Durf jij uiting te geven aan je diepste verlangen?

Het pad van bewustzijn levert nogal eens verwarring op. Wil je moeiteloos en in flow leven, dan dien je het nu volledig te omarmen met alles wat daar is. De weerstand op dat wat je niet leuk vindt loslaten. Dat is de weg naar geluk en vrijheid, zo lezen wij in de spirituele boeken. Maar hoe zit dat dan met verlangens? Betekent dit dat ik mijn blik helemaal niet meer mag richten op de toekomst? Dat ik geen verlangens mag koesteren? Geen wens mag hebben dat het wél anders is dan het is?

Nelson Mandela had een groot verlangen om de wereld anders maken dan hij was. Richtte zijn blik op de toekomst, een toekomst waarvan hij innig wenste dat die vrij zou zijn van apartheid. Zijn diepe verlangen was de drijfveer van al zijn handelen, van heel zijn spirituele zijn. Was Mandela niet in het nu? Accepteerde hij de huidige situatie niet zoals hij was?

Als er iemand was die in staat was het nu, met alle vastgekleefde pijn, te omarmen, dan was hij dat wel. Acceptatie betekent niet berusten in de realiteit, maar rusten in de realiteit. Het betekent een erkenning van de werkelijkheid zoals die zich voordoet, los van goed of fout, los van willen of niet willen. De innerlijke weerstand tegen het nu opheffen. De feiten erkennen voor wat ze zijn en van daaruit een nieuwe beweging laten ontstaan.

Leven vanuit het groter geheel
kenmerkt zich altijd door en-en

Leven vanuit het groter geheel kenmerkt zich altijd door en-en. En je kunt de realiteit accepteren zoals hij is, en je kunt een verlangen hebben naar verandering. Beiden hebben erkenning nodig. Als één van de twee niet waar mag zijn, ontstaat er spanning. Dan kan het leven niet natuurlijk stromen. Als Mandela zijn situatie niet accepteerde, had hij zijn gevangenschap nooit zo krachtig kunnen overleven.

Ik heb een groot verlangen naar samen. Samen zijn met een partner. Samen met anderen werken aan mooie projecten, met anderen die ik hoog heb zitten. Deel uitmaken van een gemeenschap. De realiteit is dat ik veel alleen ben. Met name hier in Portugal. Dat ik heel veel mensen ken, maar me niet altijd onderdeel voel van. Dat voelt soms kaal. En ook wel eens schrijnend eenzaam.

Op het moment dat ik dit gegeven volledig toelaat, is dat pijnlijk, maar tegelijkertijd ervaar ik een vredige kalmte. Het rusten in wat er is, maakt me ruim, transparant en ook krachtig. Naast de rauwe werkelijkheid van het alleen zijn, voel ik hoe sterk mijn verlangen naar samen geleefd wil worden.

Verlangen is een krachtig medium

Verlangen is een krachtig medium. Het is de bron van beweging, van groei, van verandering. Het is de drijfveer van creatie, de energie die mensen bij elkaar brengt. Het is de kracht die nieuw leven doet ontstaan. Verlichting gaat niet over het loslaten van je verlangen, maar vraagt om je verlangen juist volledig te belichamen, ongeacht de uitkomst. En dat vraagt moed.

Want wat zou er kunnen gebeuren als ik helemaal uitdrukking geef aan mijn verlangen? Als ik een dierbare laat weten dat ik heel graag een intiemer contact wens? Als ik mijn wens tot samenwerking uit aan mensen die mij amper kennen? Wat gebeurt er als jij de wereld laat weten dat jij een nieuwe samenleving wenst, zoals Mandela wenste? Als jij je omgeving gaat vertellen dat je als coach anderen wil begeleiden? Als jij je familie vertelt dat je naar een waarachtiger contact verlangt?

Het kan zijn, dat ik niet ontmoet word in mijn verlangen. Dat mijn wensen niet uitkomen. Dat mijn wil niet beantwoord wordt. Het kan zijn dat anderen jouw verlangen niet begrijpen. Dat ze je tegenwerken. Dat ze je afwijzen. Het kan ook zijn, dat je anderen raakt met jou verlangen. Dat je diepe verbindingen maakt. Dat anderen je ondersteunen in je wens. Nu of later.

Wat gebeurt er als ik niet laat zien wie ik wezenlijk ben?

En wat gebeurt er als ik mij inhoud en mijn verlangen niet leef? Als ik niet laat zien wie ik wezenlijk ben? Dan blokkeer ik mijn levensstroom. Dat heeft effect op mijn vitaliteit, op mijn relaties, op mijn staat van zijn. Ik (over)leef, maar mis de sprankeling en de frisheid die het leven zoveel kleur geeft. Wil ik het leven ten volle leven, dan dien ik ook uitdrukking te geven aan mijn diepste verlangens en zal ik mijn angst voor afwijzing mee moeten nemen en teleurstellingen durven toelaten.

Ik oefen. Stap voor stap open ik de kwetsbare ruimte van mijn hart. Ik loop tegen muren, ik toef in kale ruimten, en ik ontmoet op diep niveau, hartwarmend, groots, verbindend, sprankelend, lustvol, verstillend. Ik leef. Ik verlang. Ik beweeg.

Mijn wens voor jou, voor het nieuwe jaar: dat jij uitdrukking mag geven aan je diepste verlangen. Dat het je doet stralen. Dat het je doet leven. Ongeacht de uitkomst.

Namasté!

 

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

7 gedachten over “Durf jij uiting te geven aan je diepste verlangen?

  1. Arno van zon

    Nanette,

    Wat n prachtige overweging heb je geschreven. Er komen bij mij de nodige emoties los, bij het lezen en herlezen hiervan.
    Leven, accepteren, de pijn, rust, het is allemaal heel herkenbaar. Dit is ook mijn pad dat ik bewandel.
    Ik koester jouw wens voor je lezers, voor 2014.

    Warme groet,
    Arno

    Reageren
  2. jolanda boomsma

    Lieve Nanette,
    Ik ZIE en lees je graag. Mooi verwoord, spiegelend. Wens jou je eigen wens, meer en meer…
    Een talent in jou laat zich meer en meer zien. Geniet ervan, je hebt er veel mee te geven.
    Abraço Jolanda

    Reageren
  3. Marij Vedder

    Lieve Nanette,
    In al deze mooie woorden van jou, Zie ik ons samen wandelen in Baarn en hoor ik onze woorden die we met elkaar durfden te delen, Ongelofelijk Kostbaar !
    Liefs…., Marij

    Reageren
  4. Mieke van Teeffelen

    Lieve Nanette,

    Wat een ongelooflijk mooi, eerlijk en inspirerend verhaal heb jij geschreven. Ik had het al eerder gelezen; heb het bewaard. Het komt zo mijn hart binnen. Hartelijk dank, liefs Mieke-Dwingeloo

    Reageren
  5. Rietje van Vlasselaer

    Prachtig geschreven Nanette! Dank voor het delen! Mooie, heldere en ontroerende wijze van schrijven heb je waarin mijn ziel steeds veel herkenning voelt. Ik kijk uit naar je eerste boek:-)….. zou een mooi geschenk voor de wereld zijn. Mocht dat verlangen in je leven: beweeg dan ook in die richting.
    Roodviolette groet, Rietje

    Reageren
  6. angelique

    mooi, wat mooi om zo duidelijk te kunnen verwoorden dat wat in velen van ons is. Het concreet maken…goh iedere keer weer als ik iets lees van jou wat een mooie gave, misschien kan ik ooit ook dat wel verwoorden….prachtig. Als een kind klap ik in mijn handen, ja ja dat is het dat is het wat ik voel, echt, leuk het geeft mij blijdschap de herkenning de mogelijkheid de manifestatie. lieve groet angelique

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *