Hoeveel aandacht schenk jij aan wat er echt toe doet?

Onlangs was ik op Vision Quest op een prachtige plek in de Pyreneeën. Tijdens een Vision Quest bereid je je met een groep deelnemers voor op vier dagen en nachten solo in de natuur. Zonder tent, en veelal zonder eten. Bij terugkomst deel je in ceremoniële aandacht wat je tijdens je solo hebt beleefd.

De gehele reis heeft veel indruk achtergelaten. Wederom besefte ik hoe belangrijk het is om regelmatig stilte in je leven toe te laten. Om de telefoon uit te zetten, alle prikkels achter je te laten en heel bewust te voelen wat er echt toe doet in je leven. Om daar aandacht aan te besteden. Om heel bewust dankbaarheid te voelen voor wat dit korte en unieke leven aan je geeft en gehoor te geven aan wat je hart van je vraagt.

Stilte is een krachtig instrument. Ongerepte natuur ook. Met slechts wat noten en fruit als eten, geen tent, geen boek, geen mensen in de buurt, kortom geen enkele afleiding, kwam ik tijdens die vier dagen solo diep in contact met dat wat op dit moment in mij leeft. De overgang van Portugal naar Nederland, de pijn die aan het verleden vast kleeft, de dankbaarheid voor al het moois wat het heeft gebracht, de nieuwsgierigheid naar wat komen gaat. Ik kon het in alle rust de aandacht geven die het verdiende. En dat was vooral de aandacht van mijn hart.

Het hart zegt ja tegen het leven
in al haar verschijningsvormen.
Ook daar waar mijn hoofd een nee ervaart

Met die warme, verstilde aandacht kon ik zo goed de rijkdom van het leven voelen. Mijn unieke plek in het geheel en tegelijkertijd de verbinding met al het andere. Ik kon mijzelf omarmen met al mijn licht en al mijn schaduwkanten, mijn talenten en mijn onhebbelijkheden, mijn kracht en mijn tekortkomingen. Ik kon het verleden omarmen en de toekomst verwelkomen. Mijn hart is zacht en zegt ja tegen alles wat ik ben. En het zegt ja tegen het leven in al haar verschijningsvormen. Ook daar waar mijn hoofd een nee ervaart.

Ik kon me ook weer diep verbinden met de natuur. Voelen hoe de scheppingsbron niets anders dan pure liefde is. De schoonheid ervan, de grootsheid. Mijn eigen nederigheid. De immense dankbaarheid te mogen zijn wie ik ben. Dat het leven door mij heen stroomt en ik op mijn beurt het leven heb mogen schenken aan twee prachtige jongens. Dat ze me zo dierbaar zijn. Mijn vrienden, mijn familie, mijn werk. Het is me allemaal gegeven vanuit onvoorwaardelijke liefde. Mijn hart dankbaar, zo dankbaar.

De natuur biedt zoveel beelden waaraan je
je innerlijk leven kunt spiegelen.
Dat is wat natuurcoaching zo rijk maakt.

Het was warm, flink warm. Ergens tussen de 35 en 40 graden. Veel puf om te bewegen had ik niet. Uren lag ik de prachtige omgeving te observeren. Dichtbij de insecten, de structuur van de schors van een dennenboom, het licht dat door de bladeren speelde. Richting het zuiden de glooiende hellingen, richting het noorden de grove rotspartijen en enorme bergkammen. Ieder beeld riep weer een andere associatie op. De natuur biedt zoveel beelden waaraan je je innerlijk leven kunt spiegelen.

Het klinkt misschien raar maar ik werd vrienden met een schorpioen die onder een steen zijn verborgen leven leidde. Hij liet me zien hoe eenzaam en verlaten het kan worden, als je je steeds maar weer in je veilige holletje verschanst. Bracht de boodschap dat het tijd is om uit te reiken, de wereld in te gaan.

Op het moment dat de zon laag aan de horizon stond en bijna achter de heuvels verdween, wierp hij lange schaduwen en kon ik dansen met mijn eigen schaduwbeeld. Wat een verademing als ook je donkere zijde aan het feestje mee mag doen!

Ik was helemaal alleen
en toch voelde ik me intens verbonden met de groep

Ik was helemaal alleen en toch voelde ik me intens verbonden met de groep. We hadden elkaars levensverhalen gehoord, onze intenties gedeeld, en wisten ons gedragen door elkaar, toen we individueel het ruige landschap in trokken. Ik wist dat alle anderen volledig zouden vasten, en zond dagelijks gebeden om hun moeilijke momenten in gedachte te verzachten.

Wat was het ontroerend mooi om via een prachtig begeleide ceremonie weer samen te komen met de groep. Om al die open harten te ontmoeten. Om al die intense ervaringen te mogen horen. Om me verbonden te voelen met zoveel mooie open mensen, met die prachtige natuur, met de essentie van het leven. Ik besefte wederom hoe krachtig het is, om je stem te delen en gekend en gehoord te worden in je eigen waarheid. Je daarmee volledig welkom te voelen. Hoe helend een sharing cirkel is. En hoe belangrijk voor mensen om zich te kunnen verbinden met elkaar. Een grote buiging voor Rupert Marques, die de Quest met zoveel zorg en aandacht begeleidde.

Het hoofd draait overuren,
het hart komt chronisch aandacht te kort

Ik ben nu twee weken terug en merk hoe de waan van alle dag de bijzondere ervaring naar de achtergrond brengt. Hoe ik me al weer te veel laat beïnvloeden door wat er op me af komt, hoe het denken de overhand neemt.  Het plannen, analyseren, beredeneren. Ik besef me hoe vaak we leven vanuit ons hoofd. We oordelen, we veroordelen, we houden er meningen op na, en proberen vooral veel controle te houden. Het hoofd draait overuren, het hart komt chronisch aandacht te kort. We verliezen onszelf in de dwingende roep van werk en smartphones. Vullen ons leven met Facebook, TV en chatten. En als we iets zinnigs doen, is het nog maar de vraag of we er werkelijk met al onze aandacht bij zijn.

Laat ik niet vergeten mijn hart dagelijks te voeden. De stilte iedere dag bewust toe te laten. De ruimte te nemen om diep naar mijn hart te luisteren. Om zacht te zijn. Naar alles en iedereen om mij heen. Om me bij alles wat ik doe, bewust af te vragen: doet mijn hart mee?

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Zou je samen met Nanette bewust willen stilstaan bij wat er op dit moment in je leven speelt? Maak dan een afspraak voor een coach sessie in de bossen van Baarn via de contactpagina.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden in het omgaan met lastige situaties? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.
Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

3 gedachten over “Hoeveel aandacht schenk jij aan wat er echt toe doet?

  1. Sandra

    Dapper dat je zoiets durft te doen en prachtig omschreven hoe het voor je was. Ja, Nanette, het is een hele kunst in de “waan van alledag” bij je hart te blijven, helemaal herkenbaar. Ik morgen, na 3 weken alleen in Eelde, ook terug naar de waan van alledag op Monte Rosa, waar het ook zo gemakkelijk is “geleefd te worden”. Ik houd je inspirerende woorden in mijn hoofd!
    Lieve groet,
    Sandra

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *