Is er nog ruimte voor stilte?

Onlangs was ik enkele dagen in de Alentejo, het uitgestrekte midden van Portugal. De natuur is er prachtig. Glooiende hellingen, waarop eeuwenoude kurkeiken, soms een olijfboom. Kleine, vrijwel verlaten dorpjes. Veel ruimte, veel stilte. In de avond lag ik in de hangmat eindeloos te staren naar de uitgestrekte sterrenhemel. Zo wijds, zo oneindig groot. Hoe weldadig het ontspannen gevoel, dat langzaam bezit van mijn nam. Geen zorg, geen twijfel, alleen die diepe, diepe stilte. Een vredig vallen in het grote niets.

Kijkend naar de schoonheid van de nachtelijke hemel besefte ik hoe weinig stilte we over het algemeen in ons leven toe laten. Het ‘niets’ lijkt geen waarde te hebben. Terwijl we de stilte zo nodig hebben om weer voeling te krijgen met de essentie van ons bestaan. Met onze drijfveren, onze verlangens, met de stem van ons hart.

Als ik Nederland bezoek en met de trein door het groene landschap reis, ben ik iedere keer weer verbaasd over de drukke bezigheden van de passagiers met mobiele apparaten. Een voor zich uit starende reiziger is een zeldzaamheid geworden. Het lijkt of iedereen iets te doen moet hebben. Of niet iets doen, bijna niet meer tot de mogelijkheden hoort. Bewust zoek ik dan de stiltecoupé op, maar ook daar is het zelden stil. Er móet hardop gebeld worden. Er móet naar muziek geluisterd worden. Er móet gebabbeld worden. Zelfs als er duidelijk door de medereizigers om stilte verzocht wordt, blijkt het zo moeilijk om gewoonweg stil te zijn.

Het voelt als een grote paradox. Ik zie hoe men zich laat overladen door prikkels. Door chats, emails, TV, Youtube filmpjes, facebook-posts, uitgaan, workshops volgen en tegelijkertijd hoor ik zo vaak het verlangen naar een leeg hoofd, naar even helemaal niets.

Leegte kan verwarrend en zelfs angstaanjagend zijn

Leegte kan verwarrend en zelfs angstaanjagend zijn. Geen enkele houvast, geen gevoel van richting. Niet-weten wat je te wachten staat. We houden er niet van. Duidelijkheid is wat we willen. Maar te veel duidelijkheid, te veel structuur, te veel kaders doodt de magie van het leven. Weten waar je aan toe bent, is vooral een verlangen van het hoofd. Het hart wil juist ruimte, openheid, mysterie!

Ik herken die hang naar houvast. Ik betrap mijzelf regelmatig op een overmatig doen en een minimum aan niets doen. Druk met mails, met reageren op chats, met ideeën uitwerken. Te lang achter een digitaal scherm, te vaak de TV aan. En het effect is dat ik ongezonder ga eten, dat er onderhuids een leeg gevoel knaagt, dat ik te veel in mijn hoofd zit en het contact met mijn lijf verlies. Ik word onrustig en zoek dingen buiten mijzelf om het ongemak weg te halen. En iedere keer komt er een moment dat ik me realiseer: ik moet tijd creëren voor stilte en meditatie. Ik moet juist naar binnen, niet nog meer naar buiten.

Want alleen in het contact met de stilte in mijzelf, ben ik in staat werkelijk te voelen waar het mij om gaat. Wat van belang is en wat niet. Alleen als mijn denken zwijgt, kan ik het leven werkelijk aanraken, intens genieten van schoonheid, van contact. Als ik de plaatjes in mijn hoofd, de verwachtingen die ik heb, al die ideeën over hoe iets of iemand wel of niet moet zijn, als ik dat allemaal loslaat en me laaf aan de stilte tussen de woorden, aan het niet-weten, ontvouwt zich een wonderlijke schoonheid, die zo diep en groot is, dat ik er niet eens woorden aan zou kúnnen geven.

Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *