Wat is de zin van het leven?

Het is volop lente in Portugal. De natuur geurt en kleurt en lijkt uitbundig feest te vieren. Paarse velden, rode velden, gele velden. Velden met tientallen kleuren. Wat een schoonheid, wat een overvloed en wat een zegen om hier te mogen zijn. De lente laat me ieder jaar weer zien, dat het leven vraagt om vol en uitbundig geleefd te worden. En ieder jaar besef ik weer, dat ik dat te weinig doe. Te veel zaadjes laat ik ongeopend verpieteren. Gun ik het licht niet, vergeet ik te voeden.

Wat is de zin van het leven? Het leven voluit leven. Niet minimaal, maar maximaal. In volle aandacht aanwezig zijn. Alles mee laten doen. Mijn hart, mijn liefde, mijn wijsheid, mijn creativiteit, mijn nieuwsgierigheid. Mijn vreugde, mijn pijn, mijn onzekerheid, mijn vertrouwen. Alleen dat wat ik voluit leef, kan ik delen met de wereld. Zinvol wordt het leven als ik tot bloei laat komen wat mij gegeven is, en mijn vruchten in dankbaarheid teruggeef aan de mensen om mij heen. De cyclus van geven en ontvangen, die zo zichtbaar is in de natuur, die cyclus voort laten bestaan, daar gaat het om.

Volop meedoen aan het feest dat leven heet. Ik wil niets liever, maar vaak lijkt het of ik aan de rand van de dansvloer toekijk. Alsof ik er niet echt deel van uitmaak. Me enigszins ontheemd voel. Hoe komt dat toch?

Als je het leven voluit wil leven
moet je er ook vol in gaan

Als je het leven voluit wil leven, moet je je er ook vol in gaan. Met een open geest en een open hart. Onbevangen en nieuwsgierig als een kind. Dan kun je het meest van al je zegeningen genieten. Maar… als je met je hart wijd open ergens induikt, kan het gebeuren dat je niet ontmoet wordt in je enthousiasme. Dat ervaren we als een pijnlijke afwijzing, die we koste wat het kost willen voorkomen.

Dus houden we ons in. We beschermen ons kwetsbare hart en gaan ons zo gedragen, dat we er zeker van zijn dat we gewaardeerd worden en niemand ons afwijst. Bijvoorbeeld door altijd maar grapjes te maken, of door heel lief en zorgzaam te zijn. Heel veel intellectuele kennis delen of veel aandacht vragen voor je persoonlijke ellende zijn ook strategieën om goedkeuring binnen te halen. Jezelf telkens boven de rest plaatsen door het gedrag van anderen continu te analyseren of bekritiseren, is er ook zo één. Zelf neig ik naar aardig en begripvol willen zijn. Zorgen dat die ander zich veilig en volledig gehoord voelt. Afstemmen waar de ander zit, en daarin meebewegen.

En soms trekken we ons eenvoudigweg terug uit het levendige contact met de wereld. Door ons te verdoven met alcohol of medicijnen of andere verslavende middelen. Door onze aandacht op te laten slokken door social media en TV of omdat we maar heel hard blijven werken.

Deze strategieën zorgen enerzijds dat het leven enigszins gezellig blijft en niet al te pijnlijk verloopt, anderzijds missen we de volheid die het leven in zich draagt. Het blijft allemaal wat oppervlakkig. We willen zo graag voluit leven, maar halen er zelf de levendigheid uit. We houden delen van onszelf in. De bloem blijft in de knop. Het zaadje droogt uit en sterft. Dat knaagt. En steeds maar weer vanuit controle leven, put ook nog eens uit.

Wat gebeurt er als ik mij niet inhoud?
Als ik niet bang ben voor afwijzing?

Wat gebeurt er als ik mij niet inhoud? Als ik al mijn gevoelens, gedachten, verlangens, die er in het moment ontstaan daadwerkelijk mee laat doen? Als ik niet bang ben voor afwijzing? Als ik net als de knalrode klaprozen hier, de levenskracht uit de knop laat barsten en mijn tere bladeren aan de wereld toon?

Mijn ervaring is dat het leven zoveel meer gaat stromen als ik de moed heb waarachtig te zijn in het contact met anderen. Als ik mijn nee ook een stem geef, en mijn angst durf te verwoorden, mijn liefde durf te uiten, mijn verlangen naar buiten breng en mijn boosheid niet langer inhoud. Soms schuurt het. Soms is het pijnlijk. Soms is er schrik. Maar vrijwel altijd ontstaat er daarna een diep gevoel van verbondenheid. Zodra ik mijn hart openstel en mij in al mijn kwetsbaarheid verbind met die ander of met een situatie waar ik mee worstel, dan stroomt het leven. Dan is er levenskracht, blijdschap of diepe ontroering. Niet is niet alleen prettig voor mij, maar zeker ook voor mijn omgeving.

Het leven leeft zichzelf, los van de vraag of het zinvol bezig is. Het leeft en schenkt in overvloed. Ieder moment weer. Aan mij de keus met hoeveel overgave ik mee wil doen. Hoe meer overgave, hoe meer levensgeluk ik zal ervaren. Hoe gelukkiger ik ben, hoe meer ik voor mijn omgeving kan betekenen. Ik dien de wereld niet met zorgen en depressie. En ook niet als ik er eigenlijk niet ben. De vraag is niet, ‘Wat is de zin van het leven?’ , de vraag is ‘Hoe zinvol wil ik het laten zijn?’

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Herken jij jezelf in dit verhaal? En zou je willen dat Nanette je hierop coacht? Maak dan een afspraak via de contactpagina.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden in het omgaan met lastige situaties? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.
Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Een gedachte over “Wat is de zin van het leven?

  1. Yann

    Mooi blog en herkenbaar. Vooral het ‘aan de zijlijn staan’, een gevoel van met een been binnen en het andere buitenboord. Lekker veilig, maar nergens helemaal.
    Ik kan er nog een paar toevoegen: wachten (tja, waarop eigenlijk) en je leven uitstellen.
    In het nu zijn is heel behulpzaam om beiden te tackelen en echt te verbinden.

    Yann

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *