Als je jezelf dreigt te verliezen

Het kan een angstige ervaring zijn, als je jezelf dreigt te verliezen. Het gevoel geen enkele grond meer onder je voeten te hebben, geen houvast, geen controle. Geen enkel contact met je eigen zinnen. Ik heb het een paar keer in mijn leven meegemaakt. Het voelde alsof ik op het randje van de dood balanceerde.

Ik zat erbij en ik keek ernaar. Zo voelde het. Totaal geen controle over wat zich in mijn fysieke en emotionele lichaam afspeelde. Overweldigd door angst, die diep, diep geworteld zat. Iets in mijn systeem, wilde de werkelijkheid van dat moment niet aan, waarin ik iets dreigde kwijt te raken wat me intens dierbaar was. Ik had geen contact meer met mijn lichaam en verdween in een ander bewustzijn. Een ultieme vluchtpoging van mijn lijf om een diep gevoel van totale ontreddering niet te voelen.

Dreigend verlies kan de grond volledig onder je voeten vandaan slaan. Verlies van een dierbare aan de dood, verlies  van  je geliefde, verlies van je gezin. Ineens is er geen ander uitzicht meer dan een kale, contactloze leegte. Ondraaglijke, rauwe pijn. Degenen die deze plek kennen, weten hoe alles in je wezen zich verzet tegen het voelen van die totale verlatenheid.

Niet voelen is niet ten volle leven

Sommigen vluchten in drank of drugs, anderen in seks of in heel hard werken. Er zijn talloze opties om maar niet te hoeven voelen. Ik neigde uit mijn lichaam te verdwijnen. Maar niet voelen, is niet ten volle leven. Juist deze uitermate pijnlijke momenten zijn vruchtbare kansen tot groei. Ze nodigen je uit om je angsten volledig onder ogen te zien, om diep in de leegte te duiken, om werkelijk te durven vallen.

Hans Knibbe, grondlegger van de Zijnsoriëntatie beschouwt ‘de val’ als het belangrijkste moment van transformatie in iemands leven. ‘Het is de ervaring nergens bij te horen, geen emotioneel houvast te hebben, niet te weten wie je bent, je verdoemd te voelen tot eeuwige eenzaamheid, troosteloosheid, geen spiegel waarin je kunt herkennen wie je bent’, zo schrijft hij in zijn boek Rusten in Zijn.

Ergens op je levenspad,
heb je je eigen bestaansgrond weggegeven

Niet erg uitnodigend. Maar als je de moed kunt opbrengen alle pijn en leegte werkelijk te doorvoelen (al dan niet onder begeleiding van een goede therapeut), zul je merken dat er ergens een bodem is. Jouw eigen bodem. Jouw eigen grond. Een grond die uiteindelijk rijk en voedend is. Want als je terugkijkt op het moment dat de paniek toesloeg, kun je zien dat je ergens je eigen bestaansgrond bij een ander hebt gezocht. Of in je baan, je huwelijk, je ouderschap. Ergens op je levenspad, heb je je eigen bestaansgrond weggegeven. Gedacht dat dáár je thuis was. En dat is een illusie.

Ik heb mij laten vallen. Ik heb gevoeld en veel gehuild. Ik bleef aanwezig bij de pijnlijke leegte. Ik was een tijdje stuurloos en voelde op een dag weer eigen grond. Daar groeien nu kleurrijke bloemen. Bloeit creativiteit. Bevindt zich een bron van doorleefde wijsheid. Daar is het thuis vanwaar ik mag vertrekken en uitreiken. Vanwaar ik kan ontmoeten en verbinden.

Ik kan mij thuis voelen bij dierbare vrienden, bij familie en spirituele kringen. Dat is fijn en bijzonder om te ervaren. Maar mijn werkelijke thuis is geen plek in de wereld buiten mij, ook niet een plek naast een geliefde, binnen het gezin, of op mijn werk. Mijn wezenlijk thuis is een innerlijke staat van ontspanning en acceptatie. Een gevoel van verbonden zijn met alles en iedereen om me heen, waarbij mijn eigen grond de basis is. Er is geen leegte die gevuld hoeft te worden, geen eigenwaarde die bevestigd moet worden, alles is van nature rijk en gevuld. Soms ben ik in contact met deze plek, soms raak ik het kwijt. Dat is de werkelijkheid van mijn leven. Daar rust ik in. Er is inmiddels een diep vertrouwen dat mijn ware thuis altijd beschikbaar is. Zelfs als ik even de weg kwijt ben en de paniek weer toeslaat.

Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
Heb je behoefte aan coaching op dit thema? Klik hier

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

12 gedachten over “Als je jezelf dreigt te verliezen

  1. Karel van de Wiel

    Mooie tekst op basis van doorleefdheid. Het biedt me troost, inspiratie, vertrouwen, herkenning en erkenning; zwanger van wijsheid en toch zo vol van eenvoud. Fijn om te lezen, door me heen te laten gaan en contact te laten maken met mezelf, mijn diepste zelf.
    Dank dat je dit met anderen en mij deelt.

    Reageren
  2. peter

    Steeds weer fijn om je stukjes te lezen, Nanette. Ieder woord herken ik. Ik had pas ook weer zo’n “doodservaring”, in een droom, zo’n val in de grote, zwarte leegte. Om daarna weer soort herboren op te staan. Het was heel beangstigend en tegelijk voelt het goed om mijn angsten (vooral die voor de dood en de totale verdwijning) helemaal tot op het bot te voelen. Ja, de Val en dan weer op de bestaansgrond terecht komen.

    Dankjewel voor de woorden die je eraan geeft.

    Peter Slob

    Reageren
  3. dien

    Mooi Nanette, iedereen die het mee heeft gemaakt zal zich herkennen in dit stuk, ook ik. De enige weg is er dwars doorheen, en terug op weg om in je eigen kracht te komen staan. Ik heb er hulp bij gezocht en gevonden, én gekregen…
    Het gaat nu weer goed met mij, ik weet weer wie ik ben, en waar mijn kracht ligt. Gek hé, dat je dat allemaal zo vrijelijk hebt weggegeven 🙂

    dank je wel voor je blog

    Reageren
  4. Christel

    Ik heb ‘de val’ afgelopen maand weer meegemaakt. Prachtig door jou omschreven, Nanette. Op precies het juiste moment ontvangen. Net als de warme hulp van je zus. Dank je wel.

    Reageren
  5. Jan Bommerez

    Dank je voor je moedige kwetsbaarheid om dit te delen. Nogal wat mensen gaan door de ze processen zonder een referentiepunt van iemand die er ook geweest is. Wat je schrijft is een mooi geschenk voor wie zich erin herkent.

    Reageren
  6. Kokoh

    Nou, Nanette, nice to meet you! het was voor mij een gehele verbazing dat er meer mensen zijn die dit kennen (ik dacht dat ik een soort gek was). En dan ook nog jij, bij wie ik overweeg de opleiding te doen. Mijn grond … ja die heb ik dikwijls ergens anders in gevonden … dacht ik .. maar nee, dat bleek niet mijn grond te zijn. Toen ik je stuk las, realiseerde ik me dat ik mijn grond weer vind als ik loop, en loop, in de bossen … Dank je dat je dit gedeeld hebt!

    Reageren
    1. Jetske

      Ik zit en ik huil …… huil en bibber …..
      ‘Ik weet ’t meer, ik weet ’t niet meer’ ……. zijn de woorden.
      En dan ben jij daar, met je liefdevolle wijsheid
      en voel ik weer grond onder mijn voeten.
      Namasté

      Reageren
  7. Hans Nusink

    Het is allemaal al gezegd, ja, wat een klus. En dan lukt het niet, vertrouw op mijn lijf, laat mijn hoofd los. Overgave. En dan voel ik mijn bodem. Soms……

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *