Wat als het leven zich van zijn gruwelijkste kant laat zien?

Een 17-jarig schoolgenootje van mijn zoon, is afgelopen week op gruwelijke wijze verkracht en vermoord. Gewoon, hier in het zo vredige zuiden van Portugal. De stiefvader van het meisje is hoofdverdachte. Het gebeuren laat me maar niet los. Ik zie beelden van haar laatste uren, vraag me af hoe lang de man haar mogelijk al in zijn greep had, hoe beschadigd haar leven reeds was. Ik denk aan haar moeder, hoe radeloos, hoe machteloos moet zij zich voelen? Wat zou ik tegen haar zeggen, als ze me vraagt hoe te overleven in haar immense verdriet? ‘Toelaten, omarmen, het wordt vanzelf lichter?’ Ik zou het niet kunnen. Dit is te groot, te onrechtvaardig.

Ik denk ook aan de dader, hoe beschadigd was hij zelf? Dat die diep donkere kant alle rede uitschakelde en hem tot zo’n afschuwelijke daad dreef.  Plots komt de donkere kant van de wereld akelig dichtbij. Beelden van IS, van de MH-17, van zinloos geweld op straat. Meestal kan ik er met enige afstand naar kijken. Menselijk drama verpakt in televisiebeelden. Ze raken, natuurlijk, maar het is nooit mijn eigen leven, dat zo hard onderuit wordt gehaald. Het gebeurt altijd elders.

Er is iets in mij dat weet:
Ik maak hier deel van uit

Deze dagen voelt het anders. Er is iets in mij dat zich verantwoordelijk voelt. Dat weet: ik maak hier deel van uit. De bron van het kwaad zit ook in mij. Op talloze manieren doe ik mee met condities scheppen die kunnen leiden tot zoveel emotionele schade. Ik zit op facebook, waar iedereen, en met name jongeren, zich enkel en alleen van hun zonnige zijde laten zien. Ik ook. Ik post positieve quotes, vrolijke foto’s, toon schoonheid. Misschien leed dit 17-jarige Portugese meisje al jaren onder de mishandeling van haar stiefvader. En was er niemand die het zag. Omdat ook zij, op één klein berichtje na, alleen maar positieve berichten op haar tijdlijn postte. Omdat iedereen dat doet. We weten ons geen raad met de schaduwkanten van het leven, zo lijkt het. Het leven moet vooral mooi en leuk en grappig zijn.

Stel dat zij mijn buurmeisje was. En ik wist dat haar stiefvader dronk, en agressief kon worden, zoals de krantenartikelen aangeven. Had ik er iets mee gedaan? Had ik haar uitgenodigd om te praten? En stel dat ze stil was gebleven, had ik het dan daarbij gelaten? Of had ik gezocht naar manieren om toch contact te maken? Zodat er ergens een plek was waar zij haar hart kon luchten? Had ik compassie kunnen opbrengen voor een buurman die zelf leed? Als hij gekend was in zijn pijn, zijn boosheid wellicht, was het dan anders gelopen?

Op subtiel niveau ben ik even verantwoordelijk

In zekere zin doe ook ik mee met het zwijgen. Ook ik loop een blokje om als een man agressief gedrag vertoont of lach als een dronkaard over straat wankelt. Ik vraag niet naar zijn pijn. Denk ook niet na over wat er gebeurt als hij thuiskomt. Of daar kinderen zijn die lijden onder zijn dronkenschap. Als ik dieper kijk en mijn eigen gedrag onderzoek zal ik moeten concluderen dat ik op vele fronten meedoe aan het onrecht in de wereld. Niet primair, maar op subtiel niveau ben ik even verantwoordelijk. Ook al ben ik me daar niet bewust van.

Dit gaat niet over schuld hebben, of over het leed van de wereld willen dragen en oplossen. Het gaat over bewust zijn van mijn eigen rol in een web van relaties dat een maatschappij en een cultuur vormt. Ik sta hier niet los van. Ik ben onderdeel van het web. Ik kan verschil maken. Als ik bewust ben.

Het gaat ook over inzien dat goed en kwaad niet zo eenvoudig te scheiden zijn. Dat het te eenvoudig is de vinger te wijzen naar de dader, of naar de moeder die ‘het kwaad’ in huis haalt. Want was ik opgegroeid onder andere omstandigheden, dan was ook ik in staat geweest tot gruweldaden.

‘Je kan vredelievend zijn, of vrede leven’

‘Je kan vredelievend zijn, of vrede leven’, zegt zen boeddhist Thich Nhath Hanh. Als je vrede leeft ben je bewust van al je handelingen en leer je zien dat je verschil kan maken. Spiritualiteit heeft weinig betekenis, als het niet in relatie gebracht wordt met de wereld. Waarachtig zijn, betekent ook betrokken zijn. Niet zwijgen, maar contact maken. Open blijven. Niet oordelen.

Vrede begint bij begrijpen en liefhebben. Als je de ander wil begrijpen, dien je open te staan en contact te maken. Durven vragen aan die ander: hoe is het nu echt met je? Juist aan die mensen, die je het liefst op afstand houdt. De boze buurvrouw, de bemoeizuchtige schoonmoeder, de lastige ex, de dronken overbuurman. Hoeveel anders zou de wereld worden als we eerlijker zouden zijn in contact? Als we ons hart zouden openen ook voor degenen die ons irriteren of boos maken?

Laten we de kerstdagen gebruiken om te oefenen in het leggen van waarachtig contact. Om uit te stijgen boven het oppervlakkige ‘Hoe gaat het?’, maar werkelijk interesse tonen in die ander die zo ver weg lijkt. En stel, stel dat dit lukt met kerst, waarom dan niet ook op andere dagen? Waarom geen kerst het hele jaar door?

Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

16 gedachten over “Wat als het leven zich van zijn gruwelijkste kant laat zien?

  1. peter

    Mooi Nanette, helemaal mee eens. Als we met z’n allen dit meer gaan realiseren en we gaan begrijpen dat we allemaal onderdeel zijn van alles en ook op een bepaalde manier medeverantwoordelijk zijn, dan gaat de wereld snel veranderen.
    Warme groet, Peter

    Reageren
  2. Annette

    Lieve Nanette,
    DANK voor je moed en je openheid!
    Ik herken me in jouw woorden.
    Ben blij voor je zoon dat jij hem voorleeft hoe het anders kan. Vrede delen. En eerlijk zijn, ook als dat betekent dat je je ongemakkelijk voelt. Verantwoordelijkheid nemen.
    Ik doe met je mee. Altijd kerst…
    Licht en Liefde
    Annette

    Reageren
  3. Marie

    Dank lieve Nanette,
    grote daden hoeven niet, dat is voor mij ook een geruststelling, een klein woordje kan het verschil maken, ik ga er mee oefenen komende tijd.
    Kerst voor Altijd.
    Marie

    Reageren
  4. Sandra Falkena

    Mooi geschreven, Nanette. Heel herkenbaar hoe je dit ervaren hebt. Als zoiets in je directe omgeving gebeurt hoort het opeens niet meer bij de ellende in de “ver van mijn bed show”. Fijn te zien hoe jij anderen bewust probeert te maken van hoe we allemaal mede verantwoordelijk zijn voor een samenleving met zo veel opervlakkige contacten en zo weinig contacten waarin we ons echt afvragen hoe het met de ander gaat. Mooi dat je in de ik-vorm schrijft. Zelf denk ik dat mensen misschien ook vaak eigenlijk bang zijn om te weten hoe het écht met een ander gaat. Je kunt schrikken als je hoort dat het niet zo goed met iemand gaat, en wat moet je er mee doen als je dat weet? Moet je dan helpen of steunen? Of hoef je er niks mee, is het alleen al fijn als de ander z’n verhaal mag doen? Zoals je zegt, de kerst is een mooie oefenperiode om meer liefde en diepgang in onze kontakten te leggen en als we merken dat het goed voelt zo te communiceren kunnen we de keuze maken er mee door te gaan. De beste wensen voor een heel communicatief, eerlijk en liefdevol 2015. Sandra

    Reageren
  5. Ank

    Ook voor mij Nanette geef je woorden aan wat mij bezighoudt namelijk bij alles wat er met mij en om mij heen gebeurt op zoek zijn naar de eigen veranwoordelijkheid. Wat is mijn aandeel in het geheel. En ja … Ik ben ook maar een mens en ben mij bewust van mijn eigen tekortkomingen. Maar juist dat bewustzijn kan mij ook helpen een stapje verder te komen. Dank je wel voor je inspirerende woorden.

    Reageren
  6. Roxane Catz

    Lieve Nanette, Het is alweer ’n tijd geleden dat we contact hadden, maar ik lees je nieuwsbrieven/blog (of hoe je het noemen wilt) altijd met veel interesse. Bijzonder dat je altijd ergens over schrijft waar ik op dat moment net mee bezig ben en waar ik iets mee kan…Maar in het kader van het feit dat we allemaal verbonden zijn is dat natuurlijk helemaal niet vreemd. Ook nu weer ben ik zeer geraakt door jouw oprechte verhaal. Steeds beter begrijp ik dat dit is waar het om gaat. ‘Omarm je schaduwkanten’, ‘verbeter de wereld, begin bij jezelf’…Van al die uitspraken wist ik dat ze waar waren, maar ze bleven altijd in de lucht hangen. Mede door The Work van Byron Katie, maar ook door me te verdiepen in de Boeddhistische leer en de kracht van empathie en compassie ben ik deze uitspraken nu steeds meer wezenlijk gaan begrijpen. In jouw verhaal komt dit weer allemaal samen. Echt heel mooi hoe je dit hebt weten op te schrijven en dat je de moeite neemt om dt inzicht te delen en je zelf ook kwetsbaar opstelt. Dankjewel daarvoor en ik hoop nog eens bij je in Portugal te komen. Veel liefs! Roxane

    Reageren
  7. Rosita

    Heel mooi . Maar ik geniet altijd van je eerlijke berichten. Hoop je gauw een keer life te ontmoeten.
    Fijne en warme dagen !
    Rosita

    Reageren
  8. Marjon de Beer

    Heel mooi geschreven, een brok in mijn keel…er met zijn allen iets aan proberen te doen samen staan we sterk !! Ik ben voor en wil hier heel graag aan meewerken Xxx

    Reageren
  9. Barbara

    Beste Nanette,

    Dit is voor mij de meest indrukwekkende blog die ik ooit gelezen heb.
    Dank voor het delen!

    Warme groet,
    Barbara

    Reageren
  10. Joan

    Dag Nanette,
    Zo, dit kwam binnen zeg. Ik heb je artikel een paar dagen in mijn hoofd en lijf gevoeld en mezelf afgevraagd hoe ik met deze moeilijke dingen omga. In mijn werk probeer ik vrij te blijven van (voor)oordelen, door met aandacht naar mensen te luisteren en ze erkenning te geven voor hun ervaringen, overwegingen en handelswijzen. Iemand komt niet zomaar tot gewelddadig gedrag, daar ligt vaak veel (ervaren) onrecht onder, teleurstellingen, gebrek aan acceptatie, veiligheid en geborgenheid. Maar als het in mijn persoonlijke omgeving dichtbij komt, dan gebeurt er iets anders met me. De drang om eigen kinderen/kleinkinderen te beschermen bijvoorbeeld. Dan ligt een oordeel/mening vooraan. Waar blijf ik dan met mijn aandacht voor die beschadigde ander?
    Dank voor je openheid en zuiverheid Nanette, ik doe met je mee!
    Jullie sterkte met het verwerken van deze ingrijpende gebeurtenis.
    Wens je fijne feestdagen en een vredig 2015.
    Lieve groet, Joan

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *