Over het nut van een ingewikkelde relatie

Op facebook kun je aangeven of je wel of geen relatie hebt, of dat het allemaal nogal ingewikkeld is. Mijn ervaring is dat een relatie per definitie ingewikkeld is. Zodra je je hart open zet, begint het gedonder. De angst voor afwijzing manifesteert zich levensgroot. We blijken zo gevoelig voor de erkenning en waardering van onze geliefden, dat we er ons hele levensgeluk door laten bepalen. Zelfs ons bestaansrecht. Kennelijk huist er in ieder van ons een diep verlangen om door de ander gezien, erkend en begrepen te worden. Alsof we dan pas werkelijk kunnen stralen.

Van mijn 14e tot mijn 21e had ik heel veel vriendjes. Ik was eigenlijk in een permanente staat van verliefd zijn. Alleen de toppen, alleen die extase van geweldig gevonden worden. De dalen vermeed ik zorgvuldig. Daar had ik een doeltreffende strategie voor ontwikkeld. Ik stond mezelf alleen toe verliefd te worden als ik zeker wist dat die ander al voor mij was gevallen en ik was al weer op weg naar de volgende nog voor die ander mij mogelijk zou kunnen dumpen.

Met deze ‘overlevingsstrategie’ bouwde ik een identiteit op, die ik als volkomen ‘eigen’ beschouwde. Ik was leuk, aantrekkelijk, vrij, avontuurlijk, stoer, zelfstandig, moedig, ondernemend, slim, begripvol en lief. En mijn glimlach verrichtte wonderen. Een identiteit die door de buitenwereld ook nog eens werd bevestigd en als heel aangenaam werd ervaren. Ik heb me er jaren goed onder gevoeld.

Leuk en lekker voldeed niet meer zo vanzelfsprekend

De breuken ontstonden na mijn veertigste. Relaties hielden geen stand. Nieuwe ontmoetingen werden schaarser. Leuk en lekker voldeed niet meer zo vanzelfsprekend. In de relaties die een kans kregen, zag ik kanten van mijzelf, die ik zeer onaangenaam vond. Ik was super kritisch. De ander moest minstens zo fantastisch zijn als ik. Net zo spiritueel ontwikkeld. Net zo bewust. Mijn eigen schaduwkanten wilde ik niet onder ogen zien. Mijn hele bestaansgrond zou daarmee immers onder mijn voeten verdwijnen. Maar dat besefte ik toen nog niet.

Ondertussen voelde ik me steeds vermoeider. En ongelukkig. En eenzaam. Tot ik op een dag tot het heldere inzicht kwam, dat ik nog altijd bezig was de leegte die ik als kind heb ervaren, op te vullen met de liefde van buiten. Ik was nog altijd op zoek naar waardering en erkenning. Door een goede begripvolle coach te zijn. Door een bloeiende praktijk neer te zetten. Door een moedige beoefenaar te zijn van het spirituele pad. Kijk eens hoe goed ik mijn emoties kan toelaten. Hoeveel pijn ik kan verdragen? Ik had mijzelf een onmogelijke levensopdracht gegeven, die mij totaal uitputte.

Dat wat ik als kind heb gemist aan aandacht en erkenning, (iets wat overigens in ieder gezin in meer of mindere mate voorkomt, ouders zijn immers ook maar mensen) is een verloren verlies. Een strategie ontwikkelen, om de pijn van dit verlies niet te voelen, is in de kinderjaren heel heilzaam, maar gaat in je volwassen leven tegen je werken. De enige manier om je pijn te helen, is hem werkelijk toe te laten. En de enige plek waar transformatie kan plaatsvinden, is in een relatie. Juist daar waar we het gat willen vullen. Daar ligt de uitdaging om je je eigen pijn toe te eigenen, en die niet bij de ander te leggen.

Een relatie is de meest vruchtbare plek voor spirituele groei

Het was hoogste tijd om werkelijk iemand in mijn leven toe te laten en de meest subtiele lagen van mijn bescherming los te laten. Om ook dat laatste flinterdunne, maar o zo hardnekkige schild om mijn hart, los te trekken. ‘Liefde raakt je op al je gevoelige plekken, beproeft al je heilige overtuigingen, daagt je uit op al je sterke punten, roept al je zwakheden wakker, veegt de vloer aan met al je waarden en laat je vervolgens voor dood liggen’, schrijft Marianne Williamson in haar boek Betoverende liefde.

En daarmee is de liefdesrelatie de meest vruchtbare plek voor spirituele groei. Want als je dán blijft, als je niet wegrent maar je hart open houdt. Als je alles wat je aan pijn en angsten tegenkomt, durft te omarmen, zonder de wens dat die ander je moet troosten, dan creëer je een ware zijnsgrond voor jezelf. Dan win je aan stevigheid, dan groeit je hart, en zul je de liefde werkelijk in al haar grootsheid voelen stromen.

Ik zit tegenwoordig in een ‘ingewikkelde’ relatie. Maar voor het eerst in mijn leven loop ik niet weg. Ik neem de dalen, de teleurstellingen, de frustraties en hou ze op mijn eigen bordje. Ik huil mijn tranen, stamp mijn woede weg en oefen in het loslaten van verwachtingen. Ik ben ongelooflijk blij met deze nieuw spirituele oefenruimte, waarin ik leer om open en nieuwsgierig blijven en uit de geijkte kaders stappen. Ik oefen om de toekomstplaatjes die in mijn hoofd verschijnen met een glimlach los te laten. Ik ben in tijden niet zo gelukkig geweest. Heb me in tijden niet zo verbonden gevoeld. Ook in tijden niet zo gelachen.

Liefde gaat niet over eeuwige trouw en ja zeggen, over jij bent van mij en ik van jou en jij moet mij gelukkig maken. Liefde is een universele energie die altijd aanwezig is. Aan ons de uitdaging om onszelf zo vrij en transparant te maken, dat die liefde voluit kan stromen. Gewoon, hier en nu.

Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

10 gedachten over “Over het nut van een ingewikkelde relatie

  1. Marij

    … zelf vind ik een relatie niet ingewikkeld maar meer een uitdaging om je eigen pijnplekken te ontdekken, te gaan erkennen en ze toe te laten. Met de eerlijkheid dat de andere er niets mee hoef te doen, dat ik alleen die ene ben die dat voor mij kan helen. En natuurlijk helpt iedere relatie daarin mee, totdat ik zelf inzag dat ik het allemaal zelf kan doen. En daar heb je moed, kracht en durf voor nodig. Want ja de mens om me heen gaat echt wel ‘zien’ dat je veranderd, en dat vinden zij best weleens lastig, is mijn ervaring. En ook dat ze je dan loslaten, niets meer met je te maken willen hebben -ook familie- omdat je niet meer de zelfde bent als voorheen. En ik denk dat je elkaar het meeste helpt -in welke vorm van relatie dan ook- je gewoon de moed kunt hebben om elkaar te zeggen: ‘Hier kan ik je niet mee helpen’. En het mooie is, dat op zo’n moment mijn innerlijke kracht en kwetsuren worden gestimuleerd om die samen met jezelf weer in balans te brengen, en los te laten wat niet meer dient. Niet gemakkelijk, maar ga er dan voorzitten in meditatie en laat alles toe wat er bovenkomt, een moment van eerlijk zijn naar jezelf en alles wat er is. Dat is voor mij dan ‘mijn eigen momentje’, en daar mag niemand in binnenkomen !! Hierin wil ik alle respect krijgen, wat ik ook graag aan de ander geef als zij dat nodig hebben.
    Relatie..Ik zie ’t zo; We zijn allemaal gerelateerd met alles om ons heen, dus niet alleen een liefdesrelatie, ook contact met coaches-eigenaren van vakantie oorden-leerkrachten-buren-vrienden-doktoren-familie-en de natuur in al haar vormen..en allemaal hielpen ze mij, en helpen ze ons op de weg die we bewandelen.
    Om dit allemaal te ‘zien’ ben ik vele wegen gegaan en vele relatie toegelaten…. maar het is ’t waard, mij geeft het ruimte !!

    Reageren
  2. Gijs van Doorn

    Herkenbaar. In 2010 dubbel verliefd op natuurlijke wijze kennis gemaakt met het (toen nog onbekende) begrip POLYAMORIE. Sindsdien veel geleerd, geleefd en genoten. Nu al bijna 3 jaar een stabiele polyamorische relatie (LAT), waarbij respect, tolerantie en zelfontwikkeling hand in hand gaan. De starre buitenwereld reageert vrijwel altijd “dat zou ìk niet kunnen, hoor…” terwijl het zo’n rijkdom geeft als je meervoudig verliefd kunt en mag zijn ! Het belangrijkste is inderdaad om te doorvoelen en (h)erkennen wat het met je doet, welk deel van je persoonlijkheid bij welke partner wordt aangesproken. Boeiend en leerzaam. Het opende voor mij nieuwe horizons, waarvan ik het bestaan wel kende, maar nog nooit had meegemaakt. In laatste reactie op dit artikel plaats ik mijn persoonlijke overtuiging: “Wie de dalen van het leven afwijst…., zal de toppen nooit bereiken !”.

    Reageren
  3. Henk Lodewijk

    Ik herken veel van mijn ervaringen in partnerrelaties in je stuk. Ik wist net dat je een Zijnsachtergrond had, maar herkende het wel direct. Ook ik ben student van Hans Knibbe, zelf vanaf 2005. Een diep verlangen heb ik zeker. Momenteel heb ik geen partner, en het verlangen schiet soms door in een soort van snakken. Aardig om het kernkwadrant rond verlangen eens af te maken. Bij mij staat gezien worden etc. op plaats #10; het gaat mij meer om de verbinding ervaren en bewustzijn delen. Wat ik niet met je deel, is je opmerking dat transformatie alleen in een relatie kan plaatsvinden. Zeker is dat een belangrijke plek, maar mijn eigen ervaring is dat je wel degelijk ook zelf voor transformatie kan zorgen. Door bv. in ALLE relaties iedere dag weer uit te spreken dat je ALLES op je eigen bordje zal houden, ook als je ego dat helemaal niet wil. Dat transformeert je wel degelijk in alle relaties, niet alleen met je partner. Dat de partnerrelatie de meest vruchtbare plek is voor spirituele groei ken ik uit eerdere diepgaande relaties. Helaas helaas moet ik dat nu missen. En dat vind ik erg jammer, maar die tijden komen vast wel weer!

    Reageren
  4. Nanette Bericht auteur

    Lieve mensen, dank voor jullie fijne reacties. Ja, ik stel dat de relatie de enige plek is waar transformatie kan plaatsvinden. Dat is wellicht wat kort door de bocht, maar toch…daar waar we schade hebben opgelopen was waar we ‘in relatie’ waren…daar waar we werkelijk kunnen helen, is ‘in relatie’. Dat kan elke relatie zijn, iedere plek waar er sprake is van ik en een ander.
    In je eentje kun je waardevolle inzichten krijgen, anders naar de dingen leren kijken, besluiten om niet meer slachtoffer te zijn. Maar de inzichten werkelijk belichamen, dat kun je volgens mij alleen leren in contact met die ander. En daar is het ook het moeilijkst.
    Het is zoals Marij hierboven zegt: we zijn eigenlijk per definitie in relatie met alles en iedereen om ons heen. En daar ligt het oefenveld. De uitdaging om én in contact te zijn met jezelf, én met de ander én met alle gevoelens en emoties die zich in het contact aandienen.

    Reageren
  5. Jeanette Raghunath

    Nanette, dank voor je mooie artikel. Ook de reacties erop spreken me aan. Het is frappant dat ik me nu pas realiseer wat een ingewikkeld liefdesleven ik heb gehad. En wat een rijkdom dit mij heeft gebracht. De ingewikkelde partnerrelaties die ik gehad heb, hebben mij veel geleerd. Jouw opinie en die van Marij onderschrijf ik graag. Liefdesrelaties zijn niet eenvoudig. En liefde beperkt zich niet tot partnerrelaties alleen. Elke relatie kan zo ingewikkeld zijn als je zelf toelaat en het nut zit ‘m in eerste instantie in je eigen ontvankelijkheid en bereidheid om je gevoel te onderzoeken en jezelf beter te leren kennen, terwijl je in een liefdesrelatie bent. Persoonlijke groei, meer respect voor het wezen van de ander en het besef dat je steeds beter in staat bent waarlijk lief te hebben , zijn enkele van de pluspunten. Mensenkennis, levenservaring en ‘last but not least’ :een creatieve combinatie ontwikkelen van felheid en mildheid in je manier van liefhebben zijn ook deel van deze lijst.

    Reageren
  6. judith

    Hey.
    Wat een heerlijk eerlijk verhaal. Herkenbaar? Jazeker.
    Nu het eind van een ingewikkelde relatie, waarbij wel veel kracht hebben geput uit Zijnsorientatie. Toch verder. Zal aan je verhaal denken in de toekomst!
    Succes en ik blijf op de hoogte van je ‘ wandelingen’
    Judith

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *