Hoe ga ik om met pijnlijke teleurstellingen?

Je vriendje reageert niet zo liefdevol op je sms-je als je gehoopt had, of hij reageert gewoon helemaal niet. Je partner houdt geen rekening met jouw verlangens en wensen en je krijgt het gevoel dat je er eigenlijk niet toedoet. Je vriendin heeft amper tijd voor je, en je voelt je afgewezen en in de steek gelaten. Je voelt je niet gezien door je moeder, niet begrepen door je baas, genegeerd door je collega’s.

We kennen allemaal momenten dat we ons pijnlijk teleurgesteld voelen door de mensen om ons heen. En die momenten kunnen ons behoorlijk onderuit halen. Voor je het weet zit je in een neerwaartse spiraal van malende gedachten en voel je je boos en verdrietig. Boosheid en verwijt naar die ander maken het alleen maar erger, je voelt je onbegrepen en alleen. Wat kun je doen om uit dat nare gevoel te stappen?

Ik heb het voorrecht te mogen oefenen in een intieme vriendschapsrelatie waarin ik dit soort momenten veelvuldig tegenkom. De aard van de relatie biedt veel vrijheid, de mate van intimiteit schept onbewust verwachtingen. Als je telkens weer blij verrast bent door het diepe gevoel van verbondenheid, door de liefde die onophoudelijk en onvoorwaardelijk stroomt, door de lichtheid en vrolijkheid waarmee ieder samenzijn is doordrenkt, en het intense gevoel van ‘samen-door-alles-heen’, dan verwacht je aandacht, openheid, eerlijkheid en begrip. Maar dat is er niet altijd. Want die ander is, net als ikzelf, verre van perfect. En heeft zijn eigen off-days. Zwijgt soms liever, want hij is man. En mannen doen dingen nu eenmaal anders dan vrouwen.

Waar ik telkens in oefen
is zien waar ik in tekort denk

Waar ik telkens in oefen, en wat me inmiddels steeds beter af gaat, is steeds weer zien waar ik in tekort denk, waar ik iets wil halen wat die ander even niet kan geven. Zien hoe ik de werkelijkheid van het moment wil manipuleren door in verwijt te schieten. De ander is fout. Ik kom te kort. Als ik dat zie, kan ik zien dat mijn verdriet en boosheid van mij zijn. Het zijn mijn verwachtingen, die ik uit wil laten komen. Mijn ideale plaatjes in mijn hoofd, die ik in de werkelijkheid wil drukken. Mijn weerstand tegen de realiteit van het moment, waar ik niet wordt ontmoet in mijn verlangen. Die realiteit bestaat uit teleurstelling, pijn en verdriet. Die mogen er van mij niet zijn. Die wil ik eenvoudigweg niet voelen.

Zodra ik die weerstand ophef en alle gevoelens van ongemak toe laat en op mijn eigen bordje neem, sta ik toe dat mijn levenskracht, die ik al die tijd blokkeerde, weer kan stromen. Ik win aan stevigheid, en weet vanuit die positie krachtig en helder mijn verlangen in relatie te brengen. Buiten de boosheid om, los van het verdriet en de teleurstelling, kan ik zeggen: hier gaat het mij om, dit is wat voor mij belangrijk is. Ik hef mijn afhankelijkheid op en maak mijn verlangen vrij. Leg het in de open ruimte tussen mij en die ander. Geen eis, geen verzoek waaraan perse aan voldaan moet worden om mij gelukkig te maken. Nee, ik draag mijn eigen verlangen en hoop daarin ontmoet te worden. En gaat dat niet gebeuren, dan draag ik ook mijn teleurstelling. En kan vandaar uit weer nieuwe heldere keuzes maken.

Een proces van spiritueel volwassen worden

Het is een proces van spiritueel volwassen worden. Zo ervaar ik dat. Uit de positie van het beschadigde kind stappen, het kind dat denkt vanuit te kort en nog altijd op zoek is naar erkenning en bestaansrecht. En in de positie van volwassene stappen. De volwassene die zich geworteld voelt in het leven en het groter geheel. Die zich niet beperkt voelt door zijn persoonlijke geschiedenis, maar telkens weer de rijkdom ervaart van wat het leven in al zijn openheid en beweeglijkheid laat zien. De volwassene die niets hoeft vast te houden, maar telkens weer kan genieten van het nieuwe dat ieder moment verschijnt. Ik oefen om daar mijn aandacht te houden. In die openheid.

Wat helpt en ondersteunt, is regelmatig mediteren. In de natuur zijn. Vertragen. Stilte opzoeken. Me laven aan de wijsheid van spirituele meesters en de warmte van mijn vriendschappen. Telkens weer die rijkdom van het leven toelaten en bewust doorvoelen. In het nu blijven, in het lijf zijn, het hart open houden, de plaatjes in mijn hoofd loslaten. Telkens weer.

Als je kampt met gevoelens van afwijzing en teleurstelling, stel jezelf dan eens de volgende vragen:

  • Aan welk plaatje moet die ander voldoen?
  • Waar voel ik te kort?
  • Wat wil ik halen?
  • Wat is mijn werkelijke verlangen?
  • Hoe kan ik dat op een volwassen manier in relatie brengen?
  • Ben ik in staat mijn eigen teleurstelling te dragen als ik niet word ontmoet in mijn verlangen?
  • Kan ik ontspannen in de werkelijkheid zoals die nu is? Zelfs als dat pijnlijk voelt?

Reacties zijn uiteraard van harte welkom!

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Herken jij jezelf in dit verhaal? En zou je willen dat Nanette je hierop coacht? Maak dan een afspraak via de contactpagina.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden in het omgaan met lastige situaties? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.
Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

3 gedachten over “Hoe ga ik om met pijnlijke teleurstellingen?

  1. lucia kwaak

    Lieve wijze Nanette,
    Dank, dank, dank, zoals steeds een fantastisch artikel warm toegankelijk en helder.
    Precies de spijker op de kop “onderwerp” op het juiste moment… dit kan synchroniciteit zijn.
    Zoveel herkenning en een handvat om bij mezelf terug en weer verder te gaan.
    Hartelijk dank,
    Lucia

    Reageren
  2. Marjolein

    Dank lieve Nanette, je spreekt zo helder mijn woorden.
    Woorden van autonomie en verbinding.
    Verantwoording nemen voor je eigen gevoelens en verlangens.
    Vrijheid.
    Dank voor deze ontmoeting!
    Liefs, Marjolein

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *