Hoe hou ik de liefde vast?

De meesten van ons zijn zoekers. We zoeken het licht, we zoeken geluk, we zoeken inspiratie in ons werk, we zoeken de liefde. De aandacht gericht op dat wat mooi is en schoonheid bevat. Op dat wat licht, warm en vrolijk aanvoelt. Dat wat blij maakt en ons hart verwarmt.

We doen aan yoga, lezen spirituele boeken, we gaan op blote voeten dansen en wandelen in de natuur. We mediteren en zoeken de stilte van een klooster op, we doen cursussen om onze creativiteit te laten stromen en ontdekken tantra, om ook zuivere schoonheid in ons seksuele leven te ervaren.

En het doet ons goed! In retraites opent ons hart, op cursusweken ervaren we warmte en liefde en verbondenheid en op de new age festivals zijn we allemaal in vrede en gelukkig met elkaar.

Maar wat ik zo vaak hoor, en wat ik zelf ook zo goed ken: buiten de zorgvuldig gecreëerde kaders van een cursus, een workshop of een klooster, begint het ‘gewone’ leven weer. En wordt je niet altijd ontmoet in de openheid van je hart. Langzaam ebt de warmte weg en ook je eigen stevigheid, die zo mooi in een bed van liefde geworteld leek. Hoe hou ik dit gevoel van liefde vast? Is steevast de vraag die opkomt aan het eind van een retraite.

Vasthouden heeft geen enkele zin

Vasthouden heeft geen enkele zin. Het aardse leven is nu eenmaal duaal. Er is dag en nacht. Licht en donker. Zon en schaduw. Afkeer en verlangen. Oorlog en vrede. Pijn en vreugde. Zonder tegenpolen is beweging niet mogelijk, wordt het leven statisch, kan er niets groeien. Het is een cliché, zoals alle waarheiden waarschijnlijk cliché zijn: het is onmogelijk licht te definiëren, licht te herkennen, zonder donker.  Het hele aardse bestaan heeft beide kanten nodig om zich te kunnen uitdrukken, om zichtbaar te zijn, om ervaring te genereren.

Het extatische gevoel, dat een retraite of cursusweek kan genereren, is slechts een gevoel. En net als alle gevoelens, zal ook dit gevoel weer verdwijnen en plaatsmaken voor andere, minder extatische gevoelens. En zo beweegt het leven: steeds maar weer van de ene naar de andere pool. In een perfect evenwicht.

Als ik spreek over levenskunst, dan praat ik over de uitnodiging om je open te stellen voor het hele scala van ervaringen, gevoelens en gemoedstoestanden. Om alle kleuren van het leven diep tot je door te laten dringen. Om je blik te verbreden naar het hele bestaan. Want alleen dan, overstijg je de dualiteit en ontdek je een andere dimensie. Een zijnsdimensie, die zich buiten jouw denken, buiten jouw lichaam manifesteert, en tegelijkertijd jouw hele wezen omvat.

Je ontdekt wat het is dat je doet ademen, je hart vult, de levenssappen door je heen laat stromen. Je herkent ware natuur en je diepere wortels. De vraag hoe je de liefde kan vasthouden, die doet er niet meer toe. De zoektocht eindigt. Dit is het, deze ervaring, dit moment. Alles en niets tegelijkertijd.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

8 gedachten over “Hoe hou ik de liefde vast?

  1. carin

    iedere nieuws brief denk ik weer wat heb je een mooi taalgebruik Nanette.
    een voudig en daardoor herkenbaar en krachtig , dank je wel !! groet carin

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *