Over de kracht van stilte

Er staat een vijgenboom in mijn tuin. Op dit moment heeft hij grote groene bladeren, met daartussen harde groene vijgen. Over een maandje worden ze zacht, kleuren ze bruin en zijn ze zoet genoeg om te plukken. En als ik ze niet pluk, laat hij ze vanzelf los. Moeiteloos. In de herfst verliest de vijg ook zijn bladeren. De boom wordt kaal en richt haar aandacht naar de wortels om zich in de winter stilletjes voor te bereiden op weer een nieuwe bloeicyclus.

De mens staat niet los van de natuur, maar maakt er deel van uit. Dat wat ons doet leven, die mysterieuze levensenergie, dat is dezelfde energie die een boom doet groeien, die de seizoenen bepaalt, die de aarde om de zon doet bewegen. Door veel in de natuur te zijn en alle herhalende processen nauwkeurig waar te nemen, kunnen we veel leren over onze eigen natuur en wat wij nodig hebben om optimaal te kunnen functioneren.

Tijd nemen voor stilte en bezinning is een essentieel onderdeel in een groeiproces. Wil je verder bewegen, dan is het heel belangrijk om eerst stil te staan. Om even alle afleiding aan de kant te zetten, de aandacht naar binnen te brengen en contact maken met de wortels van je bestaan.
Stilte kan beangstigend zijn. In stilte kun je gevoelens tegenkomen die door de afleiding van alledag zorgvuldig verborgen blijven. Sommige mensen zijn al bang voor momenten van stilte in een gesprek. Die hebben behoefte om elke lege ruimte met woorden te vullen. In de stilte worden ze geconfronteerd met gevoelens van onzekerheid, angst voor afwijzing. Gevoelens die niet aangenaam zijn. Kom je langere tijd in een stilte terecht, dan kan je geconfronteerd worden met een diepe eenzaamheid.

Toch is het bijzonder heilzaam de stilte in jezelf op te zoeken. Als je de moed hebt, om al die gevoelens (die er overigens al die tijd al waren) toe te laten en werkelijk te doorvoelen. Als je je diepere pijnen en angsten durft te omarmen, in alle mildheid, en ontdekt dat je in staat bent al die onaangename gevoelens te dragen, dan geef je jezelf de kans om werkelijk thuis te komen in jezelf. Je beweegt niet meer alleen aan de rand, maar zakt diep in de grond van wie je in wezen bent.

‘Echt mens zijn (worden) kan niet zonder momenten van stilte, zonder een stuk afzondering, zonder woestijn.’ Schrijft Bieke Vanderkerckhove in haar indringende boek De smaak van stilte. Gun jezelf een echt mens te zijn. Gun je zelf het leven ten volle te leven, met alles erop en eraan. Als de emoties doorleefd zijn, kunnen ze losgelaten worden en een vruchtbare bodem bieden voor nieuwe zaadjes die willen ontkiemen.

Als je de stilte van de winter, de kaalheid en de kou, werkelijk ondergaat, zal de vreugde die je ervaart in de lente uitbundiger zijn. Je voetstappen steviger, de vruchten die je plukt voller de ruimte om je heen vrijer en opener.

En ook die ervaring is weer onderhevig aan de eeuwige natuurlijke beweging van komen en gaan. Net zoals het verdriet komt en weer gaat, zal ook de extase komen en gaan. Maar als je de stilte, met de regelmaat van de seizoenen blijft opzoeken, zal de grondtoon van je bestaan ‘vredig en geaard’ zijn. De gewortelde boom knakt niet om bij de eerste beste storm, maar blijft fier in de wind staan.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *