Leven of overleven?

Herken je dat gevoel? Dat je niet zo zeer het gevoel hebt dat je leeft, maar dat je meer aan het overleven bent? Dat het moeilijk is om echt te ontspannen en te genieten van al het mooie wat er is? Omdat je voor je gevoel nog zoveel moet doen? Dat er zoveel op je afkomt? Omdat je zorgen hebt of zorgen moet. Of omdat je in een leefsituatie zit, die veel van je vraagt. Zo veel, dat je niets anders lijkt te kunnen dan maar volhouden en doorgaan. Met gespannen lijf en hoge adem. En gedachten die niet rusten.

Ik zag het mijn moeder doen. Dat doorgaan en volhouden. Nooit stilzitten. Behalve voor de TV, om afleiding te zoeken voor die innerlijke drive die maar verder wilde. De aandacht bij daar en later, zelden bij nu en hier. En maar bezig blijven. Om niet te voelen, denk ik nu. In haar hart huisde verdriet, teleurstelling en eenzaamheid. Daar wilde ze niet heen. Zo bang dat als ze er maar een druppeltje van toeliet, er een tsunami van emoties zou volgen. De deur bleef dicht. En leven werd overleven. Het was pijnlijk te zien dat geluk voor haar zo onbereikbaar bleek.

Ik zou het anders doen.
Ik zou het leven met volle teugen leven.

Ik zou het anders doen. Ik zou het leven met volle teugen leven. Ik zou voelen. En genieten. Ik zou de dag plukken, niet moeilijk doen, geen zorgen maken. Ik zou vrolijk zijn en dansen en springen en de wereld rondreizen en avonturen aangaan. Ik zou mijn passie volgen en me niet aanpassen. Mijn hart zou open en zacht zijn.

En ja, ik heb het anders gedaan. Ik heb het leven met volle teugen geleefd, ik heb zorgeloos gereisd en tal van avonturen beleefd, ik heb de dag geplukt, mijn eigen ding gedaan, mijn passie gevolgd. Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik zie, hoe ook ik, in de lijn van mijn moeder, en grootmoeder, de neiging heb in die overleefstand te schieten. Ik zie hoe ook mijn schouders zich de laatste jaren optrekken. Hoe mijn adem boven mijn middenrif neigt te hangen, en dat ik me meer laat leiden door mijn werk, dan goed voor me is. Te lang achter de computer, te veel in mijn hoofd.

Ik zie ook hoe ik lang niet het leven heb geleid dat ik had willen leiden. Dat ik me toch ben gaan aanpassen. En maar bleef volhouden. En dat ik net als mijn moeder de neiging heb alles maar alleen te willen doen, moeilijk hulp kan vragen, mijn mannelijke doe-kant laat regeren en mijn vrouwelijke ontvangende en voelende kant nogal eens verwaarloos.

Ik week me voorzichtig los,
maar o wat zijn familiepatronen taai!

Het is best schokkend te ervaren, dat hoeveel werk ik ook heb gedaan op het gebied van bewustzijn en persoonlijke ontwikkeling, en hoe veel ik al wel voel, en geniet en rust en ontspan, dat dat onderliggende overlevingspatroon zo hardnekkig blijkt. Ik week me voorzichtig los, maar o wat zijn familiepatronen taai!

Toch zijn al die cursussen niet voor niets geweest. In tegenstelling tot mijn moeder en mijn oma, ben ik me heel bewust van wat ik doe. Ik ben in staat mijzelf waar te nemen en voel het verlangen om het anders te doen. Om het patroon te doorbreken, niet alleen voor mijzelf, maar vooral ook voor mijn kinderen. Daar waar ik ook maar iets in mijzelf kan verschuiven,  zullen de kinderen vruchten oogsten. Ik ben er heilig van overtuigd, dat dat één van de grootste geschenken is die ik ze in hun leven kan meegeven.

Be the change you want to see in the world. Dat wat jij in jezelf weet te transformeren, zal je weerspiegeld zien om je heen. Niet dat wat je te vertellen of te onderwijzen hebt, zal de ander veranderen, maar juist hoe je bent. Wie denkt dat werken aan jezelf een egoïstisch gebeuren is, vergist zich schromelijk. Het is moedig diep te willen kijken en te voelen. De wil te voelen patronen te doorbreken. Stel dat Trump die moed kon opbrengen. En werkelijk de weg naar zijn hart vrij zou kunnen maken. Al was het maar een beetje. Hoe zou dat de wereld veranderen?

Wil je meer leven en minder overleven,
dan dien je de tijd te nemen om stil te staan.

Wil je meer leven en minder overleven, dan dien je de tijd te nemen om stil te staan. Stil staan zonder afleiding. Je adem laten dalen en gewoon maar kijken. Gewaar worden. Waar laten zijn, wat waar is. Ieder gevoel, iedere emotie, iedere gedachte zonder enig oordeel verwelkomen. In alle openheid. Nieuwsgierig zijn naar alles wat er binnen die gevoelens en gedachten te ontdekken valt.

Niet om te analyseren, en er een voor jou kloppend plaatje van te maken, want daarmee sla je het leven dood. Maar puur om je te verwonderen en de schoonheid te ontdekken van wat er in en om je leeft. Schoonheid in je verdriet. Schoonheid in je woede. De sensaties die daarvan voelbaar zijn in je lijf. Hoe ze veranderen en bewegen. Hoe ze opzwellen en weer neerdalen. Hoe je oog zich als vanzelf naar buiten richt, als het van binnen meer en meer kalmeert. En hoe daar ook zoveel schoonheid zichtbaar is. Als je alleen maar even stil staat.

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden op weg naar meer geluk? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.
Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

6 gedachten over “Leven of overleven?

  1. Maria

    Hallo Nanette,
    Dit verhaal komt binnen…lees mijn eigen valkuilen!
    De invloeden van mijn eigen familie geschiedenis neem ik mee tot wie ik nu ben.
    Ben mij bewust van die valkuilen.
    Er ontstaat dan frustratie, woede, verdriet .
    Kijk er naar en voel.Erg pijnlijk, verdorie.
    Ik kijk in mijn spiegel en probeer niet te ( ver) oordelen.
    Kijk naar je zelf Maria…je mag gezien worden en die ander óók!
    Of zoals je zelf schrijft in je quote: ” Verwondering is het begin van alle wijsheid “Dank je wel!

    Reageren
  2. Sylvia

    Hoi Nanette,
    War n fijne en zeer herkenbaar stuk heb je geschreven. Ook ik heb geleefd maar door allerlei omstandigheden is van leven overleven geworden en ben ik nu in een diepe burn out terecht gekomen met alle ups en downs in gevoelens en emoties. Een roller coaster waar moeilijk uit te komen is maar die ik eerst moet accepteren denk ik.
    Ik zou graag n workshop bijwonen of proeverij. Maar ben nu niet echt n coach voor anderen 🙃 Moet er nu voor mezelf zijn.
    Bedankt voor de (h)erkenning.

    Reageren
    1. Nanette Bericht auteur

      Beste Sylvia,
      Hartelijk dank voor je openhartige reactie. Wens je sterkte in dit proces en alle sten die je nodig hebt voor een voorspoedig herstel.

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *