Een diepe buiging van respect

Vorige week bezocht ik samen met mijn broer en zus en onze kinderen een sloppenwijk in Johannesburg, zuid Afrika. Op uitnodiging van Jeffrey, die daar, in de wijk Alexandra was opgegroeid en ons dolgraag op de fiets kennis wilde laten maken met zijn wereld. Het werd een indrukwekkende tocht door modderige straten met dode ratten, veel afval en heel veel mensen op een klein oppervlak. We passeerden hutje, na hutje, gebouwd van karton en golfplaten, slechts hier en daar een stenen huisje, voor de ‘lucky ones’.

Wat me opviel waren de vrolijke en hartelijke gezichten, hoe schoon en verzorgd de meeste mensen eruit zagen, het welkom dat ik van alle kanten voelde. Ik kon het bijna niet bevatten. Ik, met mijn blanke gezicht, me zo bewust van de pijnlijke geschiedenis van het land. Ik werd met open armen en ‘big smiles’ ontvangen. Met iedere meter die ik fietste voelde ik me kleiner worden en groeide mijn respect. Wat een waardigheid ontmoette ik daar, wat een kracht en ook, wat een saamhorigheid.

Het korte bezoek aan Alexandra heeft meer indruk gemaakt en mij meer geleerd dan welke spirituele leraar of retraite dan ook. Dat lange spirituele pad, waarin stap voor stap al die lagen van mijn ego werden afgepeld, waarin steeds duidelijker werd dat geluk niet afhangt van wie ik ben, wat ik heb of wat ik voor anderen beteken, maar vooral hoe ik me met anderen verbind.

In één klap werden al mijn ego-structeren onderuit gehaald

Dat lange pad, legde ik opnieuw af in slechts een paar honderd meter fietsen door die enorme sloppenwijk. In één klap werden al mijn ego-structeren onderuit gehaald en kon ik alleen maar nederigheid en diep respect voelen ten opzichte van Jeffrey en zijn wijkgenoten, die weigeren slachtoffer te zijn van de omstandigheden waarin ze opgroeien.

Eens te meer werd me duidelijk dat ‘spiritueel ontwaken’ alleen maar in relatie kan plaatsvinden. Je kunt eindeloos mediteren op je kussentje, je kunt eindeloos veel spirituele boeken lezen en eindeloos naar spirituele leraren luisteren op inspirerende bijeenkomsten, maar ware transformatie vindt daar plaats waar jij die ander ontmoet en ontdekt hoe jij je tot die ander verhoudt.

Alleen in relatie tot die ander ontdek je hoe je met je eigen hoogmoed, pijn, woede en verdriet omgaat. In relatie met die ander leer je wat werkelijk vergeven inhoudt, of je kiest voor slachtofferschap of waardigheid. Of je met je vinger gaat wijzen, of in staat bent to begrip. Of je bezig bent voorwaarden te scheppen waar die ander aan moet voldoen, of dat je hem of haar volledig kan laten zijn wie hij of zij is. Of je die ander werkelijk kan zien in de goddelijkheid die hij of zij belichaamt.

We zijn onderdeel van een groter geheel
en afhankelijk van iedere beweging
die in dat groter geheel plaatsvindt

Wij zijn relatie. Leven is relatie. Niets, maar dan ook niets op deze aarde en in dit heelal staat op zichzelf. We leven in één groot web van verbindingen, waarin ieder beweging invloed heeft op de rest. Het idee dat wij zelfstandige wezens zijn met een eigen vrije wil is een complete illusie. We zijn onderdeel van een groter geheel en afhankelijk van iedere beweging die in dat groter geheel plaatsvindt. We zijn niet alleen afhankelijk van de zon en de natuur om te kunnen ademen, maar ook afhankelijk van elkaar om geluk te voelen en liefde te laten stromen.

In Alexandra zag ik waarachtig broederschap en zusterschap. Dat raakte me. Dat raakte me, omdat ik het in mijn eigen leven en in onze maatschappij zo weinig tegenkom. In al onze rijkdom, met al onze luxe, leven wij vaak op eenzame eilandjes. Ongelukkig, ontevreden. Ik denk terug aan de modderige straten, de dode ratten en het vele afval, met daartussen al die vrolijke breed lachende gezichten. En maak een diepe buiging voor al die guru’s die mijn pad die middag wisten te verlichten.

Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

6 gedachten over “Een diepe buiging van respect

  1. Karel van de Wiel

    Ontmoeten en in verbinding zijn. Ik denk dat dat de essentie van (mijn) leven is. Grote woorden?
    Ondervinding door schade en schande. Nederigheid zonder je waardigheid te verliezen Leven met, voor en door anderen. En ga zo maar door……….

    Reageren
  2. Bart Bulthuis

    Hallo Nanette,
    Wat eem prachtig stuk heb jij geschreven. Ik voel het gewoon mee. Het mooie is dat jij de guru’s hebt herkend. Een diepe buiging ook voor jou.

    Hartelijke groet,

    Bart Bulthuis

    Reageren
  3. Agnes

    Lieve Nanette,
    Wat een prachtige weergave van het “ontwaken” en heel herkenbaar!! praat er graag nog eens met je verder over om samen nog meer verbinding aan te gaan en te voelen.. veel liefs en koester je waardevolle herinneringen!!

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *