Als het pijnlijk helder wordt dat je in een illusie hebt geleefd

Soms zijn er van die momenten in je leven, dat het pijnlijk helder wordt, hoezeer je in een illusie hebt geleefd. De werkelijkheid, waar al je handelen op gericht is, blijkt slechts een creatie in je hoofd te zijn. Een zeepbel vol lucht.  En met het uiteenspatten van de zeepbel, spat je hele zijnsgrond uiteen. Niets van wat je zo zorgvuldig heb t opgebouwd aan persoonlijkheid, aan schijnbare kracht lijkt je overeind te kunnen houden. Je bouwwerk van strategieën valt als een kaartenhuis in elkaar. Wat overblijft is een kwetsbaar, fragiel mensje. Vertwijfeld, bang, verloren.

Maar juist daar, op die uiterst dunne lijn, waar je geest vecht om niet volledig te verdwijnen, daar ligt een mogelijkheid om je bestaan werkelijk grond te geven. Waar alle verhalen hun illusie verliezen, laat het leven zich in haar zuiverste schoonheid zien. 

In ieder eind ligt de belofte van een nieuw begin

“Gefeliciteerd! “, riep een leraar mij vreugdevol toe, toen ik hem vertelde dat mijn hele leven en alles wat ik voor waar had aangenomen, in elkaar gedonderd was. Dat ik niets anders kon dan huilen. Dat de bodem onder mijn voeten was weggevaagd en niets, niets meer zeker was. Vertwijfeld over mijn werk, gebroken door een verloren gewaande liefde, geen sprankeltje hoop of vertrouwen te vinden, dat ik ooit nog vaste grond zou voelen, hoe diep ik ook zocht in mijn verwarde geest.

“Gefeliciteerd”, riep hij, “wanneer alles verloren lijkt, opent zich een nieuw veld vol ongekende mogelijkheden. Wees open en nieuwsgierig naar wat zich wil ontvouwen! In ieder eind ligt de belofte van een nieuw begin.”

Ik herkende de waarheid van zijn woorden, maar mijn emoties waren te groot om de stap naar verwondering te maken. Ik was boos en verdrietig en wilde mij het liefst verstoppen. Want o, hoe pijnlijk als een ander de radeloosheid in mijn ogen zou lezen. De paniek in mijn stem zou horen. Bang dat de ander mijn zwakte zou afwijzen en ik nog verder zou donderen dan de onaangename plek waarin ik reeds was beland.

Neem alleen maar je gedachten waar

“Neem alleen maar je gedachten waar”, raadde hij me aan. “En weet, dat elke gedachte slechts een hersenspinsel is en niets te maken heeft met de waarheid van dat moment. Laat je niet meeslepen in het verhaal dat je creëert, maar breng jezelf telkens weer terug naar je ademhaling. En voel je voeten.”

Dagen lang was dat mijn oefening. Alle gedachten die opkwamen: Het is niet eerlijk. Die ander zou zus of zo moeten. Ik ben de moeite niet waard, niet goed genoeg, niet aantrekkelijk genoeg,etc etc. Zodra ik ze gewaar werd, riep ik mijzelf een halt toe. En zo voorkwam ik dat ik meegezogen werd in een verhaal vol overtuigingen.

Wat waarheid bleek, was pijn die zich manifesteerde als een beklemming op mijn hart, misselijk gevoel in mijn maag, tranen die plots in alle heftigheid stroomden. Sensaties die opkwamen en weer verdwenen. Wat waar was was het geluid van mijn voetstappen, de wind op mijn huid, het gefluit van de vogels. Slaap die vaak niet wilde komen. Wat waar was dat ik zus in de liefde verlangde, en de ander zo. Wat waar was een bezorgde boodschap: gaat het goed met je? Punt.

En heel langzaam verdwenen de flarden mist om me heen. Veranderde het drijfzand onder mijn voeten in stevige grond. Maakte de paniek plaats voor een vredige kalmte. In de diepe ontspanning die volgde werd het verschil tussen al mijn gedachten en de werkelijkheid van mijn bestaan kristal helder.

Ik zag hoe iedere gedachte een verhaal creëerde waar ik heilig in geloofde. Dat ieder verhaal weer een reeks van emoties teweeg bracht. En dat het ene verhaal dagen later weer een heel ander verhaal kon zijn. Dat de werkelijkheid zoveel verschillende gedaanten aan kon nemen. Dat ze allemaal waar waren en eigenlijk ook weer niet waar.

Ik zag dat ikzelf zoveel meer was dan de werkelijkheid
die zich in mijn psyche afspeelde

Ik zag ook dat ikzelf zoveel meer was dan de werkelijkheid die zich in mijn psyche afspeelde. Ik was het fragiele en bange kind, ik was de stoere en wijze vrouw, en tegelijkertijd was ik veel meer dan dat. Ik was tevens getuige van mijn psychologisch bestaan en zag en (be)leefde mijzelf vanuit een groter bewustzijn. Een bewustzijn dat slechts bestond uit pure liefde.

En daar, op die plek van de stille getuige was het kalm en rustig. En kon ik het leven aanschouwen als een boeiend spel vol intriges, emoties en verrassende wendingen. Waarin alles telkens weer ontstaat en verdwijnt. Ik zag mijzelf mijn best doen, ik zag mijzelf worstelen en lachte en schaterde het uit. Wat een bevrijding om ook die andere dimensie te ervaren. Daar waar alles ruim is en transparant. Waar het leven zonder enige weerstand door je heen kan stromen. Aanwezig, met de pijn, de frustraties, de vreugde en de extase. Maar zonder enige wens dat het anders is dan het is.

Soms zijn er van die dagen dat ik er weer helemaal in wordt gesleept. In één bedacht verhaal. Dat ik het geloof en het helemaal waar maak. Maar vrijwel altijd, hoor ik dan ver weg, in de echo van mijn geest, die uitnodiging fluisteren om het ruim te maken. Om mijn blik te verbreden, om die stille getuige te worden. En geduldig te wachten tot dat nieuwe begin. Dat er altijd weer komt. Altijd.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

5 gedachten over “Als het pijnlijk helder wordt dat je in een illusie hebt geleefd

  1. Marlies

    Alsof ik de zee hoor ruisen, de ochtenszon achter de bergen zie opkomen. Zo klinken jouw woorden, als stromend water vol glans. Stromend water dat door donkere grotten moest stromen voor het weer bij de zee kwam. Waar het kon spelen als golf. En kon schitteren als schittering. En kon kleuren als kleur.
    Dank je wel lieve nanette voor je woorden, die mij ook weer doen beseffen dat ik groter ben dan ik vaak ‘denk’. Namasté.

    Reageren
  2. peter

    Heel mooi beschreven Nanette, ik kan het helemaal meevoelen. Je woorden brengen mij weer terug naar de grond van het bestaan, waar ik ook altijd weer zo snel uit ga.

    Bedankt voor het ons eraan herinneren !

    Reageren
  3. kootje van beek

    Prachtig geschreven en recht uit het hart! Het raakt ook mijn hart. Dankjewel Nanette. Ik hoop je weer te ontmoeten dit jaar!
    liefs Kootje

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *