Zuiver liefhebben vraagt om nederig zijn

Op het moment dat ik dit schrijf is het Valentijnsdag. Dat vraagt om een betoog over de liefde. Liefhebben, verliefd zijn, verlangen naar liefde, liefde ontberen. Geen ander thema dan ‘de liefde’ komt zo vaak terug in gesprekken met vriendinnen. Zuiver liefhebben, zonder voorwaarden, is hoge school levenskunst. Daar zijn we inmiddels achter. We willen het zo graag. Omdat we de belofte voelen van ultiem geluk, van het ervaren van diepe verbondenheid. Van groter dan groot. Maar oh, wat is het verdomd moeilijk om vrij van angsten lief te hebben. Om je echt ten diepste te verbinden aan die ander. Om niets achter te houden, en geen achterdeurtjes open te laten. Open. Eerlijk. Onvoorwaardelijk.

‘Zo lang je de onschuld en de perfectie van degene die voor je staat niet ziet, zul je de volle glorie van de hoogste liefde nooit ervaren’. Een quote op facebook die me diep heeft geraakt. Het deed me beseffen dat ik plaatjes maak. Voortdurend. Malletjes waar die ander in moet passen. Dat riekt naar oordeel. Naar wel en niet goed vinden. En is verre van spiritueel.

Ik oefen in niet oordelen
en het loslaten van plaatjes

Gelukkig ben ik mij bewust dat ik het doe. En inmiddels ook wanneer ik het doe. Dus ik kan oefenen. Oefenen in niet-oordelen en in het loslaten van plaatjes. Had ik er vroeger een flinke dagtaak aan, inmiddels kan ik af en toe vrijaf nemen. Toef ik zo maar, als vanzelf in de vrije ruimte van geen verwachting. Geen sturing. Slechts verwondering en nieuwsgierigheid. In die ruimte is het bijzonder prettig toeven. Het is er licht en vrolijk en de liefde stroomt als vanzelf. Hoef ik niets voor te doen.

Tot ik ineens weer wakker schiet en mijzelf in een volledige kramp aantref. Vaak sneller dan mij lief is. Want die ander is uit contact. Tenminste, zo ervaar ik dat. Of die ander spreekt mij aan op iets, en ik voel me afgewezen. Of die ander reageert met angst op mijn ‘volledig-oordeelloos-in- vertrouwen- zijn’, en ik denk: oh jee, ik ben te spiritueel. Weer niet goed genoeg. Of die ander doet iets leuks met weer een ander. Auw, helemáál niet goed genoeg. En vervolgens, hup, de afweer in. Oordeel erop. Hij/zij past niet in het plaatje. Niet goed genoeg voor mij. Ik ben weg.

Liefde vraagt om nederig zijn
Je hoofd buigen

‘Zo lang je de onschuld en de perfectie van degene die voor je staat niet ziet, zul je de volle glorie van de hoogste liefde nooit ervaren’. Het is zo waar. Liefde vraagt om nederig zijn. Je hoofd buigen. Wie ben ik om de ander te willen omvormen tot het ideale plaatje. Wie ben ik om zijn of haar eigenheid af te nemen. Minder te maken dan hij of zij is. Shame on me!

Het is een juk op de relatie, de macht van de goedkeuring. Of je je die macht toe eigent, of hem juist aan die ander geeft om van hem of haar goedkeuring te ontvangen. Het brengt hoe dan ook een schild tussen jou en je geliefde. Ontdoe je van het juk en buig je hoofd voor de perfectie van degene die voor je staat. Je hart zal spontaan openspringen. We bezitten zoveel liefde om te geven. We hebben geen idee.

Eén van mijn leraren gebruikte onlangs te term ‘geschrokken liefde’.  Prachtig vind ik dat klinken: geschrokken liefde. Ze doelde op momenten waarin wij als kwetsbaar kind met onze liefde uitreikten naar onze ouders, op zoek naar verbinding, en dan niet ontmoet werden. Omdat onze ouders nu eenmaal niet perfect waren. Omdat ze duizend-en-één dingen aan hun hoofd hadden, omdat er elders prioriteiten lagen, omdat ze dachten dat het beter was om je even op je kamer te zetten. De liefde schrok. Wij creëerden vliegensvlug een schild om ons hart. Om de leegte, die we tijdens de schrik hadden ervaren, nooit, maar dan ook nooit meer tegen te komen.

Als we alleen ons hart openen als het veilig is
houden we de liefde beperkt
Zo klein. Zo minimaal. Zo voorwaardelijk.

Alleen als het heel veilig is, als we de garantie hebben dat de ander volledig en op ieder moment beschikbaar is, precies zoals wij dat willen, durven we de beschermlagen te ontmantelen. Maar oh, wat houden we daarmee de liefde beperkt. Zo klein. Zo minimaal en zo voorwaardelijk.

De hoogste liefde is all inclusive. Volle glorie vraagt om de respectvolle omarming van alles. Die ander toelaten met heel zijn of haar wezen. Jezelf inbrengen met heel jouw wezen. Ik wens ons allen de moed om hiervoor te gaan. Om die hoogste liefde in alle vrijheid te ervaren. Niet alleen in onze partnerrelaties, maar in alle relaties met onze dierbaren. Liefde wil geleefd worden. Dat is waar het leven over gaat. Over het vieren van de liefde.  Happy Valentine to you all!

Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

9 gedachten over “Zuiver liefhebben vraagt om nederig zijn

  1. dien

    prachtig hoe dit geschreven hebt, Nanette,
    liefde wil geleefd worden, vrij zijn en vrij blijven, vrij en blij met elkaar,
    liefde is niet gebonden….
    niet jaloers,
    liefde is zoveel meer.. de moed om daar voor te gaan. die hebben denk ik maar weinig.

    Reageren
  2. Nel Van de Heijning

    Hoi Nanette,
    Fijn om je blogs te lezen, vooral deze over deze, de liefde die we allemaal zo graag willen voelen. Het is heel herkenbaar voor mij als ik lees over de schrik van de liefde. Mooi verwoord en het kunnen kijken naar iemand die perfect is. Ik leer en neem ze mee om ermee te oefenen. Dank je wel.

    Nel.

    Reageren
  3. Albert Wouters

    Klinkt erg mooi. Toch lees ik hier een reeks voorwaarden om tot die onvoorwaardelijke liefde te komen….. En is onvoorwaardelijke liefde niet ook, ons onvermogen daartoe volledig omarmen ?

    Reageren
    1. Nanette Bericht auteur

      Beste Albert,
      Dank voor je reactie! Misschien heb ik het toch niet zo duidelijk verwoord, maar dat is precies wat ik probeer duidelijk te maken als ik stel: ‘Die ander toelaten met heel zijn of haar wezen. Jezelf inbrengen met heel jouw wezen.’ Dat is inclusief al het onvermogen wat je ervaart. alle angsten. Alle neigingen om weg te rennen, te oordelen, te sturen. Dat het allemaal niet weg hoeft, maar helemaal mee mag doen en uiteindelijk kan rusten in zichzelf. Dan wordt liefde vrij en stromend. Juist dan. En dat is fijn om te ervaren.
      Nanette

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *