Als onzekerheid je nietig en kwetsbaar maakt

Vandaag voel ik me nietig en kwetsbaar. Het gebeurt iedere keer als ik word geconfronteerd met extreem geweld, zoals afgelopen vrijdag in Parijs. Dan lijkt mijn hele bestaansgrond onder mij weggeslagen. Mijn innerlijke bronnen van wijsheid verliezen alle geloofwaardigheid. Ik weet me eenvoudigweg niet te verhouden tot een wereld die zoveel agressie toont. Ik raak op dit soort momenten mijn basale vertrouwen in de lichtheid van het leven volledig kwijt. Het maakt me angstig en verdrietig.

Waar ik me vorige maand, na die bijzondere reis naar Botswana, nog zo gegrond en vervuld voelde, verbonden met de schoonheid en de stralendheid van het leven, en waar ik afgelopen week nog met dankbaarheid gevuld was, omdat ik weer een prachtige trainingsweek mocht geven, vol hartverwarmende verlichte pareltjes, slaat vandaag de onzekerheid toe.

Al die mooie woorden en verlichte gedachten
hoe houden ze stand tegenover de nabestaanden?

Al die mooie woorden en verlichte gedachten, al die wijze levenslessen die ik in mijn blogs verkondig, hoe houden ze stand tegenover de nabestaanden in Parijs die hun dierbaren op gruwelijke wijze moesten verliezen? De getuigen die met een diep trauma moeten verder leven? Ik kan toch niet verkondigen:  het gaat erom te leren ontspannen in het ongemak? Dit is te groot!

Ik word gedwongen te leven met onmacht en niet weten. Geen woorden hebben, geen antwoorden kennen. Het maakt dat ik een diepe leegte ervaar. Door de nabijheid van het nieuws en de indringendheid van het geweld, weet ik mij geen raad met mijn eigen geloof. Ik verlies mijn houvast. Ik verlies de spirituele grond, die ik thuis ben gaan noemen.

En daar ligt precies mijn grootste les. Ik geloof in de beweeglijkheid van het leven. Dat alles iedere minuut weer verandert, dat de dingen komen en gaan, sterven en weer geboren worden. Dat niets ook maar enig moment hetzelfde is. En dat geluk te vinden is in het vrij meebewegen op die stroom, zodat ieder moment weer nieuw en fris is. Loslaten van plaatjes en overtuigingen, iedere dag weer nieuwsgierig zijn naar hoe het leven zich ontvouwt. Aangenaam of niet aangenaam. Dat geloof ik stellig en daar schrijf ik steeds weer over.

Alles mag wankelen
behalve mij vaste geloof

En wat heb ik met dit geloof gedaan? Ik zette het vast in een onwrikbaar plaatje. Dit is mijn waarheid en mijn anker. Alles mag wankelen, behalve dit vaste geloof. Want dan verlies ik mijn laatste houvast. En een deel van mijn identiteit. En het thuis, waarvan ik dacht dat het er altijd zou zijn. Hoe tegenstrijdig is dat?

Vandaag word ik uitgedaagd om mijn geloof als anker los te laten en te toeven in de lege ruimte van niet weten. Te leven met het idee van geen betekenis te kunnen zijn, met het ontheemde gevoel van geen thuis hebben, geen grond van vertrouwen, met mijn angst voor agressie en mijn machteloosheid tegenover geweld. Ik weet het even niet meer. En dat voelt nietig en kwetsbaar. En zo is het vandaag. Nietig en kwetsbaar.

Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

8 gedachten over “Als onzekerheid je nietig en kwetsbaar maakt

  1. Marlies

    Heel herkenbaar en ik zoek ook houvast…… het veld waar we nu , samen inzitten is flink aan het schudden door zoveel angst om ons heen.
    Vond vandaag houvast bij de Nobelprijswinnaar Satyarthi ! Door te luisteren naar een interview met hem. Zorgen voor de kinderen van de toekomst zei hij.
    Is het genoeg vraag ik me dan af, dat wat ik doe? Compassie
    Laten we elkaar even vasthouden én morgen om 12 uur samen stil zijn.

    Reageren
    1. Joan

      Dank voor het verwoorden van je gevoelens en gedachten die zo herkenbaar zijn Nanette.
      Mijn houvast is te willen blijven geloven in solidariteit, gezamenlijke kracht en liefde.
      Met elkaar kunnen we de angst aan!
      Lieve groet, Joan

      Reageren
  2. marlou visser

    wat mooi verwoord Nanette, jouw woorden geven mij troost en een gevoel van saamhorigheid.
    dank je wel. Ik voel de dreiging ook als een zware en nare wolk. De laatste maanden geniet ik zo van mijn leven, van mijn stad Amsterdam.Nu houd ik mijn hart vast. Hier praten mensen al over mogelijke plekken waar aanslagen plaats kunnen vinden. Ik wil niet in angst en dreiging leven, bang zijn als mijn dochter naar school is . Tegenover ons huis zal vanaf januari het europees parlement zitting nemen voor een half jaar, o mijn god, ik wil weg hier! Maar we kunnen niet anders dan de angsten doorvoelen, ons uit het lood geslagen voelen. Zonder houvast zijn en toch door het donker heen zachtmoedigheid, licht en liefde ademen. Meer en meer verbondenheid voelen met alle mensen op onze aarde. Ik zie je fijn binnenkort in het bos bij Baarn. Alle liefs voor jou

    Reageren
  3. Jacqueline wiener

    Lieve Nanette, dank dat je je kwetsbaarheid en je kracht zo mooi met ons deelt. Jij weet de woorden te vinden voor gevoelens waar ik bijna geen woorden voor heb. Juist op dit diep ingrijpende moment.
    Liefs en veel dank!
    Jacqueline

    Reageren
  4. Charel

    Geraakt door de herkenning van wat in mij leeft. Verzachting door de toestemmende bevestiging. Blij met het gedeelde gevoel. Dank!

    Reageren
  5. Nanette Bericht auteur

    Lieve mensen,
    Dank voor jullie warme en open reacties. Wat ik elke keer weer merk, dat als ik mezelf toesta angst of ontreddering te voelen, er niet voor weg loop, maar erin blijf ademen, dat het altijd weer licht en ruim wordt. De schoonheid wordt weer zichtbaar, de liefde voelbaar, het vertrouwen krijgt weer grond. En daar kan mijn aandacht dan weer rusten. Vrede begint bij mij. In mij. Als ik in conflict ben met mijn gevoelens, kan ik niet in vrede leven. Als ik alles omarm en daarin kan ontspannen, heb ik één hele kleine stap naar vrede gemaakt en maak ik ruimte voor de volgende.
    Namasté.

    Reageren
  6. Anne

    Dank je wel Nanette, wat mooi om je zo te volgen, zo meegenomen te worden, de woorden te lezen die velen zullen herkennen. Hoe herkenbaar ook. Toen ik mijn ankers losliet besefte ik inderdaad dat de lege ruimte van niet weten was wat overbleef. Voor mij is echter die lege ruimte mijn thuis. Ik voel me niet ontheemd. Mijn ervaring is sinds enige tijd, dat het niet weten de enige grond is die we hebben en die is zo ruim, zo stil, zo inmens zo uitgestrekt, zo zonder grenzen dat daar de geboorte plaats heeft van een volgende stap vanuit wie we ieder uniek zijn. Daar ervaar ik wie ik in wezen ben. Daar ontspruit alles. Daar kan ik de keuze maken vanwaaruit ik handel in het dagelijkse leven. Hier kan ik, en hier kan iedereen van betekenis zijn. Hier kan ik, met hulp van anderen de beste versie van mezelf zijn/worden en een erfenis nalaten van mijn unieke bijdrage aan deze wereld in elk moment. En ja in niet weten komt pijn, geraaktheid alles spontaan op. Het is mijn keuze wat daarop mijn antwoord is. Niet nietig, maar precies zoals het is.
    Ik vind je groots Nanette, ik ken je niet, maar je lijkt me een fijn mens! Dank je wel voor deze voorzet en dat je mij hiermee de gelegenheid geeft om mijn woorden te geven.

    Mijn zus was in Parijs toen het gebeurde, vlak daarbij. 4 dagen vakantie, voor het eerst in lange tijd. Ze kende Parijs niet. Ik wel. Via de Whats app in verbinding met vrienden in Parijs meedenken met de juiste stap. Binnen blijven of weggaan enz enz Het was even heel dicht bij. Soms huilt het in mij, dan weer helpt het mij om mijn juiste stappen te zetten. Het is toch steeds weer; en nu?
    Hartegroet Anne JIko

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *