Hoe stilstand juist vruchtbaar kan zijn

Onze geest is altijd op zoek naar houvast. Die wil weten waar hij aan toe is, wil weten hoe hij verder moet, wat hij moet doen, hoe hij moet handelen. Maar hoe kan het mysterieuze wonder van het leven zich in alle frisheid aan je ontvouwen, als alles van te voren vast staat en is ingekaderd in bekende plaatjes en concepten?

Voel je hoe de controle van het willen weten, je innerlijk verkrampt? Hoe het je leven inperkt? Hoe het je werk stroef maakt? Vrijheid, geluk en werken in flow vragen om al die controle los te laten. Om te durven toeven in het niet-weten. Pas dan kan het leven zich in al haar volheid aan je tonen. Ook dan pas kan het potentieel in jou en in je werk of organisatie tot vol wasdom komen.

Er is een creatieve kracht in mij aanwezig die altijd wil vernieuwen en ontwikkelen. Ik wil mijzelf als persoon ontwikkelen, nóg meer ‘zen’ zijn, zodat ik er zo zuiver mogelijk voor anderen kan zijn. Ik wil mij ook in mijn werk ontwikkelen, zodat ik voor nog veel meer mensen iets kan betekenen. Die drijvende kracht lijkt soms sneller willen te gaan, dan de natuurlijke stroom in het moment lijkt aan te geven.

Mijn lijf geeft het altijd feilloos aan,
wanneer ik tegen die natuurlijke stroom inga

Mijn lijf geeft het altijd feilloos aan, wanneer ik tegen die natuurlijke stroom inga. Wanneer ik te hard zit te trekken en te duwen en een proces niet de tijd gun die het verdient. Maar vaak ben ik mij daar niet bewust van. Druk als ik ben met het zoeken naar ideeën om mijn verlangen vorm te geven. Surfend op internet van site naar site, aktielijstjes vullend, me afvragend of ik me dan toch eens moet inschrijven op zo’n Amerikaans getint marketing seminair. Als ik maar weet hoe en wat, als ik maar tools heb, vastomlijnde aktiepunten, zodat ik verder kan.

Zou ik in alle aandacht bij mijn lichaam zijn, dan zou ik de verkramping duidelijk voelen. Schouders ietwat opgetrokken, buik niet volledig ontspannen en mijn geest onrustig en niet werrkelijk gefocust. Er is geen frisse levendigheid en ik ben zeker niet in flow.

Net als in de natuur kent elk scheppend proces een tijd van naar binnen keren, een tijd van groei, van bloei en produceren van vruchten of zaden. Soms vergeet ik hoe belangrijk het is om de winter haar werk te laten doen. De periode van inkeer, aandacht bij de wortels, zelfs als alles dood lijkt en er geen vooruitgang zichtbaar is, vertrouwen dat er heus wel beweging is. Dat mijn wortels zich verstevigen, dat het verlangen grond en bodem krijgt.

Juist in het niet weten,
ligt de grootste schat verborgen

Keer op keer kom ik erachter dat juist in de stilte, in het niet weten, de grootste schat verborgen ligt. Daar waar alle mogelijkheden nog vrij zijn om zich te ontwikkelen, waar geen bemoeienis is van het denken, waar geen kaders een richting bepalen. Als ik daar durf te zijn, met alles wat daar is, geduldig en in vertrouwen, voltrekt zich het rijpingsproces in het meest gunstige tempo.

Dat wat zich wil ontvouwen zal precies op het juiste moment verschijnen. Precies dan ook, wanneer ik (of het proces) er klaar voor is. De beste ideeën verschijnen vaak in mijn geest juist wanneer ik er niet mee bezig ben. Onder de douche, of tijdens een wandeling. Als ik even helemaal niets doe..

En als ik dan in actie kom gaat dat moeiteloos. Is er flow. Dan ook lijkt het hele universum mee te werken om mijn verlangen vorm te geven. Plots verschijnen de juiste mensen op mijn pad, krijg ik ondersteuning uit onverwachte hoek, ben ik zelf alert en ontvankelijk en werkt mijn creatieve geest optimaal.

We zijn zo bang om stil te staan. Ons werk mag niet stil staan, de economie mag niet stilstaan, bedrijven mogen niet stilstaan, organisaties mogen niet stilstaan, de wetenschap mag niet stilstaan. Wat als we die angst voor stilstand zouden loslaten en vertrouwen dat er hoe dan ook beweging is, als we maar aanwezig blijven bij ons verlangen en onze intenties? Niet je verlangen loslaten, maar wel je gehechtheid aan direct resultaat. Hoe zou dat zijn?

Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

10 gedachten over “Hoe stilstand juist vruchtbaar kan zijn

  1. Liesbet

    Net op een moment dat ik mijn geduld kwijt was, en weer helemaal verloren liep in het plannen maken voor de toekomst, kwam dit artikel… Erg inspirerend en mooi! Ik ga NU de computer uitzetten en gewoon stilzitten en ervan genieten 🙂

    Reageren
    1. Carin barendregt

      dag Nanette. wat heb je dit weer prachtig geschreven.
      zo herkenbaar ook!
      ik “maak er een “tegeltje van. met deze samenvatting:
      Wees stil , word je bewust van je verlangens , en laat dit in vertrouwen los.
      Het leven zal zich in al z, n schoonheid aan mij ontvouwen als ik niet alles zelf probeer te organiseren.

      Dank je wel. Carin

      Reageren
  2. mathilde thijssen

    beste Nanette,

    leuk om telkens je brieven te lezen; ik heb je wel eens ontmoet in portugal met frederiek, die daar toen nog woonde.
    op deze wil ik wel even reageren omdat hij zo mooi aansluit bij mijn realiteit van nu. ik ben sinds twee weken thuis zonder werk en dat is helemaal prima. na 6 jaar managen en mee ‘moeten’ in alle ontwikkelingen in het welzijn in nederland is het tijd voor wat anders. daartoe besloot ik al 1,5 jaar geleden. wat het andere moet zijn, weet ik niet. en als ik er al een beeld bij had, dan probeer ik dat nu weer los te laten en maar te zien wat komt. gelukkig kan dat fysiek gezien ook, kan ik mezelf en dat proces tijd geven.
    ik vond het mooi wat je zei over dat je daar niet stil in staat zolang er beweging is in de intentie, het zoeken of verlangen. de ontwikkeling zit hem ook in het toelaten van wat er nog niet is. en ik merk dat hoe minder dingen vaststaan, of moeten, er meer ruimte ontstaat. ruimte gevuld met niets.
    vreemd en in het begin onbestemd, maar gewoon zo het is.
    zaak is voor mij en om een omgeving en anderen en onze cultuur, die daar anders mee omgaan of gaat, te laten voor wat het is en sterk bij mezelf te blijven. bij het rustige gevoel van vertrouwen dat ik heb. niet de paniek van werk moeten zoeken, mee moeten, voldoen aan een plaatje dat maatschappelijk gezien klopt. er komt wel weer wat, vanuit het proces idd en dat kan en mag best even duren.
    zolang er maar beweging is in mij.

    wat ik wel heb gedaan, omdat ik zelf behoefte heb aan een bepaalde structuur en ook voldoening wil voelen, en wil bewegen, is voor mezelf de belangrijkste levensgebieden benoemen. die vormen een lijstje, waarvan ik probeer de meeste dingen elke dag aan bod te laten komen.

    het gaat om: contact, spiritualiteit, beweging, ontwikkeling, creativiteit, werk, huis, genieten, natuur, spelen en muziek.

    nou, dat is dan toch een heel verhaal geworden. ik heb je brief in een boek gestoken dat ik net van een oud collega heb gekregen: het nieuwe niets doen (ontdek het geheim van een heerlijk simpel leven). dan kan ik mezelf wanneer nodig, herinneren aan dat dat de basis is van waaruit het leven zich ontvouwt, want zo voelt dat wel.

    hartelijke groet en succes met jouw verlangens,

    mathilde

    Reageren
    1. Nanette Bericht auteur

      Hoi Mathilde,
      Wat fijn zo’n uitgebreide reactie van je te ontvangen. Mooi hoe je beschrijft dat je de onzkerheid van het moment durft te omarmen. En ook inspirrend, je lijstje met intenties. Dankjewel!

      Reageren
  3. Hans Nusink

    Beste Nanette, Weer helemaal raak en op het juiste:-) moment. De hond van mijn vriendin – Luus – is stervende. We stelden de bekende prik uit, tot wanneer?? Tot ze niet meer eet, piest en poept en kan opstaan. Eerst een gevecht met mezelf en met Luus, vaak, en tegen de dierenarts-orde, dan overgave, rust. Kijk naar het dier, naar onszelf, hoe gaan we hiermee om, met elkaar, in liefde en met de gevoelens die er zijn met dit afscheid, die er allemaal kunnen en mogen zijn. Veel minder afgeven op elkaar in de stres van ‘wat moeten we?’. En toen vroeg Luus of ik wilde komen met een idee voor een afscheidsritueel. Ik had kort daarvoor gezegd dat ik veel rituelen had gedaan en wel wat wist. Dit in een opschepperige bui. Oeff, ik schrok. Ik slaap onrustig, kijk vaak naar Terra, zo heet de hond, als ik ga plassen ’s nachts. Zeker nu ze ’s nachts ook medicijnen krijgt en ook naar buiten moet om te plassen. En te midden van deze onrust kwam op een moment dat ik op de bank zat om vier uur in de nacht het antwoord op het verzoek van Luus. In alle rust en duidelijkheid. En zij vond het heel fijn. In verbinding ontstonden aanvullingen en detailering.
    In dit levensproces van een stervende hond komt er zo die rust, niet altijd, en meer bewustzijn hoe ik vaak van hot naar her ren en ook kan kiezen om een tijdje bij Terra te zitten. Het kan nu nog. Ik ga weer naar haar toe.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *