De kunst van verwonderen

De kunst van verwonderen. Als kind konden we het zo goed, met grote verwonderende ogen de wereld in kijken. In de loop van ons volwassen leven, lijken we bijna niet meer te weten hoe dat moet. Terwijl het ons leven zoveel lichter en frisser zou kunnen maken.

We bekijken de wereld meestal via onze gedachten. Stoppen alles wat we zien in kaders en plaatjes. Dat is mooi, interessant, boeiend. Dat is niet mooi, of ronduit slecht. Dat zou anders moeten, beter kunnen. Dat is toch eigenlijk zonde. Dat was leuk, alleen jammer van… Dat moet daarheen, dat moet weg. Dan is het goed. Later komt het goed.

Kennelijk is moeilijk het leven te beleven in de vrije open ruimte waarin het zich feitelijk bevindt. Om dingen, mensen, situaties in hun eigen zuiverheid te zien. Zonder er etiketten op te plakken, zonder er verwachtingen aan te koppelen, zonder er verhalen aan vast te knopen.

We verliezen ons zo gemakkelijk in verhalen. Je gesprekspartner lijkt afwezig. En daar begint het al. In je hoofd ontstaan allerlei aannames:  ik ben niet boeiend genoeg, er is iets aan de hand, ik vind dit niet leuk, wat heeft hij vannacht eigenlijk gedaan, hij houdt iets verborgen, maar tegen mijn kan hij toch alles zeggen, ik vind dat we alles moeten delen, dit voelt niet goed, hij is uit contact, voor mij is contact heel belangrijk, hij vraagt niet eens hoe het met me is, hij is eigenlijk best vaak met zijn eigen verhaal bezig, bla bla bla

Ben jij dan aanwezig? Ben jij werkelijk in contact met je gesprekspartner? Eigenlijk zeg je nee tegen het huidige moment. Want in je hoofd is het niet goed genoeg. Je zou het anders willen. Hoe voelt dat, om in de verhalen verstrikt te zitten? Wat doet dat met je, op dat moment?

En hoe zou het zijn, als je al die gedachten los zou kunnen laten, of er in ieder geval geen enkel belang aan zou hechten?  Als je naar je gesprekspartner zou kijken en constateren: hij praat vandaag niet veel. Punt. Hij zit af en toe te staren. Punt. Hee ik merk dat ik ook een beetje stil word. Punt. Ik voel een verlangen naar meer contact. Punt.

Geen oordeel van goed of fout. Geen plaatje hoe iets er wel of niet uit moet zien. Want dit is wat er is. Alleen maar deze ervaring, van dit moment. Niets meer en niets minder. Vandaag is het zus, morgen is het zo. Alle verhalen in je hoofd hebben niets met de werkelijkheid te maken. Het zijn slechts ideeën. Ze veroorzaken verkramping en blokkeren de vrije stroom van het leven.

De kunst van verwonderen gaat over het leven ontvangen in alle zuiverheid. Met alle gevoelens die op dat moment verschijnen. Blijdschap, verdriet, woede, extase, frustratie, excitement. Zonder dat er iets anders moet zijn dan het is. Zonder dat er iets in een plaatje of een kader moet.

Als je weet, dat alles in het leven komt en gaat. Dat dat in feite de enige zekerheid is, die we hebben in het leven, wordt het een feest om je iedere dag opnieuw te verwonderen over wat de dag je zal brengen. Dan is het leven iedere dag weer fris en nieuw. Dan zul je ontdekken wat het is om werkelijk vrij te zijn.

 

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *