Wat als ik alles wat ik liefheb moet offeren?

Het gaat heel goed met mij. Ik voel me geliefd door de dierbaren om me heen. Ik heb net een prachtige stilte retraite afgerond, mocht getuige zijn van diepgaande processen. Wederom de kracht van stilte mogen ervaren. Hier op deze prachtige plek in Portugal. Ik voel me rijk met drie prachtige kinderen in mijn leven, hun bijzondere vader en zijn liefdevolle vrouw. Soms barst ik uit mijn voegen van geluk, omdat er zoveel is om gelukkig over te zijn.

En dan lees ik een spiritueel boek over onthechting als voorwaarde voor geluk en vraag me af: Heb ik nog grond als dit alles zou wegvallen? Ik, met al die woorden over gelukkig zijn, wie ben ik zonder de rol van trainer, coach, moeder, blogger? Wie ben ik zonder mijn geliefden, zonder deze plek, zonder Innersteps?

Ik schrik van het idee van helemaal niets meer te zijn,
geen enkele houvast te hebben

Ik schrik van de gedachte. Het idee van helemaal niets meer te zijn, geen enkele houvast te hebben. Een kale woestijn, waarin ik dorstig ronddwaal. Zo voelt het. Niemand die dankbaar is, voor wat ik toevoeg aan zijn of haar leven. Niemand die me aanmoedigt om verder te schrijven, omdat mijn woorden zoveel herkenning geven. Geen geliefde die me laat weten hoe belangrijk ik voor hem ben. Geen vriendin die me laat weten hoe weldadig mijn rust voor haar is. Geen zus die me apt hoeveel ze van me houdt. Geen tuin vol bloemen en fluitende vogels, waar ik zo intens van kan genieten.

Gaat onthechting daarover? Dat je ook zonder je relaties, je bezittingen en de rollen die je vervult, geluk kan ervaren? Of nog groter gedacht: dat je dan pas werkelijk verlichting kunt bereiken? Als je dat allemaal loslaat en naakt en met lege handen het leven in stapt? Een soort sterven en opnieuw geboren worden?

Op welke manier ik me ook over het leven bezin
steevast kom ik tot de conclusie dat het nooit of dit of dat is

Op welke manier ik me ook over het leven bezin, steevast kom ik tot de conclusie dat het nooit of dit of dat is. Het gaat niet over alles of niets. Het gaat altijd over en…en. Onthechten betekent niet dat ik alles wat me dierbaar is zou moeten opgeven, maar (zoals het woord eigenlijk al aangeeft) me losmaken van mijn hechting eraan. Mijn houvast aan mijn persoonlijkheid, aan de liefde van een ander, aan mijn werk, dat dien ik los te laten. Net als mijn gehechtheid aan mijn gedachten en ideeën, aan mijn gevoelens en emoties.

De mensen en dingen om mij heen zijn van zichzelf. Ze zijn niet mijn bezit. Onthechten betekent inzien dat het schijnbare gevoel van veiligheid dat ik heb gecreëerd rondom mijn identiteit, mijn ideeën en alles wat ik in mijn leven heb, in feite geen enkele zekerheid biedt. Wat vandaag zus is, kan morgen weer zo zijn.

De ware stevige grond onder mijn voeten vind ik in de open ruimte van Zijn. Daar waar ik durf te vertrouwen op de beweeglijk van het leven. Wie mij vandaag lief heeft, kan morgen een ander ontmoeten. Het kind wat nu nog in mijn buurt leeft, slaat over niet al te lange tijd zijn vleugels uit. Waar vandaag harmonie is, kan morgen plots chaos zijn.

Het dwingt mij om telkens weer terug te keren naar het nu
zonder enige verwachting
maar wel met alle passie die ik in me heb

En ik heb mijn omgeving, mijn geliefden en mijn werk nodig om geïnspireerd te leven, om geluk te ervaren en creativiteit te laten stromen en ik weet dat ik aan geen van die dingen zekerheid en houvast kan ontlenen. Dat besef dwingt mij om telkens weer terug te keren naar het nu en me in het nu te laven aan wat er is, volop te geven wat ik in mij heb en daarmee de stroom van het leven te voeden. Zonder enige verwachting, zonder vastgeklonken einddoel, maar wel met alle passie die ik in me heb.

Juist die wetenschap, dat alles vergankelijk is. Dat alles onophoudelijk in beweging is en continu verandert, geeft mij de uitnodiging om intens te genieten van alles wat ik liefheb. Dat ik me volop laaf aan de rijkdom die ik ervaar, aan de liefde van en door de dierbaren om me heen, aan mijn heerlijke plek hier in Portugal, aan het werk dat volop stroomt, aan degene die ik op dit moment ben.

Daarin ligt voor mij de ultieme vrijheid en ultiem geluk verborgen. In die ongelooflijke open en beweeglijke ruimte van zijn. Daarin vind ik ultieme rust en tegelijkertijd ultieme sprankeling.

Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

8 gedachten over “Wat als ik alles wat ik liefheb moet offeren?

  1. Jacinta Kogelman

    Wat heb je dat weer mooi gezegd. Intens leven vraagt de moed om aanwezig te durven zijn bij alles wat is.

    Mooi dat je je realiseert dat er naast woestijntijden ook tijden van vreugdevolle overvloed zijn. En dat het de kunst is om ook hierbij stromend te durven zijn.

    hartelijke groet,
    Jacinta

    Reageren
  2. Peter

    Dank je wel Nanette voor deze mooie blog. Hoewel ik misschien nog niet alles begrijp, raakt het me wel (ook inspiratie). Met grote belangstelling blijf ik je activiteiten en colomns volgen. Fijne Paasdagen !

    Hartelijke groet,
    Peter

    Reageren
  3. Familie Blij

    Ter aanvulling: VOL leven = Vertrouwen, Overgave en Loslaten.

    Is het voor ons mogelijk om vanuit vertrouwen te leven? Kunnen wij met vertrouwen in de hand, vanuit overgave gaan leven? Eenmaal vertrouwen en overgave herwonnen, zal het loslaten eenvoudiger zijn. Kijk maar eens naar een gezonde baby en je weet het. Zij lachen en leven vanuit VOL.

    Tijdens het lezen van het voorgaande zal je merken dat ons denken in meerdere of mindere mate weerstand oproept in ons midden. Ons denken gaat meestal over controle en dat heb je niet met VOL.

    Het gezegde: “denken maakt meer kapot dan je lief is”, stemt ironisch genoeg tot nadenken. En als we dan denken, laten we het dan doen vanuit mogelijkheden en niet meer vanuit moeilijkheden.

    Op deze manier kijken wij graag naar de horizon van ons leven. Om vanuit een VOL leven de ongekende en onuitputtelijke mogelijkheden te ontdekken die er elke dag worden aangeboden aan ons allemaal.

    Met zonnige groeten,
    Familie Blij

    Reageren
  4. Nellie Wijffelaars

    Beste Nanette,
    Dankjewel voor je inspirerende verhaal waarmee je me aan het denken zet, wil ik schrijven. Ik zeg het anders: je raakt iets in mij en zet me in beweging. Fijn dat het zo goed met je gaat. Je mag er met volle teugen van genieten, de rijkdom ervan zien en bewust ervaren. Vanuit het weten dat alles altijd in beweging is. Zo probeer ik ook te leven.
    Hartelijke groet!

    Reageren
  5. Marij

    … Voor mij is loslaten, vooral onthechten. Mezelf onthechten van dat wat er ooit was. En met name de herinneringen en gevoelens van de pijn van het leven. Ook de patronen die we opbouwden om stevigheid te kunnen voelen, zodat we niet zouden vallen. Want vallen brengt angst!
    Dierbare kun je niet loslaten of van onthechten. Want dat zou betekenen dat we langzaamaan een eenling zouden worden. We zijn tenslotte met alles in verbinding dus kunnen we ons er ook niet van losmaken. Wel meer ruimte nemen of de ander meer ruimte geven die hij of zij nodig heeft. Dat heb ik ervaren met m’n zoon. Hij had veel ruimte nodig om te doen wat voor hem belangrijk was. Dat Ik er moeite mee had lag in dieper lagen in mij en niet aan hem, en gelukkig maar dat ik dat ontdekte.
    Daarom is voor mij onthechten; mij losmaken van dat wat niet meer nodig is -maar wel ooit heel belangrijk was- om mij stevig en total in balans te voelen. Dat geeft mij veel ruimte voor mijzelf !
    Het geeft me gevoel van geluk als ik met de beweging van het leven meebeweeg.

    Nanette, ben blij dat het zo goed met je gaat!!
    Warme groet, Marij

    Reageren
  6. Jeanette Raghunath

    Hartelijk dank voor het prachtige, gevoelig geschreven stuk over ‘onthechting’ en loslaten. Wat mooi, jouw realisatie hoe goed je huidige leven aanvoelt, hoe gelukkig je kunt zijn met beide benen op de grond, je hart in evenwicht en je hoofd in de wolken.
    Je hebt mij geinspireerd tot de volgende realisatie..Elf jaar oud was ik toen ik kennismaakte met het begrip ‘onthechting’.Het was in het midden van de vorige eeuw, toen gezinnen nog groot waren . Als oudste van een stel kindereen, droeg ik de verantwoordlijkheid voor de overige kinderen. Die verantwoordelijkheid en het feit dat ik mijn moeders ‘hulpje’ was, nam ik heel serieus.. Daarnaast ging ik graag naar school, deed ’s middags keurig mijn schoolwork voor de volgende dag, zodat er tijd overbleef om aan mijn huisgenoten te besteden, want ik hield veel van ons gezin en ook van leren. Toen ik harder mijn best moest doen om over te gaan naar de eerste klas van de Mulo, kon ik mij ineens niet meer zo goed concentreren en dreigde te stranden. Mijn vaders zuster stelde voor dat ik voor een tijdje bij hen in huis ging wonen. Rust, orde en regelmaat zouden me goed doen.
    Ik verzette mij daartegen en helemaal toen mijn oom een praatje met me hield over ‘onthechten’.
    Hij was een aanhanger van het Boedhisme en bedoelde het goed met me, maar ik snapte er niets van. Mijn ouders, broer en zusjes loslaten? Voor geen goud wilde ik ons zo geliefde gezin verlaten.
    Nooit ofte nimmer! Het idee alleen al! Toch heeft de familie het zover gekregen dat ik drie maanden bij jmijn oom en tante heb gewoond. Zij en hun dochter, mijn drie jaar oudere nichtje waren heel begaan met mij en heel attent voor me en toen ik inderdaad slaagde voor de overgang naar een hogere klas, ben ik weer naar huis teruggegaan. Ik was toen te jong om te begrijpen wat ‘onthechting’ inhield, maar heb wel aan de lijve de goede bedoelingen van mijn ouders, tante en oom ondervonden.
    Vandaag realiseer ik me dat ik in de afgelopen zestig jaar noodgedwongen en vrijwillig veel meer heb losgelaten dan me eigenlijk lief is. En hoeveel ik daardoor wel weer heb gewonnen aan levenservaring, wijsheid, mensenkennis. Inmiddels heb ik in Oost-Afrika en Nederland gewoond, ben teruggekeerd naar mijn geliefde eiland Curacao en woon nu alleen in een piepklein appartementje. Mijn vier kinderen en zeven kleinkinderen wonen in het buitenland, maar dankzij de moderne communicatie-mogelijkheden zijn we heel ‘close’ en hebben vrij veel contact. Sedert mijn geboorte in Suriname tot op heden ben ik twintig keer verhuisd, steeds het oude thuis losgelaten en een nieuw gecreeerd. Veel van mijn familieleden zijn inmiddels overleden, ik ben na een 20-jarig huwelijk gescheiden en heb in mijn eentje de kinderen opgevoed, omdat hun vader naar het buitenland vertrok. De partner waarmee ik daarna vijfentwintig jaar heb samengeleefd, is in 1999 ook heengegaan na een lang ziekbed. Het leven heeft mij als een uit ontdaan van de ene schil na de andere en daarmee ben ik dichter bij de kern van leven en liefhebben gekomen. Levenservaring, mijn kinder- en kleinkinderschare, mijn goede gezondheid en de liefde voor mijn naasten,beter gezegd de wisselwerking ervan, beschouw ik als een grote rijkdom die ik niet zal verliezen omdat het totaal verinnerlijkt is. Dit is wat een levenlang loslaten mij geleerd heeft. Dankbaarheid, ootmoed en altijddurende liefde.

    Reageren
    1. Nanette Bericht auteur

      Lieve Jeanette,
      Dank voor je openhartige woorden. Prachtige toevoeging!
      Warme groet,
      Nanette

      Reageren
  7. Hans Nusink

    Lieve Nanette en en lezers(v/m). Altijd weer heel mooi en herkenbaar. Zeker het eerste deel. Zakken in mezelf om ze de bodem te vinden in mezelf. Ook al,heb ik die niet zo gevoeld in mijn heel jonge jaren. Die stevigte en vandaar uit te genieten van alles wat er is, NU, in mijn leven.
    Dank in verbondenheid.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *