Hoe ga ik om met conflicten?

Conflicten op het werk, met je familie, in je relatie, ze zijn niet fijn en kunnen je behoorlijk onderuit halen. Vaak zie je dat beide partijen vooral door de ander gezien en begrepen willen worden. Alle pogingen tot communicatie zijn daarop gericht: hoor mij, begrijp mij, snap het dan toch! Er ligt veel pijn in niet gezien worden. Alsof je daarmee een stukje bestaansrecht zou verliezen.
Conflicten krijgen de kans op te lossen als we uit onze gekwetste psyche stappen, onze blik verruimen naar een hoger perspectief en van daaruit in vertrouwen ons hart weer openen. Maar dat blijkt niet eenvoudig. Waarom houden we zo krampachtig vast aan onze meningen en onze kwetsuren? Waar zijn we diep van binnen bang voor?

We willen zowel onze unieke vorm leven
als in verbinding zijn

In de natuur zie je dat alles een eigen unieke vorm heeft en daarmee een geheel eigen plek en functie in het geheel. Je ziet ook dat alles met alles in relatie is. Er is niets dat enkel uit zichzelf kan bestaan. Net als in de natuur wil ieder van ons die unieke vorm leven en daarin gekend worden en tegelijkertijd willen we in verbinding zijn. Binnen relaties ligt daar veelal de bron van conflict.

In een relatie zijn we ofwel bang onze eigen vorm (onze ideeën, onze meningen, onze  vrijheid) te verliezen, of we zijn als de dood de verbinding met die ander te verliezen. En vanuit die angst schieten we van het ene strategische gedrag in het andere.

Ik heb het mijzelf regelmatig zien doen. De ene keer lag mijn aandacht volledig bij het leven (en krampachtig beschermen) van mijn eigenheid. Ik wil het op deze manier, dit is belangrijk voor mij, dit zijn mijn waarden en die wil ik leven! Samenwerken vond ik te spannend, want oh, stel dat ze me overheersen, dat ik mijn vrijheid om zelf mijn ideeën vorm te geven, verlies! Ondertussen was er weinig verbinding met de buitenwereld. Voelde ik me regelmatig alleen en eenzaam.

Andere keren richtte ik mij volledig op de verbinding met die ander. Die was zo belangrijk voor me, dat ik me ging aanpassen, leven naar de wensen van die ander, en verloor en verloochende eigenlijk mijzelf. Dat waren pijnlijke processen.

Richt ik mijn aandacht te veel op mijn vorm
dan ontstaat er conflict met mijn omgeving

Richt ik mijn aandacht te veel op de ander
dan ontstaat er conflict in mijzelf

Beide bewegingen leverden steevast conflict op. Richtte ik mijn aandacht teveel op mijzelf, dan ontstond er conflict met de buitenwereld die riep om contact. Richtte ik mijn aandacht te veel op de verbinding met de ander dan ontstond er een enorm innerlijk conflict. Ik verloor mijn kracht, mijn wil en mijn eigenheid.

Het blijkt nog een hele levenskunst te zijn om zowel je eigenheid te leven, als volledig in verbinding te zijn. Vooral wanneer die ander anders denkt, anders doet en er een andere mening op nahoudt. Het vraagt om een loslaten van die angst om je eigenheid (of de relatie) kwijt te raken. Maar hoe doe je dat?

Zoek je de oplossing vanuit het perspectief van de psyche, dan zul je er nooit uitkomen. De psyche is altijd bang, zoekt altijd zekerheid, zal altijd strategisch handelen om controle te krijgen op de situatie. De psyche kan pas rusten als hij denkt zekerheid te hebben verworven: is mijn vorm veilig? Ben ik OK? Is de verbinding veilig? Is de relatie OK? En die rust is altijd tijdelijk. Want het leven is veranderlijk en onvoorspelbaar. Elke seconde zal de psyche zich opnieuw zeker moeten stellen. Dood en doodvermoeiend!!

Het vraagt slechts één innerlijke stap
om je positie te veranderen

van deelnemer van het conflict
naar waarnemer van het conflict

Eigenlijk hoef je maar één stap  te zetten. Eén innerlijke stap opzij. Je perspectief verplaatsen van deelnemer van het conflict naar waarnemer. Als waarnemer stap je uit het persoonlijk belang en verbind je je met het Al. Ik heb het dus niet over de positie van de intellectuele, analyserende waarnemer (dat is nog altijd de denkende psyche), maar de positie van jouw alwetende zelf, jouw innerlijke Boeddha, het bezielde deel in jou dat al compleet is en nooit anders dan compleet zal zijn. Dat deel dat niets hoeft te bedenken, niets hoeft te begrijpen, niets hoeft te halen, noch iets hoeft te beschermen, maar volledig kan rusten in wat is.

Als ik die positie inneem, gebeuren er drie dingen.

Eén:  mijn blik wordt zo ruim, dat ik direct de perfectie van de situatie zie. Er zijn twee unieke individuen, die van zichzelf bijzonder en compleet zijn. Die allebei een unieke waarde vertegenwoordigen in het geheel. Die unieke vorm en unieke waarde kan nooit verloren worden, die is. En hoeft dus op geen enkele wijze beschermd te worden. Hetzelfde geldt voor de verbinding. Die is, hoe dan ook. En hoeft geen enkele andere vorm aan te nemen, dan hoe die zich in het moment laat zien. Het is vanuit het groter geheel gezien onmogelijk om niet in verbinding te zijn.

Twee: mijn hart opent zich onmiddellijk. Ik aanschouw de ander en de situatie vanuit een alom tegenwoordige liefde. Nergens in mijn hoofd is een plaatje over dat ingevuld moet worden.  Iets waarvoor gezorgd moet worden. Het leven zorgt voor zichzelf. Daar hoef ik mij niet mee bemoeien. Er is volledig vertrouwen en ik voel me nederig ten opzichte van het leven. Ik handel niet meer vanuit denken, maar vanuit intuïtie. Soms is er een ja, soms een helder nee. Beide zijn volledig vrij.

Drie: ik val direct samen met het nu. Ik ben volledig aanwezig en in contact met de bewegende realiteit van het moment. In dat moment is er alleen maar overvloed, sprankeling, ervaring van gevoelens als bewegende sensaties, die niet gestold of ingeperkt zijn door onvervuld verlangen of door ego gestuurde verwachtingen.  Er is geen enkel gevoel van conflict meer.

Als ik de zuivere intentie heb,
volstaat slechts een innerlijk Ja

Is het moeilijk om zo spontaan die verruimende positie in te nemen? Ja en nee. Als ik de zuivere intentie heb, volstaat slechts een innerlijk Ja. Ja, ik zet letterlijk een stap opzij en kies voor de ogen van de Boeddha. Het werkt. Onmiddellijk.

Veel moeilijker is het om die positie vast te houden. We zijn gekwetste wezens en worden snel geraakt. Voor ik het weet zit ik weer in behoefte en verwachting verstrikt. Moet er iets opgelost of begrepen worden. Zoek ik goedkeuring. Wil ik ergens naar toe, weg van hier waar iets ogenschijnlijk mis is. Laat ik me leiden door het ego, dat wederom houvast zoekt.

Het vraagt om veel stilte en meditatie om met Boeddha-ogen te kunnen blijven kijken. Ook helpt het om me te verbinden met leraren als Eckhart Tolle, Ken Wilber, Thich Nhat Hanh, Tony Parsons en Hans Knibbe, die mij telkens weer uitnodigen mijn blik te verruimen. Die mij herinneren aan mijn ware natuur en mij laten proeven aan een wereld die zoveel lichter, schoner, levendiger, probleemlozer en liefdevoller is dan mijn beperkte psyche kan bevatten.

Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
Heb je behoefte aan coaching op dit thema? Klik hier

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

7 gedachten over “Hoe ga ik om met conflicten?

  1. marlies

    o ja zo waar , zo herkenbaar!!!
    ik begin het steeds meer te merken wat het doet dat stapje achteruit. dat stapje, kijken met mijn derde oog noem ik het!
    wat maakt het zó kijken, het zó zijn met anderen, alles veel liefdevoller.
    ik wil steeds minder alleen zijn, en hoef mijn grenzen ook minder te “bewaken”.
    al blijft het zorgen voor de afstemming op anderen vragen om veel rust en afstemming op mijn innerlijke bron.
    dank voor je helderheid Nanette

    Reageren
  2. Carin Barendregt

    ik verbind me graag ( naast alle beroemde goeroes ) met mijn leraar natuurcoaching Nanette .
    dank je wel ! Carin

    Reageren
  3. wil vernhout

    dank je wel Nanette. Wat prachtig en helder geformuleerd. En zo herkenbaar de moeite die het dan kost om te balanceren tussen eigenheid en verbinding. Fijn om met zo’n mooi mens als jij verbonden te mogen zijn.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *