Over machteloosheid, onvermogen en een hart dat roept

Het is januari. Ik wil schrijven over de kunst van opnieuw beginnen. Over de schat aan mogelijkheden die zich voor je ontvouwt, als je de moed hebt een nieuwe start te maken. Maar mijn pijn schrijft woorden over het drama in Frankrijk. Iets in mij wil zich laten horen. Wil woorden geven aan wat mij raakt. Maar de woorden die ik schrijf, klinken onbeholpen in de complexiteit van dit ongelooflijke drama. In alles wat ik schrijf, voel ik mij tekort schieten.

Ik raak verward van alle meningen en voel verdriet over al het onbegrip, over zoveel verharding. Ik voel ook angst voor broeiende haat. Het doet pijn te leven in een maatschappij waarin we zo ver van elkaar verwijderd zijn, dat sommigen hun hart alleen nog maar kunnen uitschreeuwen via extreem geweld. En dat dit allemaal leidt tot nog meer verdeeldheid. Wij tegen zij. Maar wie zijn wij en wie zijn zij? Wie ben ik en wie ben jij?

Mijn hart roept:
laat ons alsjeblieft verbinding zoeken

Mijn hart roept:  laat ons alsjeblieft verbinding zoeken. Laat ons samen huilen, maar vooral, laat ons begrijpen. Jij, die de naam extremist draagt, laat mij je kennen. Laat mij kijken in je hart, want hoe anders, kunnen wij ooit nader tot elkaar komen? Kunnen wij elkaar aankijken en onszelf in elkaar herkennen?

Ik heb geen antwoorden op politiek niveau. Ik vind het te groot en te ingewikkeld. Bij al die woorden, al die meningen, al die analyses is er steeds een stem die mij toefluistert: uiteindelijk  gaat het maar over één ding. De bereidheid lief te hebben, door alle pijn heen. Dat is ongelooflijk moeilijk, als je leven verwoest lijkt, maar in mijn beleving is er geen andere weg mogelijk. Ik geloof dat vrede alleen te bereiken is via de taal van het hart. Via de kracht van liefde. En ik weet ook dat vrede hier bij mij begint. Hoe kan ik van een ander vrede verlangen, als mijn eigen hart vol oordelen en woede zit?

Grootschalig voel ik mij machteloos
maar kleinschalig kan ik betekenis geven

Be the change you want to see in de world. Mahatma Ghandi. Miljoenen keren geciteerd op facebook. Grootschalig voel ik mij machteloos, maar kleinschalig kan ik betekenis geven. Zelf de verandering zijn door mijn hart open te houden ook naar degenen die mij pijn doen, die me boos maken. Ik zal falen, vaker dan me lief is. Maar het leven biedt mij iedere dag de mogelijkheid om opnieuw te beginnen. Om telkens weer gehoor te geven aan de roep van mij hart. Heb lief. Heb je medemens in vredesnaam  lief.

Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

5 gedachten over “Over machteloosheid, onvermogen en een hart dat roept

  1. Karin

    Lieve Nanette, compassie met de slachtoffers, maar óók met de aanvallers is de enige manier om haat en geweld te verminderen. Hoe moeilijk dat vaak ook is.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *