Hoe eerlijk ben jij in de liefde?

We zijn allemaal op zoek naar wezenlijk contact en tegelijkertijd lijken we er doodsbang voor. We willen het liefst helemaal gezien en gekend worden door die ander, en tegelijkertijd boezemt het ons grote vrees in. Bang, dat als we een innige verbinding aangaan, we iets van onszelf zullen moeten opgeven. Ter bescherming zijn we geneigd om altijd een deel van onszelf achter te houden.

Dat wat het meest kwetsbaar voelt, houden we zorgvuldig verborgen. Maar daarmee doen we ons zelf enorm te kort! Wil je de ultieme vreugde van de hoogste liefde ervaren, dan dien je alles van je zelf in te brengen in de ontmoeting met die ander. Al je angsten, al je oordelen, al je frustraties en al je verwarring. Juist op die plek waar je bang bent de ander of jezelf te verliezen, ligt de meest vruchtbare grond tot diepe verbinding.

Het vraagt nogal wat moed om jezelf in te brengen
met alles wat je bent

Het vraagt nogal wat moed om jezelf in te brengen met alles wat je bent. Om te delen wat er in je leeft en niet bang te zijn voor het oordeel van de ander. Om niet de afwijzing of het onbegrip te vrezen. Om in al je naaktheid en kwetsbaarheid te zeggen: dit is wie ik ben en dit is wat er in mij leeft. Telkens weer. Het vraagt ook om stevigheid. Dat jij staat en je verantwoordelijk voelt voor jouw eigen gevoelens en gedachten. Ongeacht het effect dat het heeft op die ander. Want pas dan kan die ander werkelijk zien en voelen wie jij bent. Pas dan is ook ware intimiteit mogelijk.

Ben ik eerlijk in de liefde? Laat ik werkelijk zien wie ik ben? Vaak niet, moet ik eerlijk zeggen. Hoe waarachtig ik ook aan de buitenkant lijk, van binnen speelt er altijd meer dan ik laat zien. Er is zoveel wat ik niet zeg. Mijn twijfels, mijn angsten, ik hou ze vaak voor mijzelf. Ga het hele proces in mijn eentje aan, en durf pas te delen als de gemoederen bedaard zijn. Als ik zelf het licht weer heb gezien. Al zo lang zo’n groot verlangen naar samen, en nog altijd doe ik het grotendeels alleen. Ook binnen mijn relatie(s).

‘Ik wil je zo graag echt ontmoeten’ hoor ik mijzelf regelmatig zeggen. En dan verlang ik van die ander de zuiverste waarachtigheid. Maar ben ik dan eerlijk? Is mijn eigen ruimte open? Durf ik zelf alle beschermlagen rond mijn hart af te pellen? Ben ik vrij van controle en manipulatie? Op het meest subtiele niveau? Want ik kan denken dat ik helemaal open ben voor die ander, toevend in mijn Zen-zijn, rustig en ontvankelijk, maar misschien is dat nog steeds een comfortzone. Misschien sta ik nog steeds veilig aan de kant. Ik in mijn Boeddha-staat. Wat als ik ook die plek verlaat en fragiel en kwetsbaar de onbekende ruimte in stap?

Contact is eng omdat we nooit van te voren weten
wat er gaat gebeuren

Contact is eng omdat we nooit van te voren weten wat er gaat gebeuren. We weten niet wat we gaan voelen en hoe we gaan reageren op die ander. En daarom houden we er graag controle over. Door onze humor in te zetten, onze kennis, onze rust, onze zorg. De rol die ons het meest vertrouwd is. En daarmee houden we het contact oppervlakkiger dan we diep in ons hart wensen.

Als ik aan de rand blijft staan, ontbreekt mij de moed. Als ik mij er actief instort, ontbreekt de sensitiviteit. De uitdaging is juist om met al mijn gevoeligheid die onbekende ruimte in te gaan en mijn eigen kwetsbaarheid volledig in te brengen. Los van wat ik allemaal wel weet en kan, los van de mij zo bekende rol. Inmiddels zet ik daarin voorzichtig mijn eerste stappen.

Op het moment dat ik toelaat dat ik word geraakt, ontstaat er een rijkdom aan ervaringen. Zo diep, zo groots, zo ontroerend ook! Dan barst ik uit mijn voegen van geluk, dan stroomt mijn hele wezen vol levensenergie. Vol kracht en zachtheid tegelijkertijd. Bruisend, zinderend.

Wij kunnen niet zonder die ander bestaan

We zijn zo geneigd te denken dat we het grote geluk uit onszelf moeten halen, maar wij kunnen niet zonder die ander bestaan. Alles staat met alles in verbinding. Relatie is de grond van alle leven. Laat je beïnvloeden door die ander, laat je raken, en geniet van iedere nieuwe frisse beweging die dan ontstaat. Los van jouw geschiedenis, los van jullie verleden. Elk moment nodigt je uit om weer iets nieuws en fris te ervaren. Aangenaam of niet aangenaam. Dat doet er niet toe. Geniet van de beweging. Van het komen en gaan. En verwonder je telkens weer.

Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *