Voel jij je vrij? Of eerder gevangen?

Voel jij je vrij? Of eerder gevangen? Gevangen in werk, in een relatie, in een benauwende financiële situatie. Gevangen in het idee van ‘moeten’, van ‘niet anders kunnen’, gevangen in omstandigheden waar je niet zelf voor gekozen hebt. We leven in een vrij land, maar vaak voelen we ons helemaal niet vrij. En dat drukt. Dat bouwt onderhuidse spanning op.

Als uitlaatklep zoeken we vertier op facebook, verminderen de druk met een dagelijks glaasje wijn, zetten ’s avonds de TV aan of we gaan daten en verliezen ons in kortstondig seksueel genot of verdoven ons met drugs of medicijnen. Alles om maar even te kunnen ontsnappen aan dat onderhuidse gevoel van gevangen zijn.

En ondertussen dromen we van een toekomst vrij van zorgen, vrij van druk. We dromen van een andere relatie, van nieuw werk, van verhuizen naar het buitenland, van een lange reis maken. Later, als… Maar wat kun je doen om je al op dit moment werkelijk vrij te voelen? Gewoon nu?

Ik ben mijn hele leven lang
op zoek geweest naar vrijheid

Ik geloof dat ik mijn hele leven lang op zoek ben geweest naar vrijheid. Ik was ervan overtuigd dat ik daar het ultieme geluk zou vinden. Vrijheid creëren was het grootste doel in mijn leven. Nooit gevangen raken op een plek of in een situatie waar ik niet wilde zijn. Een drang zijn weg vond in alles wat ik deed.

Ik was een kind dat er in haar eentje op uittrok. Dwaalde uren door de velden en de bossen. Droomde ervan een zigeunermeisje te zijn. Hutten bouwen, stiekem fikkies stoken. Vrijheid was ook anders zijn en anders doen. Spijbelen, niet conformeren. Aan de rand van de groep, nooit er middenin. Altijd de mogelijkheid open laten om weer verder te bewegen.

Ik zorgde ervoor dat mijn dromen niet in de toekomst bleven hangen. Ik was net één dag 18 en reisde naar New York, ik koos een vrije opleiding om aan te studeren, geen cijfers, geen moeten, vooral doen en ervaren. Een vrij beroep als freelance journalist, kon alle kanten op. De enkele keer dat ik voor een werkgever werkte, ervoer ik als een gruwel.

Vrijheid was vooral niets doen
wat ik niet leuk vond

Na de studie wederom op reis. Alleen. Geen bindingen. De halve wereld rond met een minimum aan bezittingen. Niets doen wat ik niet leuk vond. Veel vriendjes, maar binden, ho maar. En die ene man, die de vader van mijn kinderen werd, daar kon ik 10 jaar lang heel goed naast toeven, omdat wij beiden onze eigen vrijheidszone creëerden. Twee zeer goede maatjes, maar wel ieder op zijn eigen eilandje.

Voelde ik mij vrij? Ja. Was ik gelukkig? Nee.

Ik voelde me enorm rijk. Met al die vrijheid en al die ervaringen. Ik voelde me rijk met een vrij leven in het buitenland. Ik voelde me rijk met Innersteps en alle vrijheid die ik daarin ervoer. Kon mijn leven helemaal indelen zoals ik dat zelf wilde. En toch, en toch was daar ook een gevoel van gevangenschap dat ik al die jaren onbewust met mij meedroeg.

Ik was vrij van een heleboel externe druk, maar ik was niet vrij van mijn eigen eenzaamheid. Die was er al toen ik heel klein was, en is al die jaren aan mij blijven kleven. Soms voelbaar als een licht ontheemd gevoel, dat ik gewaar werd in gezelschap, op andere momenten overweldigend rauw in de leegte van mijn eigen huis.

Het idee, dat geluk te vinden was in volledig vrij zijn,
bleek een illusie te zijn

Dat hele idee, dat geluk te vinden was in volledig vrij zijn, bleek een illusie te zijn. Ik dacht al die jaren dat ik bezig was het leven werkelijk aan te raken. Maar feitelijk deed ik het tegenovergestelde. Ik was niet in contact. Niet in verbinding. En dan blijft het dus diep van binnen kaal. En leeg. En niet vervullend.

Ons grootste verlangen is om werkelijk in relatie te zijn met de wereld om ons heen. Om die diepere verbinding te voelen. En tegelijkertijd is het onze grootste angst. Want wil je het leven en de ander op dat diepere niveau ontmoeten, dan dien je je hart te openen. En dat is spannend, en kwetsbaar. Onbewust heb ik die plek zorgvuldig beschermd. En daarmee mezelf al die jaren flink voor de gek gehouden.

Werkelijke vrijheid, heb ik inmiddels mogen ontdekken, betekent niet vrij zijn van, maar vrij zijn met. Je vrij voelen, terwijl je in contact bent met je ongemak. Met je angst. Met je machteloosheid en je frustratie. Ik heb me nog nooit zo vrij en tegelijkertijd vervuld gevoeld als het afgelopen jaar. Terwijl er genoeg ongemak is. Genoeg onzekerheid. Pijnlijke zaken. Frustrerende momenten. Angsten.

Rusten in wat er is. Daar gaat vrijheid over.

Rusten in wat er is. Daar gaat vrijheid over. Ermee in contact blijven, de weerstand opheffen, niet ervan weggaan. Ook niet door middel van analyses, duidingen in je hoofd, het zoeken van oplossingen. Slechts constateren: dit is wat er is. Op dit moment is er boosheid. Punt.

De grote angst is dat we onszelf dan zullen verliezen. In die boosheid. Of het verdriet. Dat het ons zo overweldigt, dat we onderuit gaan. Verloren zijn. Mijn ervaring is dat het tegengestelde gebeurt. Dat wat ik helemaal toelaat, kan ik gemakkelijk dragen. En lost zich uiteindelijk gewoon weer op. De ruimte die dan ontstaat, is werkelijk vrij. En de beweging die van nature zal volgen ook. Vrij van kramp, van controle, van angst. En vol vertrouwen.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

11 gedachten over “Voel jij je vrij? Of eerder gevangen?

  1. Frank Wijlens

    Mooi artikel!
    Zeer herkenbaar, zeker op dit moment voor mij. Dus komt niet voor niets op mijn pad!

    Bedankt voor het delen.

    Fijne dag.
    Frank Wijlens

    Reageren
  2. Hans Nusink

    Mooi en heel herkenbaar, langzaam begin ik die vrijheid te voelen en dan stroomt ‘het’, ook in relatie met mijn geliefde. Er zijn geen of in ieder geval veel minder strubbelingen. Twee skippie ballen die samen bewegen en elkaar raken, soepel indeuken en weer verder rollen.

    Reageren
  3. Sanne Storm

    Rusten in wat er is! Dit is exact wat ik me steeds meer realiseer!
    Heel mooi stuk, dank voor het delen!
    Enjoy,
    Sanne

    Reageren
    1. Caroline

      Dank voor je mooie verhaal Nanette. De rillingen gaan door mijn lijf. Dat gebeurt vaker en tegenwoordig weet ik dat iets me dan ergens van binnen raakt. Herkenbaar dus. Mooi. Rusten in wat is…. De momenten dat dat me lukt zijn zo waardevol.

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *