Over botox en de moed om voluit te leven

Ik ben vorige maand 50 geworden. Dat gaf veel stof tot bezinning. Ergens komt de eindigheid in zicht. Niet alleen de eindigheid van het leven zelf, maar ook de eindigheid van een jong en vitaal lijf, de eindigheid van een strakke rimpelloze huid, de eindigheid van nieuw leven kunnen schenken, de eindigheid van een toekomst vol onbeperkte mogelijkheden.

Ouder worden kan confronterend zijn. Het lijf dat stijver wordt, de rimpels dieper. Het verlies van je uiterlijke jeugdigheid. Want van binnen voelt het minder oud, dan het van buiten lijkt. Iets in ons verzet zich daartegen. Ouder worden en rimpels krijgen is niet aantrekkelijk. Door alle jaren heen blijft dat vastgebakken in onze cultuur.

Ik voel hoe botox lokt. De belofte van jong en stralend blijven. Ergens willen we niet dat het leven verandert. Dus verlammen dat leven met een injectiespuit vol gif. Kiezen we voor surrogaat jong. Bizar, want op ieder ander vlak gaan we voor echtheid. We ontvangen van onze geliefde liever een echte roos, dan een neproos. Het is juist de vergankelijkheid die schoonheid schenkt. Daar waar het leven vol doorheen stroomt, daar is vitaliteit en stralendheid.

Aantrekkelijk zijn zij
die het leven ten volle leven

Aantrekkelijk zijn zij die het leven ten volle leven. Die niets inhouden, niets verbergen, niets vasthouden, niets verlammen. Die hun eigenheid vol tot expressie brengen en in iedere situatie volledig zichzelf durven zijn. Zonder enig masker trouw aan hun eigen waarheid. Tegen alle weerstanden in.

Als ik denk aan ‘prachtige mensen’, dan denk ik aan mensen als Mandela en Ghandi. Zij stonden krachtig voor hun Ja en hun Nee. Los van wat anderen daarvan vonden. Zij vonden de moed om kwetsbaar te zijn. Zij lieten zichzelf zien zonder opsmuk, zonder verborgen agenda. Aantrekkelijkheid ligt daar, waar kwetsbaarheid gezien mag worden.

Ik heb die aantrekkelijkheid gevoeld op momenten waar ik helemaal mijzelf kon zijn. Waar ik volledig trouw was aan mijn eigen waarheid. Op die momenten voelde ik me helder, krachtig, vrij, waardig en ook zacht en liefdevol. En de omgeving reageerde daar onmiddellijk positief op, waardoor ik als vanzelf ging stralen.

Er zijn ook situaties geweest waarin ik telkens weer van mijzelf afdwaalde. Waarin ik zorgvuldig om issues heen danste, voorzichtig en omslachtig zaken aankaartte en ik kostte wat het kost harmonie probeerde te bewaren. Ik richtte me vooral op wat ik dacht dat die ander nodig had. Dat was doodvermoeiend en deed me verre van stralen. Ik deed er mijzelf (en uiteindelijk óók die ander) enorm mee tekort.

Alleen in een veilige omgeving
durven we te staan voor wie we zijn

Ik zie het ook om me heen gebeuren. Kennelijk hebben we allemaal behoefte aan een veilige omgeving, voordat we durven te staan voor wie we zijn. Eerst moeten we zeker weten dat we gewaardeerd worden, dat onze plek gerespecteerd wordt, dat anderen niet ongemakkelijk van ons worden, voor wij werkelijk open en kwetsbaar onze eigen waarheid durven in te brengen. Diep van binnen zijn we nog altijd bang voor afwijzing. En de eenzaamheid die daarop volgt. En daarmee maken we ons in feite klein en onaantrekkelijk.

Als er iets is wat ik nu, op mijn 50e, graag zou willen loslaten dan is het die angst voor afwijzing. Niet meer zoeken naar veiligheid. Dat los ik niet op met botox, maar met lef en moed. De moed om te staan voor wie ik ben (geworden) en wat ik verlang. Om niets van mijzelf in te houden of weg te stoppen, maar volledig mijn eigen waarheid te leven. Dat wat het leven mij schenkt aan talent, potentieel, liefde en wijsheid, in al zijn volheid teruggeven. Misschien is dat wel de eigenlijke zin van het leven. Vol overgave teruggeven wat jou geschonken is. Zodat het leven ten volle kan stromen.

Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

9 gedachten over “Over botox en de moed om voluit te leven

  1. Ineke ten Hoopen

    Hi Nanette,
    Nog gefeliciteerd met je 50ste verjaardag. Wat heb je dat mooi weergegeven. Dat ik 50 werd is alweer 13 jaar geleden. Ik herinner me het nog heel goed. Het gaf mij het gevoel dat het van hieraf alleen maar bergafwaarts zou gaan. Dat was even slikken. Kwestie van acceptatie. Toen ik 60 werd vond ik dat een goede gelegenheid om mijn zuster en broers met aanhang over te laten komen. Die mijlpaal was ook niet makkelijk te nemen, als jongste van de familie is het toch wat makkelijker. Ik was in goed gezelschap en voelde me ineens heel jong! Nu op naar de 65, deo volente. 70 worden is weer een heel ander verhaal. Peter heeft vorig jaar die leeftijd bereikt en vond het een behoorlijke drempel. Daarom niet getreurd, we blijven met volle teugen genieten van wat het leven ons nog te bieden heeft. In dankbaarheid dat we hier op deze fantastische plek mogen wonen. Enjoy.

    Big hug,
    Ineke

    Reageren
  2. Marij Vedder

    Hallo Nanette,
    Ik weet precies waar je over spreekt., ik ken die gevoelens en gedachtes. Voelt niet leuk, en soms zelfs pijnlijk. Totdat ik leerde ontspannen in heel mijn wezen en zijn… dat gaf me dat ik de angst, die ooit ergens in mijn leven was ontstaan, tegenkwam en ontmoette. Het koste me moed en durf om die in de ogen te kijken… maar wat een heerlijke ruimte en vreugde ontstaat er dan. Het is wel een pittige weg die we afleggen… maar er ligt zoveel schoonheid in, dat ik soms sta te lachen tegen mijn spiegelbeeld in de badkamer. Ouder worden geeft me ineens vreugde…. en maakt mij blij als ik terug kijk naar de weg die ik al bewandeld heb. O ja, zelf ben ik vorige week 69 geworden.

    Liefdevolle groet voor jou,
    Marij

    Reageren
  3. mariska

    Fijn om dit te lezen. Mooi verwoord, herkenbaar. Ik denk er echt net zo over. Ik kan ook oprecht blij zijn dat ik blij ben met mezelf en hoe ik in het leven sta. Maar ik merk soms wel dat ik dan die botox-vrouwen veroordeel… die stap moet ik dan toch nog nemen haha. Oordeelvrij leven…

    Reageren
  4. Jan Bommerez

    Ik word straks 65 Nanette. Ik voel helemaal wat je schrijft. Wat mij het meeste opvalt bij het ouder worden is het milder worden… De strijd is niet meer nodig… Surrender is the name of the game.

    Reageren
  5. Rita

    ” diep van binnen zijn we nog altijd bang voor afwijzing”
    een inspirerend,verhelderend en bevrijdend boek over dit thema vond ik : “verslaafd aan liefde” van Jan geurtz

    ik vind overigens wat jij schrijft ook altijd inspirerend

    groetjes
    Rita

    Reageren
  6. Irina

    Dag Nanette, wat weet je het weer mooi te beschrijven. Voor wat het je waard is, ik vind je een prachtige vrouw. Mooi van binnen én van buiten. Mijn ervaring is inmiddels dat échte mensen altijd mooi zijn. Als je je niet anders voor hoeft te doen dan je bent, als je kunt uitstralen naar de ander wat je voelt en daar volledig achter staat..dat is een waarheid en maakt dat er een aantrekkingskracht ontstaat die niet te negeren is, dat iets in gang zet wat je gewoonweg moet volgen. Die onzekerheid herken ik wel, en dat is eigenlijk ook helemaal niet erg, juist dat kwetsbare zorgt ervoor dat je je bewust blijft van het feit dat je nog mag groeien. Geniet daarvan!
    Lieve groetjes, Irina

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *