Je natuurlijke aard is altijd vrij

Vaak lijkt het alsof onze typische gedragingen genetisch zijn bepaald. Zo ben ik nu eenmaal, hoor je vaak zeggen. We zijn gewend aan wie we zijn en onze omgeving ook. Dat is typisch Jan. Stoere jongen, blanke pit. Of Greet, altijd zo lief en verzorgend. Henk is een streber, altijd al geweest. Tineke is een einzelgänger. Verbaast me niets dat ze in haar eentje  Santigao de Compostella gaat lopen.

Jarenlang voelt dat ook een soort van lekker: deze persoonlijkheid is mijn thuis. Maar ergens in het volwassen leven, blijkt het plots niet meer zo comfortabel te voelen. Stoere Jan krijgt problemen met zijn relatie, Greet krijgt allerlei lichamelijke klachten en buien van depressiviteit, Henk loopt tegen een burn-out aan en Tineke zakt weg in een steeds grotere eenzaamheid. Het is of ze het contact met zichzelf en de omgeving langzamerhand verliezen. De vraag komt op: ben ik wel wie ik denk te zijn?

Angst voor afwijzing

De gedragingen van Jan, Greet, Henk en Tineke worden onbewust gedreven door een diepe angst voor afwijzing. Een angst die veelal zijn oorsprong vindt in hun vroege jeugd. Daar liggen ervaringen, en dat kunnen ogenschijnlijk kleine voorvallen zijn geweest, die een enorme impact hadden op het kleine kwetsbare kind dat zij waren.

Het kan zijn dat huilen in het gezin van Jan taboe was. En over je gevoelens praten gewoon not-done. Er zullen momenten zijn geweest dat hij in al zijn onschuld zijn pijn of gevoelens heeft willen delen, dat hij daarin absoluut niet gekend werd, of misschien zelfs uitgelachen door zijn grotere broers. AUW! Hij leerde dat hij niets waard was als hij huilde, en als heel waardevol werd beschouwd als hij stoer was.

Greet kwam misschien uit een groot gezin. Moeder had de handen vol. Tijd en aandacht voor jezelf opeisen werd niet gewaardeerd. Lief zijn en mee helpen zorgen des te meer.

Als kwetsbaar kind is het heel belangrijk dat je je plek binnen het gezin behoudt. Een kind kan letterlijk niet overleven zonder de verzorging van zijn/haar ouders. Dus het innerlijk systeem zal altijd een strategie ontwikkelen om binnen dat gezin te kunnen overleven en gewaardeerd te worden.

Overlevingsstrategieën leiden steevast
tot gevoelens van eenzaamheid

In de psychologische termen spreken we dan over overlevingsstrategieën. Die zijn heel waardevol in onze jeugd, maar verliezen hun werking  in ons volwassen leven. Sterker nog:  ze leiden op een zeker moment steevast tot gevoelens van eenzaamheid en niet de moeite waard zijn. En dat is precies waar we juist niet wilden zijn. Zie hier de grote paradox van het leven.

In die momenten, die vaak gepaard gaan met een diepe crisis, ontstaat er de behoefte om het voortaan anders te doen. Maar dat blijkt nog niet zo eenvoudig. De patronen liggen diepgeworteld. Ons hele systeem is er op gericht om iedere situatie, die die oude pijn naar boven kan halen, koste wat het kost te vermijden.

Als Greet een keer zou zeggen: nee, vandaag kun je geen beroep op me doen. Ik heb even zin om iets leuks te doen. En de ander reageert verontwaardigd. Dan wordt die oude pijn van het afgewezen kind opnieuw aangeraakt. Greet vindt die reactie vreselijk. Het doet letterlijk pijn! Misschien moet ze er zelfs van huilen en ligt ze er nachten wakker van. Of zegt direct: o, nou, ik doe het wel. Ik ga wel op een andere dag iets leuks doen.

De emotionele pijn die ze voelt, staat eigenlijk niet in verhouding tot het voorval. Het is het gekwetste kind dat reageert, niet de volwassen Greet. Die zou kunnen denken: heel vervelend, maar ik kies toch echt even voor mijzelf nu. Punt.

Niet meer weglopen voor je diepere pijn
vraagt moed

Wil je in staat zijn om meer vanuit je volwassen ik te reageren, en minder vanuit het gekwetste kind, dan dien je je diepere pijnen onder ogen te zien en er niet meer voor weg te lopen. En dat vraagt heel wat moed. De moed, om het tegenovergestelde te doen, dan wat je ‘natuurlijke’ neiging is. En vervolgens het risico te lopen om ‘afgewezen’ te worden. Met alle pijn die dan om de hoek komt kijken.

Jan gaat zich wat vaker kwetsbaar opstellen, Greet zegt wat vaker nee, Henk neemt met een 8 ook genoegen en Tineke reikt eens wat vaker uit.

En stel dat je je vervolgens afgewezen voelt, of schrikt van de reactie van je omgeving. Stel dat het zeer doet. Durf dan diep te voelen, durf de rauwe en kale ruimte binnen te gaan, durf de kilte en de eenzaamheid in iedere vezel van je lijf te voelen. Blijf erbij en merk vervolgens op, dat je blijft leven. Dat er in feite niet veel meer gebeurt dan het feit dat je pijn ervaart. Eén of andere nare sensatie in je lijf. Een sensatie die altijd weer voorbij gaat. Dat is een natuurlijk gegeven.

Met deze nieuwe handelswijze leer jij jouw systeem, dat je die oude pijn kan dragen. En stap voor stap (want het is iets wat regelmatige oefening vraagt) zul je je overlevingsstrategie steeds minder vaak nodig hebben.

Gevolg? Je voelt je weer verbonden met het leven. Licht, sterk, krachtig en vrij! Vrij van verkrampingen, vrij van je afhankelijk voelen van de buitenwereld. En misschien ga je nu eindelijk eens doen wat je altijd al had willen doen!

Jouw ware natuurlijk aard, is niet wie je denkt te zijn. Jouw ware aard wordt niet gevormd door al die beschermende patronen. Jouw ware aard is van nature vrij, stralend, stromend en vol liefde.

 

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

3 gedachten over “Je natuurlijke aard is altijd vrij

  1. Maarten

    Je moet je wel durven confronteren met je innerlijke jopie (hij) of je innerlijke miepje (zij) om dit transformatieproces aan te gaan. De meeste mensen lopen hiervoor weg. Kan een inspiratiewandeling in Zuid Portugal hiervoor een oplossing bieden?

    Reageren
    1. Nanette Bericht auteur

      Precies Maarten, er is behoorlijk wat moed voor nodig om dat proces aan te gaan. Tijdens een traject in Portugal kan je in een veilige setting die eerste stap nemen. En ontdekken, dat juist die confrontatie, waar je altijd zo bang voor bent, enorm bevrijdend kan werken. Het echte werk gebeurt in het dagelijks leven zelf. Telkens weer jezelf met een milde blik waarnemen. Hee, nu doet ik het weer..of hee…nu doe ik het anders. En ontdekken wat dat brengt. Alleen dat al, dat bewust waarnemen van jezelf, is enorm transformerend. Uiteindelijk blijft het je leven lang oefenen. Maar als je het met een glimlach doet, kan het heel verfrissend zijn.

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *