou een prachtig nieuw jaar toe waarin deze intentie van jou zich helemaal mag ontvouwen!
    Tot volgende week!, lieve groet, Enske

    Reageren
  12. Nanette Bericht auteur

    Wow, wow, lieve moedige vrouwen. Wat fijn om zoveel openhartige reacties te ontvangen. True sisterhood. Heel mooi. Dank jullie wel!!!

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *