Hoe blijf ik trouw aan mijzelf?

Over manipulaties binnen relaties

Wat blijft het toch verdomd moeilijk om werkelijk trouw aan jezelf te zijn in de ontmoeting met een ander. Om eerlijk en zuiver te zijn in wat je voelt en deelt. Om niets in te houden, maar jezelf werkelijk te laten zien. Zonder angst voor afwijzing of verlies. En wat is het moeilijk om die ander met net zoveel openheid toe te laten. Te horen zonder oordeel, te zien zonder oude plaatjes, maar in de zuivere schoonheid van het moment. En wat is het een rijkdom, als het op van die zeldzame momenten wel gebeurt. Onnoembaar geluk als liefde in al haar puurheid kan stromen.

Mijn ego wil zo veel. Het wil aardig gevonden worden, erbij horen, gezien, gekend, gehoord en vooral begrepen worden. Als de dood voor afwijzing. En tegelijkertijd wil het uniek zijn en in vrijheid kunnen handelen. Met andere ego’s is dat net zo. We zijn allemaal bezig met het krampachtig beschermen van onze vrijheid door controle te houden op dat wat we willen manifesteren, en tegelijkertijd doen we vreselijk ons best om ons aan te passen en waardevol te zijn binnen onze sociale leefomgeving.

Het zijn gewoonten die diep ingesleten zijn
in ons sociaal handelen.

Die bewegingen hoeven niet altijd zichtbaar te zijn. Sterker nog, de meesten onder ons zullen zich er niet eens van bewust zijn. Het zijn gewoonten die diep ingesleten zijn in ons sociaal handelen. Is dat erg? Nee hoor, dit is kennelijk hoe de menselijke geest werkt. Maar als je merkt dat je moeite hebt om relaties in stand te houden, als vriendschappen vaker dan eens ophouden, als mensen zich regelmatig van je afkeren, je teleurgesteld bent in je omgeving of eenzaamheid ervaart, dan kan het helpen om je bewust te worden van die onderliggende dynamiek. Wat zie je jezelf doen? Wat zie je die ander doen? Hoe reageren jullie op elkaar?

Als ik heel goed ga voelen, ontdek ik een enorm web van actie en reactie, wat zich geheel buiten alle woorden om voltrekt. Het gebeurt al bij de eerste blik, een eerste gebaar. Is de blik naar binnen? De begroeting iets ingetogen? Gelijk schiet mijn lichaam in een alertheid. Op mijn hoede. Heb ik iets fout gedaan? Spanning. Waar ik (als ik niet nauwkeurig voel) denk dat ik gewoon spontaan blijf, besef ik nu dat ik eigenlijk bewust aardig ga doen in de hoop dat de ander zich naar mij opent. Pas dan kan ik ontspannen. Ik ga in zekere zin voor de ander zorgen. Probeer niets te doen wat de ander nog verder van me vandaan zou kunnen bewegen. Dans om het humeur van de ander heen.

Het kan ook zijn dat ik schrik en me terugtrek. Ik word stiller, neem een afwachtende houding aan. Iets in mij voelt zich afgewezen en ik verhard hierdoor. Omdat ik dat niet wil voelen. Ik ga uit contact. Mijn hart raakt gesloten. De communicatie wordt mentaler.

Het zijn subtiele bewegingen,
veelal nauwelijks zichtbaar in het contact

En wat gebeurt er bij die ander? Je kunt je daar van alles bij voorstellen. Ook die zal onbewust reageren op mijn bewegingen. Als die inderdaad afstandelijk was vanwege een eerdere teleurstelling richting mij, zal die uiteindelijk ontspannen in mijn aardig zijn, of zich nog meer terugtrekken als reactie op mijn verharding. Het zijn subtiele bewegingen, veelal nauwelijks zichtbaar in het contact, maar wie diep gaat voelen, wordt pijnlijk gewaar hoe we ons laten leiden door al die manipulaties en we zelden waarachtig zijn in contact.

Volgens Jan Geurtz, boeddhist en auteur van Bevrijd door Liefde, dragen we allemaal een diep gevoel van verlatenheid bij ons. Ontstaan in onze kindertijd op momenten dat we niet gezien werden in onze behoeften en we ons pijnlijk afgewezen voelden. Die pijn is diep geworteld in ons lijf en we worden er keer op keer in getriggerd, zodra we de ontmoeting met die ander aan gaan.

Nooit meer dat gevoel, zegt ons systeem. Dus maken we iedere relatie voorwaardelijk. Jij moet daarmee ophouden, anders doe je me pijn. Ik ben vooral heel aardig, anders doe ik jou pijn. Maar, zou je kunnen denken, we moeten toch voor elkaar zorgen en aan elkaar denken? Spiritueel leraar Vera Helleman is daar heel stellig in: Je maakt jezelf daarmee zwak en afhankelijk van de ander, stelt ze. Het enige wat je moet doen is jezelf zijn. Eerlijk zeggen wat je voelt, en daar zelf verantwoording voor dragen. Niet bij die ander leggen. Daarmee ben je oprecht en eerlijk en krijgt de ander de meest zuivere spiegel.

Zodra je voor het goede gevoel van de ander gaat zorgen
ga je bij jezelf weg

Wij zijn totaal niet verantwoordelijk voor wat iemand (een gezonde volwassene) voelt of wel of niet kan, zegt Helleman. Zodra je voor het goede gevoel van de ander gaat zorgen, ga je bij jezelf weg en is de relatie al niet meer zuiver. De ander ontmoet niet degene die je werkelijk bent. Ook Geurtz zegt: Als je voor het veilige gevoel van die ander gaat zorgen, amputeer je een deel van jezelf.

Toch is dit wat we telkens doen. Zelfs in de meest stabiele relaties, zie je hoe er onbewust voor elkaar gezorgd wordt en hoe je onbewust delen van jezelf inhoudt. Heel subtiel, maar toch. Geurts gelooft niet in het idee van eeuwige trouw, waarbij de relatie als een soort verzekering fungeert voor duurzaam geluk, maar pleit voor een huwelijksbelofte waarin je in het bijzijn van de ander vooral belooft trouw te blijven aan jezelf. Aan je eigen gevoel, je eigen waarden. En dat je de ander alle ruimte zal schenken om op zijn of haar beurt trouw te kunnen zijn aan zichzelf. Ook Helleman zegt: laten we elkaar helpen op te staan voor wie we werkelijk zijn.

Wat betekent dit voor mij? Dat ik de moed verzamel om diep naar binnen te kijken. Eerlijk te zijn waar ik manipuleer, waar ik goedkeuring wil halen, waar ik de ander verantwoordelijk maak voor mijn gevoel van geluk. Het vraagt om bewust contact met mijn lijf, waar voelbaar is hoe bang ik ben voor dat diepe verlaten gevoel. Dat ik mij die angst toe-eigen. Het is mijn angst. Heb ik zelf iets mee te doen. Niet die ander.

De werkelijke transformatie ligt daar
waar ik kan zien dat er een laag in mij bestaat
die volledig vrij is van die angst.

De werkelijke transformatie ligt daar waar ik kan zien dat er een laag in mij bestaat die volledig vrij is van die angst. Daar waar ik kan zien hoe ik, net als ieder ander een goddelijke manifestatie ben van het Ene. Er bestaat niet zoiets als een afgescheiden ik, die alleen in de wereld staat. Ik ben één met al het andere. Nooit minder, nooit meer. Mijn waarde hoeft niet bevochten te worden. Ik ben en dat is al wat is. Perfect in alle bewegingen. Perfect in alle gevoelens. Perfect met alle gedachten. Net als ieder ander. Niemand uitgesloten. Op deze laag bestaat geen oordeel. Slechts een eeuwig bewegen van het leven in al haar facetten. Gedragen door onvoorwaardelijke liefde.

Wie het beeld krijgt van een vage, rooskleurige zwevende werkelijkheid, dat is niet wat ik poog te zeggen. De werkelijkheid is er nog steeds, met alle rauwe emoties als woede, angst en verdriet. Maar vanuit eenheid gezien, valt alle oordeel weg en daarmee ook alle pogingen tot manipulatie van de werkelijkheid. Niets hoeft anders te zijn dan het is, alles wat verschijnt kan openlijk stromen. En ik kan me daarin vrij laten zien. Ik kan de ander vrij toelaten. Ik heb de ander niet nodig om gelukkig te zijn, maar wel om geluk en ervaringen te delen. En de ander is geheel vrij om daar op zijn of haar eigen wijze op te reageren. Dat is in mijn ogen trouw zijn in je relaties. Hier ligt mijn grootste verlangen. Om heel zuiver in contact te zijn.

Ik heb nog veel te oefenen, veel te mediteren ook. Ik zal Helleman, Geurts en andere spirituele meesters nog vaak raadplegen. Ik voel grote dankbaarheid dat er zo veel meesters zijn, aan wiens wijsheid ik me dagelijks kan laven.

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Zou je samen met Nanette bewust willen stilstaan bij wat er op dit moment in je leven speelt? Maak dan een afspraak voor een coach sessie in de bossen van Baarn via de contactpagina.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden in het omgaan met lastige situaties? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.

 

Share this article with your friends!
facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

3 gedachten over “Hoe blijf ik trouw aan mijzelf?

  1. Enske

    Wat enorm herkenbaar Nanette en dit is juist iets dat mij de laatste tijd zo enorm bezig houdt! Vooral als ik mij in grotere groepen met mensen bevind! Dank voor dit mooie Blog en ook ik heb hier nog heel wat in te onderzoeken en te oefenen :) !!

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>