Bijzonder geluk

Vanaf de keukentafel heb ik zicht op mijn enigszins verwilderde tuin. Vogels vliegen er af en aan. Ik zie de bloeiende rozemarijn, vol zoemende bijen en iets verderop de sinaasappelbomen vol zoet sappige sinaasappels. Telkens als ik mijn aandacht richt op die waanzinnige scheppingskracht van de natuur, op al die details als ik een bloem of een insect bekijk, raak ik ontroerd en in een staat van nederigheid.  Wat een ongelooflijke perfectie!

De krachtige levensbron die maakt dat ik adem en dat mijn hart klopt, is exact dezelfde levensbron die ervoor zorgt dat de vogels fluiten en de bomen groeien. Ik sta niet los van de natuur, maar ben net als alle andere levensvormen een unieke manifestatie van die ene bron van leven.

Die levensbron kan ik God noemen, of verlicht bewustzijn, Spirit, het Al.  Iedere benaming doet eigenlijk tekort aan iets dat niet te onderscheiden is. Die bron vertegenwoordigt immers alles en verschilt van niets anders. Er is niets, werkelijk helemaal niets wat niet spirit is.

‘U bevindt zich in het hart van God’

In zijn boek ‘Rusten in zijn’ omschrijft Hans Knibbe, oprichter van de School voor Zijnsoriëntatie, het als volgt: ‘U bevind zich in het hart van God. Als u voor u kijkt ziet u Gods schepping, als u links van u kijkt ziet u een ander panorama, dit is eveneens Gods schepping, rechts ziet u weer wat anders, ja ook dat is God, nu weer in een andere gedaante. Als u naar binnen kijkt, naar wat u vroeger uzelf noemde, ziet u een panaroma van gevoelens gedachten en waarnemingen, en inderdaad: ook God’.

Als ik dit diep tot mij door laat dringen, krijgt het hele beeld dat ik van mijzelf heb iets hilarisch. Ik zie mijzelf zo mijn best doen om van alles voor elkaar te krijgen. Om een goede coach te zijn, om professionele trainingen neer te zetten, om waardevolle blogs te schrijven, een liefdevolle en ruimdenkende moeder te zijn, een begripvolle vriendin. Ik zie dat ik-je dat zichzelf zo serieus neemt en ik lach me kapot. Ik denk: zo vreselijk belangrijk is het uiteindelijk niet uit wat ik doe, wat ik denk, wat ik schrijf. Het leven leeft mij toch wel, los van wat ik denk of doe. Ik hoef helemaal niet zo ongelooflijk mijn best te doen de boel te sturen.

Als ik me aan dit besef over geef, is er geen sturen vanuit een ik, geen duwen, geen trekken, ook niet tegenhouden, slechts een vrij en belangeloos bewegen in die natuurlijke stroom van leven, waarin iedere seconde fris en nieuw is. Het is geen spiritueel zweven, ook geen ontsnapping aan de werkelijkheid, eerder een hele aardse beleving. Een totaal en volledig open in contact zijn met de beweeglijke werkelijkheid van het moment.

Het zijn momenten van bijzonder geluk
als ik dat kan ervaren

Het zijn momenten van bijzonder geluk, als ik dat kan ervaren. Mijn hart voelt ruim en stromend en er is steeds een basaal gevoel dat wat er ook gezegd, gedaan of gevoeld wordt, door wie dan ook, het is in wezen goed. Niet zozeer goed, in de zin van goed en fout, maar goed omdat het leven op dat moment die beweging maakt. Niet een ik, niet een ander, maar het leven (God, spirit) zelf is zich telkens aan het manifesteren. Op oneindig veel manieren. En ik mag onderdeel zijn! Ik mag meedoen!

Let wel, ik pleit hier niet voor een houding die alles over laat aan een vaderlijke God. Dit betreft geen spirituele ontsnappingsroute, mocht je dat idee krijgen. Het gaat over overgave aan de natuurlijke intelligentie van het leven. Die stijgt boven het persoonlijke uit. Die overgave vraagt om een volledige aanwezigheid. Uit het hoofd, in je lijf. Je laten leiden door je hart, daar waar de goddelijke bron huist. De ratio mag hier dienend aan zijn.

Het zijn slechts korte momenten dat ik zo volledig en open in contact kan staan met het nu, zodra mijn rationele geest de leiding overneemt, om de boel te kaderen, te analyseren of het in een bepaald perspectief te plaatsen, is de openheid verdwenen. Ik verlies het contact met mijn hart.

Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw

Is dit erg? Geenzins! Ook als ik sturend ben, ben ik die goddelijke manifestatie, en tevens als ik verdrietig ben of bang of heel boos. Dan ben ik de goddelijke manifestatie in een verkrampte vorm. Er is een steevast vertrouwen dat de lichtheid en stromendheid ieder moment beschikbaar is en de verkramping zich ontvouwt als ik met mijn aandacht terugkeer naar de feitelijkheid van het nu. Zoals Eckhart Tolle mij leert. Of Thich Nhat Hanh. Terug naar mijn ademhaling, de stilte toelaten, luisteren naar het fluiten van de vogels. Simpel bewust zijn van ik en de ander. Van gedachten en gevoelens. Daar niet aankomen. Ze van zichzelf laten zijn. Ze gewoon laten bewegen. Niet vastgrijpen.

Zo nodig ik mijn hart telkens weer uit om ontvankelijk te zijn voor de beweeglijkheid en enorme schoonheid van het leven. Zelfs als het leven pijn doet of verdrietig maakt. Niets blijft. Wat me ineens doet denken aan het liedje wat we vroeger op school zongen: Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw… Laat dat mijn mantra zijn voor de komende maand!

Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

10 gedachten over “Bijzonder geluk

  1. Roxane Catz

    Zo mooi weer verwoord Nanette! Bijzonder dat jij altijd schrijft waar ik dan net op dat moment vooral mee bezig ben. Alhoewel ik me al heel lang verdiep in de leer van de non-dualiteit, het boeddhisme, yoga etc. Heb ik dit gevoel van ‘volmaaktheid’ (perfectie zoals jij het noemt) pas recentelijk werkelijk kunnen /mogen voelen. Dat was tijdens de 9 daagse School van Byron Katie en ook met het werken met “the I AM presence” . Perfectie en volmaaktheid blijken dus niet wat ik altijd dacht en waar ik altijd naar streefde (doodvermoeiend) maar zijn niet anders dan: zonder interne dialoog zijn, wanneer je op de stroom van het leven vaart. Het leven zoals het zich aandient terwijl ik zelf aan het roer van mijn schipje zit . Zodra de dialoog zich weer aandient weet ik dat ik weer iets te fanatiek zelf zat te sturen. Succes met al je mooie werk. x

    Reageren
  2. Hans Nusink

    Hoi, Ik ben maar zo brutaal geweest deze blog van je door te sturen aan ‘mijn’ mannen (-groep) We hadden het er toevallig de laatste bijeenkomst over, zo ongeveer. Dank je, Nanette!!!

    Reageren
  3. Sandra Falkena

    Dank voor het schrijven van dit prachtige artikel. Het geeft rust zo naar de werkelijkheid te kijken. Niks heerlijker als je echt in het “nu” te voelen., maarr zo moeilijk om dar bewust in te komen en te blijven. Soms ben je er opeens, overkomt het je.
    En já, ook ik kan soms opeens zien hoe ik me zo verschtikkelijk druk over dingen die eigen futilitieten zijn als je je bewusr bent van wat wezenlijk belangrijk is om je goed te voelen. Wat heb je dit mooi verwoord!

    Reageren
  4. Dhyana

    Hoi lief….net een paar van je blogs gelezen….heerlijk…herkenning…genieten…van jou zoals je bent…pure perfectie…dat is wat we zijn….knuf knuf

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *