Wil je gelijk of geluk?

Onlangs werd ik diep geraakt door de woorden van een vriendin, die haar felle reactie op een conflict nauwkeurig bij zichzelf onderzocht. ‘Ga ik  vechten om gelijk, dan wordt het een lelijk en hard gevecht en verlies ik mijn geluk’,  zei ze wijs. En met pijn in haar hart voelde ze dat het tijd was om afscheid te nemen van iets wat haar heel dierbaar was.

Het raakte me, omdat ik zag hoe ze zich eerder in het conflict slachtoffer voelde. Pijnlijk afgewezen, niet gezien, niet gehoord. Dat maakte haar verdrietig en boos. Heel begrijpelijk, gezien de situatie. Maar wat doe je met je boosheid als de strijd al gestreden lijkt. Ga je alsnog vechten voor je gelijk? Proberen door die ander toch nog gehoord te worden? Met welk doel? En wat levert het op?

Mijn vriendin parkeerde haar woede
en nam de tijd om naar binnen te kijken

Mijn vriendin parkeerde haar woede en nam de tijd om naar binnen te kijken. Ze besefte dat het conflict een oude pijn raakte en in haar woede verlangde ze heimelijk van de ander om dat oude stuk goed te maken. Dat was natuurlijk een onmogelijk verlangen. Dus omarmde ze haar verdriet en creëerde daarmee ruimte om te voelen wat echt belangrijk was. ‘Ik wil kiezen voor vreugde en rust, die vind ik niet in het gevecht.’ En met dat besef was zij niet meer de verliezer in het conflict, maar kon zij vanuit volwassen kracht kiezen voor de beste optie in de gegeven situatie. Dat getuigt van wijsheid.

Ik voel me gezegend met een vriendin, die zo zorgvuldig kijkt, voelt en deelt. Dat ik altijd weer getuige mag zijn van haar kwetsbare processen, haar soms mag spiegelen, maar vooral heel veel van haar mag leren. Want hoe herkenbaar is deze situatie? Dat grote verlangen om maar gezien, gehoord en begrepen te worden? De aandacht te richten op degene die dat moet geven, de teleurstelling als het niet gebeurt, de kritische blik en het oordeel naar de ander. En al die verhalen in je hoofd die overuren draaien.

Wat wil ik nu eigenlijk halen?
Wanneer is het genoeg?

Ik kan me talloze situaties herinneren, waarin ik uit alle macht wilde vasthouden aan iets wat allang niet meer was. Lange emails vol uitleg, dat ik maar begrepen werd, waarom ik zus en zo had gedaan, steeds weer zoekend naar erkenning, met als grootste onderliggende angst, de angst voor afwijzing.  Door mijn worsteling te delen met mijn dierbare vriendinnen, die de kunst verstaan oordeelloos te luisteren, lukte het me veelal om afstand te nemen en mezelf af te vragen: Wat wil ik nu eigenlijk halen? Wanneer is het genoeg? Waar gaat het over?

Voor mij was de belangrijkste vraag telkens: Wat is de situatie nu, in dit huidige moment, en wat wil ik ermee? Wat ik wilde was een vreedzame en respectvolle verbinding met mijzelf en de ander, los van alle mentale constructies die ik veel te belangrijk maakte. Gewoon hier en nu in contact zijn met elkaar en met wat er is. Ook als dat onbegrip is. Of pijn of woede. En dat in alle eenvoud te laten rusten in zichzelf. Die realiteit het vertrekpunt laten zijn. Niet de verhalen in mijn hoofd. En vanuit dat vertrekpunt kan ik kiezen voor geluk. Soms ligt dat in stilte, een tijdje geen contact of een definitief afscheid. En in andere situaties om een woordeloze knuffel, elkaar zien en voelen buiten alle woorden om.

Hoe waardevol zijn vriendschappen waarin we onze worstelingen kunnen delen, zo dat het oefenen lichter wordt en we ook kunnen lachen om die maffe dwalingen van onze geest. Als ode aan mijn dierbare vriendinnen sluit ik graag af met een zegening van mijn favoriete schrijver John O’Donohue:

Voor vriendschap

Moge je gezegend zijn met goede vrienden
en leren een goede vriend te zijn voor jezelf.
De tocht maken naar die plaats in je ziel,
waar liefde, warmte en gevoel huizen.
Moge je daardoor veranderen.

Moge het alles wat negatief, afstandelijk
of koud is in je hart,
een andere gedaante geven.

Moge je tot ware passie komen,
ware vriendelijkheid en betrokkenheid.

Moge je je vrienden koestern als een schat.
Moge je goed voor ze zijn, voor ze klaarstaan,
en alle uitdagingen, oprechtheid en licht ontvangen
die je nodig hebt.

Moge je nooit geïsoleerd zijn,
maar de omarming kennen van je zielsvriend,
je Anam Cara

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Zou je samen met Nanette bewust willen stilstaan bij wat er op dit moment in je leven speelt? Maak dan een afspraak voor een coach sessie in de bossen van Baarn via de contactpagina.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden in het omgaan met lastige situaties? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.
Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

4 gedachten over “Wil je gelijk of geluk?

  1. Dai

    Hai Nanette,
    Wat een herkenbaar verhaal, hoeveel strijd heb ik van me afgelegd inmiddels, ik doe er niet meer aan mee. Wat grappig is is dat je je dan ineens realiseert dat ook dan het leven gewoon door gaat alleen een stuk lichter. Je legt het “probleem” terug bij de ander. Wat een rust geeft dat.
    Lieve groeten,
    vanuit Amsterdam
    Dai

    Reageren
  2. Maria

    Dank je wel Nanette!
    Ik probeer mijzelf toe te staan om te zeggen ” ik BEN in mijn gelijk” i.p.v. ” ik HEB gelijk”.Ik voel mij dan minder hebberig.Geeft voor mij opening binnen een conflictsituatie.
    Mooi,de zegening voor vriendschap!
    Kijk uit naar een workshop deze maand!

    Reageren
    1. Nanette Bericht auteur

      Mooi Maria. Ik ben gelijk klinkt als trouw zijn aan je eigen waarheid, zonder de behoefte door die ander daarin bevestigd te worden. Er is dan ook ruimte om de waarheid van die ander te kunnen zien en respecteren.

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *