Auteursarchief: Nanette

Hoe lang blijf jij doorgaan met vechten?

Hoe vaak blijven we niet hangen in een situatie die ons niet meer dient? Blijven we werken op een plek waar de inspiratie al lang geleden is vervlogen. Waar frustratie en onmacht ons in de greep houden? En hoe lang blijven we niet in relaties die destructief zijn voor ons welzijn? Relaties waar geen groei meer zit, waar de passie is gedoofd, de liefde verbleekt. Hoe lang blijven we ons vermoeien en uitputten in situaties die ons beperken in plaats van verruimen? Hoe lang blijven we doorgaan met vechten?

Kennelijk houden we liever vast aan het bekende, hoe beknellend ook, dan de sprong te wagen in het onbekende. En blijven we hopen, tegen beter weten in, dat dát wat ooit zo mooi was, met genoeg inspanning weer kan terugkomen. Maar als je alles al hebt geprobeerd en niets lijkt te werken, waarom dan niet erkennen dat het tijd is voor iets nieuws? Waarom jezelf niet bevrijden van al die innerlijke spanning, het eeuwige twijfelen, die voortdurende strijd? Waarom niet dankbaar zijn voor wat het verleden je heeft gegeven, de mooie herinneringen koesteren en plaats maken voor iets groters dat je wacht?

We zijn zo bang voor het onbekende,
voor teleurstelling, voor falen en afkeuring.

We zijn zo bang. Zo bang voor het onbekende, voor teleurstelling, voor falen en afkeuring. We durven onze innerlijke roep om vrijheid niet te volgen en staan bevroren op de grens tussen het bekende en onbekende. We verliezen onze levendigheid uit vrees voor eenzaamheid, die ondertussen allang in ons hart is gekropen.

Hoe goed ken ik dat grensgebied tussen oud en nieuw. De plek waar mijn hoofd overuren maakt met gedachten over blijven of gaan. Vechten of vluchten. Alsof er alleen die twee opties zouden bestaan. Aan de ene kant heel erg mijn best blijven doen, tegen alle natuurlijke bewegingen in, of aan de andere kant volledig loslaten en ‘verdwijnen’. Beide opties blijken weinig bevredigend. Of het nu gaat over werk, of relaties, of mijn woonplek. Vechten is vermoeiend, vluchten vooral verdrietig.

Houd ik mijn aandacht gericht op dat wat ik niet meer wil
dan houd ik mijzelf gevangen en bevroren

Houd ik mijn aandacht gericht op dat wat ik niet meer wil, het tekort, de pijn, de frustratie, de machteloosheid, de leegte, dan houd ik mijzelf gevangen en bevroren. Verkrampt in mijn eigen verzet. Neem ik de tijd voor stilte en inkeer en maak ik ruimte om te voelen wat mijn ziel ten diepste verlangt, dan is er geen enkele twijfel meer en rest slechts een helder weten.

Zelfs als de contouren van het nieuwe nog niet duidelijk zijn en ik dreig te landen in een onbekende leegte, dan is er toch het volle vertrouwen dat iets beters op mij wacht. Nieuwe mogelijkheden, nieuwe kansen, ruimte, lucht en vooral: ontspanning. Soms is die onbekende ruimte slechts bedoeld om te rusten en mijn wonden te likken. Om eerst de pijn van verlies te aanschouwen en doorvoelen, mijn kracht en basis te verstevigen, voor ik me kan openstellen voor de verandering die mij wacht. En als het nieuwe dan plots verschijnt, is het altijd groter, ruimer, rijker dan voorheen. En precies kloppend voor dat moment en die specifieke fase in mijn leven.

En dan is er dat heldere weten
dat je in alle cellen van je lijf voelt:
Het is klaar

Afgelopen week heb ik mijn woonplek in Portugal afgesloten. Het einde van 20 jaar wonen in zuid Europa. Ook daar is een heel proces van wikken en wegen aan vooraf gegaan. Tot er dat heldere weten was, en ik in alle cellen in mijn lijf voelde dat het klopte. Het was klaar. Vreugde gekend, vrijheid ervaren, lessen geleerd, tijd voor een nieuwe fase.

Gautama de Boeddha leerde ons: ‘Wees je eigen licht’. Juist en vooral op de momenten dat we vast dreigen te lopen en ongelukkig zijn, hebben we ons eigen innerlijk licht nodig om ons een weg te banen door het leven. Doorsta je behoefte aan goedkeuring door familie, vrienden of collega’s, en volg de waarheid die je diep van binnen voelt. Alleen jij weet wat goed voor je is en wat je ziel van je verlangt.

Als er een wens is, die ik je mee wil geven, zo op de rand van het oude en nieuwe jaar en rond de dagen van kerst, is het die van de Boeddha: Maak contact met je ziel en wees je eigen licht. Volg je diepste verlangen en verheug je op het nieuwe dat je wacht.

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden op weg naar meer geluk? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.
Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Iedere dag kiezen voor geluk

Kun je kiezen voor geluk? Ja! Kan dat iedere dag? Ja! In iedere situatie? Ja! Ieder moment kan ik bewust kiezen om mijn aandacht te richten op dat wat mij blij maakt, mij positief voedt, mijn hart verwarmt. Zelfs in situaties waarin boosheid en verdriet mij dreigen te overweldigen, kan ik kiezen om de pareltjes te vinden in de lessen die me worden aangereikt. Kan ik me richten op een gevoel van vertrouwen, van groei en ontdekken, in plaats me gevangen te voelen in datgene wat ik als vervelend ervaar.

Sluit ik dan mijn ogen voor het nare? Negeer ik mijn emoties? Nee, absoluut niet. Ik voel en erken wat een situatie met me doet, eigen mij alle gevoelens toe, en kies vervolgens bewust waar ik mijn aandacht wil laten rusten. Als je je emoties volledig toelaat, duurt het hooguit 90 seconden, voor ze weer wegebben. Heb je er langer last van, dan zit je met je aandacht vast in een verhaal van tekort, gemis en onrecht*. Je zet je af tegen de feitelijkheid van het moment. Het mag niet waar zijn. Het moet anders. En alle gedachten die de werkelijkheid willen veranderen, houden je vast in een negatief gemoed. Hetzelfde geldt voor oordelende gedachten. Oordelen, draagt op geen enkele wijze bij aan het ervaren van geluk.

Ik ben geschrokken van de ontdekking
dat ik veel vaker oordeel
dan ik me bewust ben

Ik heb altijd van mijzelf gedacht dat ik weinig oordeelde. Dat ik de mensen nam zoals ze waren. Hoe anders ze ook waren dan ikzelf. Het tegendeel is waar. Ik ben geschrokken van de ontdekking dat ik veel vaker oordeel dan ik me bewust ben. Ik vind regelmatig dat een ander te dominant is, te sturend, te bepalend. Of dat iemand niet goed genoeg is, niet slim, te weinig doorzettingsvermogen heeft. Ik oordeel als iemand zich te veel als slachtoffer gedraagt, of als iemand te weinig aandacht voor me heeft, me niet ziet, niet begrijpt. Ik vind dat de één te veel praat, de ander te weinig, en weer een ander te oppervlakkig. Ik word hier niet gelukkig van.

Geluk ervaar ik pas als de oordelen weg zijn, als ik niets anders van een ander verwacht dan zichzelf te zijn en ik hem of haar daarin met respect kan ontmoeten. Hetzelfde geldt voor de ontmoeting met mijzelf. Ik voel me niet blij als ik mijzelf veroordeel omdat ik niet goed genoeg ben, tekort kom, te dominant ben, mijzelf te veel te terugtrek, te egoïstisch reageer. Of een oordeel heb over wat er in mijn lijf gebeurt: te moe, te veel pijn, te stijf, te koud, te ‘opgetrokken’.  Het oordeel is steevast: niet goed. En ook daarmee kies ik niet voor geluk.

Ik kies voor geluk
als ik open en nieuwsgierig ben
naar dat wat zich in de ontmoeting ontvouwt

Ik kies voor geluk als ik open en nieuwsgierig ben naar dat wat zich in de ontmoeting ontvouwt. Als ik mijn aandacht niet vastzet in het onaangename, maar juist open blijf naar dat wat er óók is: de plekken waar mijn lijf zacht is, waar het niet pijnlijk is, wat ik wel kan. Open naar het hart van de ander, de kwaliteiten die minder in het oog springen, de intentie achter de woorden.

Kiezen voor geluk betekent ook dat ik mijn aandacht richt op schoonheid in plaats van dat wat ik als lelijk bestempel. Schoonheid in de ander, in samen zijn, in de natuur, in kunst, in verhalen. En dat ik vooral ook schoonheid voed. Door mooie boeken te lezen, me te laten raken door kunst, door bewust tijd door te brengen in de natuur en omgevingen op te zoeken waar het hart spreekt.

Het is bekend dat de dingen waar je aandacht naar toe gaat, groeien. Ik kan de basis voor mijn geluk verstevigen door bewust te kiezen voor positieve geestelijke voeding en heel bewust stop te zeggen tegen dat wat mijn geluk ondermijnt: het vele oordelen, maar ook onnodig TV-kijken, te veel achter de computer zitten, gezelschap opzoeken dat spanning geeft en mij energie kost, geen nee durven zeggen, aanpassen, zoeken naar gelijk, denken in te kort.  Elk moment, dat ik heel bewust kies voor geluk, verstevig ik die basis.

Voed je compassie, voed je plezier
voed  je humor, je verwondering en vertrouwen

Zen Boeddhist Thich Nhath Hanh heeft ons regelmatig gewezen op de behulpzame en de niet behulpzame zaadjes in je onderbewuste. Niet behulpzaam zijn de zaadjes van woede, verdriet, ergernis, pijn, machteloosheid, etc. Behulpzaam zijn de zaadjes van vreugde, vertrouwen, geduld, compassie. Soms verschijnen ze aan de oppervlakte, door iets wat er in ons leven gebeurt.  De ene keer komt er vreugde op, de andere keer woede. Daar hebben we niet zoveel invloed op. Wel kunnen we bewust kiezen welke zaadjes we extra willen voeden en welke vooral niet.

Hoe meer behulpzame zaadjes we voeden, hoe beter we in staat zijn de onbehulpzame zaadjes te verwelkomen, als ze verschijnen, maar ook direct weer los te laten, zodat ze ons niet in hun greep krijgen. Voed je compassie, voed je plezier, je humor, je verwondering en vertrouwen. En zeg heel bewust stop tegen klagen, slachtofferschap, oordelen en destructieve afleiding. Het leven wordt er zoveel mooier door!

*Wat het verzetten tegen onrecht betreft. Ik bedoel hier niet te zeggen dat je onrecht zou moeten accepteren. Er is echter een verschil tussen erkennen dat er onrecht is en daar vanuit positieve kracht en compassie beweging in willen brengen (kiezen voor geluk) of je verzetten tegen onrecht vanuit boosheid of teleurstelling, in negatieve gevoelens blijven hangen en anderen de schuld geven en veroordelen.

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden op weg naar meer geluk? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.
Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Waar is je levendigheid gebleven?

Ken je dat gevoel? Dat je je minder levendig voelt, dan je zou willen? Alles gaat zo zijn gangetje, maar er mist een zekere sprankeling. Alsof er iets is wat de boel een beetje dempt. Je leeft niet voluit, ergens hou je je in. En als je de tijd neemt om goed te voelen wat dat met je doet, zou je zo maar eens verdrietig kunnen worden. Kennelijk is het pijnlijk te ervaren, dat je niet (altijd) in staat bent echt vol voor het leven te gaan. Met alle levendigheid en al je gevoeligheid die je in je hebt.

Ik ben student aan de Ridhwan School. Daar volgen we de Diamont Approach van Hameed Ali. Het is een pad waarin je via een open zelfonderzoek (inquiry) meer inzicht verwerft over de connectie tussen jou zelf als individu en het mysterie van het leven.
Afgelopen weekend onderzocht ik hoe het zit met de levendigheid in mij. Wat ondermijnt mijn levendigheid en wanneer krijgt het vol de ruimte? Het leverde bijzondere inzichten op.

Zo ontdekte ik, dat ik moeite heb in contact te blijven met mijn eigen verlangens en behoeften, als dierbaren om mij heen iets anders wensen, dan ikzelf graag zou willen. Ik neig te snel mee te gaan in het verlangen van de ander. Voor ik het weet doe ik iets, wat eigenlijk niet goed voelt. Vaak heb ik dat niet eens in de gaten, ‘flexibel’ als ik ben. Maar geniet ik dan? Sprankel ik dan? Nee. Het is mat. Gedimd. Al zal dat uiterlijk niet eens zo zichtbaar zijn. Ik doe mee, het is op zich ok, ik kan zelfs vrolijk zijn, maar dat is aan de oppervlakte. Zou ik de tijd nemen om aandachtig te voelen, dan zou ik ontdekken dat er van binnen iets niet mee doet, niet stroomt, niet blij is.

Wat maakt dat ik mijzelf zo in de steek laat?

Wat maakt dat ik mijzelf zo in de steek laat? Want dat is wat ik doe. Ik verwaarloos mijn eigen verlangens en behoeften. Ik kwam dit weekend tot meerdere inzichten. Sommigen wist ik allang en maken al onderdeel uit van mijn dagelijks ‘oefenen’, anderen waren nieuw en verrassend.

Wat ik al langer zie is de angst voor afwijzing als ik opkom voor mijn eigen behoeften. Diep van binnen bang dat ik niet aardig gevonden word, niet lief, geen goede moeder, geen betrokken partner. Het is vooral de leegte die ik daarop ervaar, waar ik het meest bang voor ben.

Wat ik ook zie, is dat ik onbewust al rekening houd met de pijn die de ander tegenkomt, als ik opkom voor mijn eigen behoeften. Dat die ander zich dan afgewezen voelt. En dat wil ik hem/haar niet aan doen. Dus ga ik zorgen. Zorgen dat die ander zich OK voelt.

Bovenstaande mechanismen spelen zich grotendeels in mijn onderbewuste af. Vaak heb ik niet eens door dat ik het zo doe.  Gelukkig ga ik het steeds vaker zien en kan ik oefenen met ruimte innemen. Want dat is wat ik heb te doen om mijn levendigheid te kunnen leven. Contact maken met mijn eigen verlangen, dat eren, daar ruimte voor innemen en dat wat ik wens inbrengen in de relatie.

Dit betekent niet
dat het alleen maar zo moet gaan
zoals ik het wil

Dit betekent overigens niet dat het van nu af alleen maar zo moet gaan zoals ik het wil. Absoluut niet. Waar het om gaat is dat ik mijn verlangen niet meer ondergeschikt maak aan het verlangen van die ander. Maar ook niet belangrijker. Het gaat erom dat ik mijn verlangen even belangrijk maak. Dat ik mijn verlangen voel, en eer, en dus ook durf in te brengen. Welke actie daarop volgt, dat is van minder belang. Ik kan besluiten een compromis te zoeken, ik kan besluiten toch aan het verlangen van de ander tegemoet te komen, of uiteindelijk te kiezen voor wat ik zelf wens. Welke keuze het ook wordt, het zal een bewuste keuze zijn, waarin ik alles eerlijk heb mee laten doen, en mij nergens heb ingehouden. En dan kan de levendigheid gewoon weer stromen.

Een verrassend inzicht tijdens de inquiry was mijn angst dat ik te groot zou zijn voor anderen, als ik mij op geen enkel vlak meer inhoud. Ik voel veel kracht, potentie en wijsheid in mijzelf. Wat als ik daarmee vol mijn ruimte inneem? Al mijn kwaliteiten volledig in het licht zet? Niet oppompen, maar authentiek zijn in alles wie ik ben. Zonder enige schaamte? Kunnen anderen daarmee dealen? Worden ze niet jaloers? Gaan ze zich klein voelen in mijn omgeving? Want ook dan kom ik leegte tegen. En eenzaamheid. Kan ik dat aan? En hoe zorg ik er dan voor dat ik dan niet weer in die valkuil stap om mijzelf dan maar weer in te houden?

In dit weekend werden de bekende woorden die Nelson Mandela in 1994 tijdens zijn inaugurale rede als president van Zuid-Afrika uitsprak, op een veel diepere laag in mijzelf voelbaar. Ik citeer:

Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn.
Onze diepste angst is dat we oneindig machtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis
waar we het allerbangst voor zijn.
We vragen ons af:
Wie ben ik dat ik briljant, buitengewoon aantrekkelijk, getalenteerd en geweldig zou zijn?
Maar waarom eigenlijk niet?
Je bent toch een kind van God*?
Je moet je niet kleiner voordoen dan je bent
opdat de mensen om je heen zich vooral niet onzeker zouden gaan voelen.
We zijn geboren om de luister van God uit te dragen die in ons woont.
Niet slechts in enkelen van ons, maar in ons allemaal.
Als wij ons licht laten schijnen, geven we anderen onbewust toestemming om dat ook te doen.
Als wij bevrijd zijn van onze eigen angst, bevrijdt onze aanwezigheid automatisch anderen.

*Als je de kriebels krijgt van het woord God, lees dan ‘het leven’
** Mandela  haalde deze tekst uit het boek ‘Return to love’ van Marianne Willamson

Ik verlies mijn levendigheid als ik mijn eigen ruimte niet vol inneem. Als ik bang ben voor afwijzing. Bang dat er geen plaats is voor mij. Bang dat mijn grootsheid er niet toe doet. Ik voel in al mijn cellen hoe spannend het is om dit te schrijven. En toch doe ik het. En ik nodig jou uit om mij in al je volheid te ontmoeten. Om eerlijk te zijn en je niet in te houden. Want pas dan kan het echt stromen, is de ontmoeting verbindend en vol levendigheid!

Namasté.

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden in het omgaan met lastige situaties? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.
Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Als gedachten je meesleuren in negatieve emoties

Slopend kunnen ze zijn. Gedachten die je meesleuren in negatieve emoties. Gedachten over schuld, niet goed genoeg zijn, iets aangedaan worden. Gedachten van te kort, van verlies, van willen hebben en niet krijgen. Gedachten van afkeuring en teleurstelling.

In relatie tot de mensen die ons het meest nabij zijn, worden ze het meest getriggerd. En als we niet uitkijken, zitten we verstrikt in emotionele drama’s, die zich voornamelijk in ons hoofd afspelen en verre staan van de werkelijkheid van het nu.

Het nu is open en fris. Het nu kent geen geschiedenis en heeft geen verhaal. Het ontvouwt zich van moment tot moment. Het ontstaat vanuit stilte en verdwijnt in stilte. Het brengt sensaties in mijn lijf via klanken, geuren, beelden en aanrakingen. Los van iedere gedachte zijn het slechts bewegingen van het leven. Schoon en zuiver. Magisch. Fascinerend. Stromend, of niet stromend, krachtig of subtiel. Zo lang ik mij erover kan verwonderen, is er rijkdom en verrukking. Zelfs in de gevoelens, die mijn geest als pijnlijk bestempelt. Zolang ik ze toelaat zonder enig verzet, verliezen emoties hun grip.

Het pijnlijke drama begint daar,
waar de ander mij niet kan geven wat ik wens

Zo simpel eigenlijk. En toch vind ik het niet eenvoudig mijn negatieve gedachten te overstijgen als ze zich aandienen. Het is mijn persoonlijke geschiedenis, die mijn gedachten telkens weer kleurt. Dit is fijn, dat niet. Dit is ok, dat niet. Dit is eerlijk, dat niet. En waar het anderen betreft: hoe vaak betrap ik mijzelf erop dat zij die geschiedenis moeten goed maken. Daar waar ik tekort heb ervaren, moeten anderen overvloed brengen. Ze moeten vooral aardig en lief zijn, er voor me zijn als ik ze nodig heb, mij vertrouwen en zien in mijn goedheid, mij veiligheid bieden en niet afwijzen. Het pijnlijke drama begint daar, waar ze mij niet kunnen geven wat ik wens. Dan creëert mijn hoofd verhalen vol oordelen. Het is niet eerlijk. Niet terecht. Hij zou toch zus en zij toch zo. En ik doe toch niets fout? En als ze me maar begrijpen, komt alles goed. Want in het begrip ligt toch een belofte van weer ok zijn in de ogen van de ander. Althans, dat hoop je dan maar.

Het zijn niet de feiten, die de pijn veroorzaken. Het zijn mijn eigen gedachten, die het drama creëren. Ik maak er een gekleurd verhaal van. En dat verhaal is altijd anders dan het verhaal van de ander. Er is nooit één verhaal. En nooit één waarheid. Er zijn duizenden gedachten en duizenden verhalen. En mijn verhaal van vandaag, kan morgen weer totaal anders zijn. Niets zo onbetrouwbaar als de geest. Boeiend om van een afstandje naar te kijken, maar niet handig om er in te geloven als zijnde de enige waarheid. Wat zich in mijn hoofd afspeelt, heeft niets te maken met de werkelijkheid van het nu. Want zodra ik mijn gedachten stil weet te leggen, of er geen aandacht aan besteed, verschijnt er een geheel andere werkelijkheid. Een werkelijkheid die kalm is en verstild, en tegelijkertijd heel levendig en vreugdevol met op ieder moment weer iets anders te voelen, te zien en te ruiken.

Het zijn die schaarse
volstrekt vredige momenten
die de richtlijn in mijn leven zijn

Het zijn die schaarse volstrekt vredige momenten, die de richtlijn in mijn leven zijn. Daar wil ik zijn en daar vind ik rust. Daar kan ik de energielek dichten. Verlies ik die focus uit het oog, dan ga ik manipuleren. Mijn verhaal wordt waarheid en ik wens dat de ander mijn verhaal gelooft. Of erger nog: ik verwacht dat die ander het verhaal naar een goed einde brengt. Ik heb pijn, dat komt door jou, dus jij moet mijn pijn verzachten. Maar zo werkt het eenvoudigweg niet.Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen persoonlijke geschiedenis. Ik dien mij mijn eigen pijn toe te eigenen.

We kunnen elkaars pijn niet wegnemen. Wel kunnen we er voor elkaar zijn door een liefdevolle ruimte te bieden, waarin we in alle openheid kunnen delen wat er in ons leeft. De pijn, het verlangen, de vreugde. Zonder enige verwachtingen. Er hoeft niets opgelost, niets begrepen, niets verzacht. Als er geluisterd en ontvangen kan worden met respect en zonder enig oordeel, als we uit het verhaal blijven en kunnen getuigen in open gewaar zijn, kunnen emoties stromen en helen in het licht van liefdevolle aandacht. Liefdevol in contact blijven, door alle pijn heen, daar ligt de grootste uitdaging.

En tot slot is ook dit weer een verhaal. Ontsproten uit gedachten in mijn hoofd. Eén werkelijkheid van de vele. Gekleurd door mijn eigen ervaring. Misschien resoneert het. Misschien ook niet. Aan het eind van alle woorden ligt uiteindelijk weer de stilte. Ontdaan van alle kleur.

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Zou je samen met Nanette bewust willen stilstaan bij wat er op dit moment in je leven speelt? Maak dan een afspraak voor een coach sessie in de bossen van Baarn via de contactpagina.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden in het omgaan met lastige situaties? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.
Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Hoe doorbreek je die eeuwige twijfel?

Ga ik de confrontatie aan, of accepteer ik de situatie zoals die is? Blijf ik in deze baan of zal ik nu eindelijk als zelfstandige beginnen? Moet ik nog meer aan mijn relatie werken of had ik eigenlijk allang moeten gaan? Geef ik me over of moet ik juist krachtig handelen? Eindeloos kunnen dit soort vragen in je hoofd rondspoken. Dan weer neig je naar de ene kant, dan weer naar de andere. Ondertussen word je doodmoe van dat eeuwige getwijfel. Hoe weet je wat juist is? Wat is wijsheid?

Zoals de meesten van jullie weten worstel ik met de ziekte van Lyme. Het herstel verloopt grillig. Soms gaat het goed, soms ook helemaal niet. Dan ben ik intens moe en raken mijn spieren meer en meer pijnlijk verkrampt. Dat roept direct weer allerlei vragen op. Moet ik actiever bewegen? Strenger op dieet? Nog meer psychische blokkades ontrafelen? Een andere arts zoeken? Toch het reguliere circuit in?

Of moet ik me er juist aan overgeven? Slapen wanneer ik wil slapen. Niet schuldig voelen als ik de bank niet afkom. Binnen blijven als ik geen energie kan opbrengen om te wandelen. Zacht zijn voor mijn lijf?

In mijn hoofd gaat het maar door

In mijn hoofd gaat het maar door. Wat vertelt deze ziekte mij? Waar gaat dit over? Is het een reactie op jarenlang in de overleefstand functioneren en roept het lijf: genoeg nu, tijd om te ontspannen? Of gaat dit over het thema grenzen stellen en ruimte durven innemen? Ik woonde jaren te veel in mijn hoofd en was niet thuis in mijn lijf. De Borrelia bacterie kon al die jaren rustig zijn gang gaan en zich diep settelen in de verborgen hoekjes van mijn lijf. Ik heb de symptomen niet opgemerkt en het gewoon laten gebeuren. Is de uitnodiging nu om veel meer contact te maken met mijn lichaam? Daar meer aanwezig te zijn? En vandaar uit krachtiger mijn ruimte te bewaken? Nee te zeggen tegen energievreters? Niet meer meebewegen maar krachtig opstaan?

Wat is waarheid? Wat is wijsheid?

Zoek ik de oplossing met mijn hoofd, dan raak ik alleen maar in een eindeloos wikken en wegen verwikkeld. Al die tegenstrijdige gedachten gaan maar door. Eigenlijk ben ik gewoon bang en zoek ik houvast en wil ik controle over wat er in mijn lijf gebeurt. Ik ben bang dat ik nog meer achteruit ga, dat ik in een rolstoel beland, in een isolement raak, dat ik niet genoeg inkomen genereer, dat het niet meer goed komt. Vanuit die angst google ik me gek op symptomen van allerlei andere ziekten en luister naar de vele goed bedoelde adviezen uit mijn omgeving. Het verhoogt de spanning in mijn lijf alleen nog maar meer. Zodra er van alles van moet, zoals meer bewegen, strenger op dieet, extra supplementen, meer geld op de plank, lijken de symptomen alleen maar toe te nemen.

Kies ik mijn lijf als raadgever,
dan gebeurt er iets heel anders

Kies ik mijn lijf als raadgever, dan gebeurt er iets heel anders. Als ik de tijd neem om de impulsen van mijn lichaam nauwkeurig te volgen, dan ontstaat er een organische beweging, waarin rust en actie als vanzelfsprekend worden afgewisseld. Als ik mezelf toesta een dag (of dagen) lamlendig op de bank te liggen, google terzijde te schuiven, evenals alle spirituele boeken, en mijn hoofd rust te geven met slapen, rommelen, staren en simpele romans lezen, dan ontstaat er ontspanning, komt er weer helderheid in mijn hoofd en volgt er als vanzelf een energie die in actie wil komen.

Dat organische afwisselen van rust en actie laat me zien dat de waarheid zich zelden uitdrukt in of dit…of dat, maar vrijwel altijd in en dit…en dat.  Ja, mijn lijf kan flink wat ontspanning en niet-iets-doen gebruiken en tegelijkertijd is het belangrijk een krachtig nee te uiten tegen energievreters en overprikkeling.

Wijsheid is gezeteld in mijn hart,
niet in mijn hoofd

Waarheid, zo blijkt, vind ik door te luisteren naar mijn lijf. Wijsheid is gezeteld in mijn hart, niet in mijn hoofd. Volg ik het verlangen van mijn hart, zoals het verlangen naar vitaliteit, naar eigen ruimte, naar contact, naar inspiratie in werk, dan beweeg ik moeiteloos en zonder stress. Heel anders dan het bewegen vanuit mijn hoofd, waar angst regeert. Die beweging is eigenlijk altijd verkrampt.

Als je twijfel ervaart. Of het nu over relaties, werk of gezondheid gaat. Geef je lijf de tijd en de ruimte te voelen. Wees niet bang om even niet iets doen, om het niet te weten. Als je voeling blijft houden met je lijf en je hart, waar het zuivere verlangen huist, komt de beweging vanzelf en precies dan, wanneer de tijd rijp is.

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Zou je samen met Nanette bewust willen stilstaan bij wat er op dit moment in je leven speelt? Maak dan een afspraak voor een coach sessie in de bossen van Baarn via de contactpagina.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden in het omgaan met lastige situaties? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.
Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Durf jij voor jezelf te kiezen?

Staan voor wat je werkelijk wilt en daar gevolg aan geven, is niet altijd even gemakkelijk. Het betekent oude zaken achter je laten en het onbekende tegemoet treden. Vaak moet je eerst door pijn, angst en onzekerheid heen, voor je je stevig en geaard voelt op je nieuwe plek. Als je bijvoorbeeld voor jezelf wilt beginnen, is het eng de zekerheid van een vaste baan op te geven. En als je je relatie wilt beëindigen, dan zal dat in eerste instantie vooral erg pijnlijk zijn. Je weet dat het tijd is om te gaan, maar als er niets nieuws in het vooruitzicht ligt, kan dat zeer beangstigend zijn.

Het vooruitzicht om die lastige fase in te moeten, maakt dat we veelal te lang blijven hangen op een plek die ons niet meer dient. Kennelijk is het gemakkelijker toeven in het oude vertrouwde, hoe onaangenaam inmiddels ook, dan te bewegen naar het onbekende. Als de onrust zich aandient en het ongemak steeds groter wordt, viert de twijfel hoogtij. We houden vast aan de steeds schaarse wordende momenten, waarin het wél leuk is. Een fijn gesprek met een collega, een dag plots gevuld met humor, zowaar weer een keer goede seks (of alleen maar goede seks, als enige houvast) vormen een vruchtbare voedingsbodem voor de eeuwige twijfel.

En ondertussen sluimert daar de criticus:
‘Slappeling!’

In je hoofd een hardnekkig conflict tussen het verlangen naar adem, ruimte, verfrissing en inspiratie, en het verlangen naar rust en veiligheid. En ondertussen sluimert daar de criticus. Het stemmetje in je hoofd dat je een schuldgevoel aanpraat. ‘Slappeling!’

Ik heb in mijn leven vele nieuwe wegen ingeslagen. Oude zaken achter me gelaten en het onbekende tegemoet getreden. Ik ken de eeuwige twijfel, de hardnekkige worstelingen in mijn hoofd, de angst voor de leegte en het onbekende, de stuwing van mijn verlangen. Het gevoel veel te lang te hangen op een destructieve plek. Het diepe verdriet dat opkolkte, nadat ik de stappen genomen had.

Wat ik nu heel helder zie, is hoe iedere beweging in feite heel natuurlijk is verlopen. Verandering komt niet zomaar. Het hele proces kent verschillende fases, die allemaal hun specifieke waarde hebben. Twijfel hoort daarbij. Verzet hoort daarbij. Vechten voor het oude hoort daarbij. Net zo zeer als het volgen van je diepe verlangen. En de rouw die daaraan vastkleeft.

Niets blijft zoals het is
dat is wat de natuur ons laat zien

Leven is bewegen. Is groeien, is ontwikkelen. Niets blijft zoals het is, dat is wat de natuur ons laat zien. Wij zijn natuur, beweging is onze essentie. Als onrust en ongenoegen zich aandient, vertelt dat iets over het verlangen van je ziel. Dat verlangen neemt alle tijd om te groeien en zich te manifesteren. Het is de tijd waarin je twijfel groeit. Waarin je vecht om het oude en vertrouwde te behouden. Pas als het vechten niets lijkt op te leveren en je moe en verslagen naar je leven zit te kijken, volgt de uitnodiging om uit je comfortzone te stappen. Pas dan ook zal je er ontvankelijk voor zijn. Heb je de kracht opgebouwd om je angsten te overwinnen, en het verlangen van je ziel te volgen.

Als ik terugkijk doorliepen al die keuzes in mijn leven hetzelfde proces. Soms wilde ik sneller, soms wilde ik tegenhouden, maar uiteindelijk ontkwam ik nooit aan de beweging die zich van binnenuit naar buiten stuwde. En altijd kon ik achteraf zeggen: het klopt.

Ben jij aan verandering toe? Vertrouw maar dat alles wat er nu gebeurt, wat je wel en niet doet, waar je twijfelt, waar je in herhaling blijft hangen, dat dit allemaal deel uitmaakt van jouw weg naar verandering. Op een dag stuwt je ziel je voort en laat je gewoon los.

She let go
She let go. She let go. Without a thought or a word, she let go.
She let go of het fear. She let go of all the judgments.
She let go of the confluence of opinions swarming around her head.
She let go of the indecisions within her.
She let go of all the ‘right’ reasons.She just let go.
She let go of everything that was holding her back.
She let go of all the anxiety that kept her from moving forward.
She let go of all the calculations about ‘how to do it right’.
She didn’t promise to let go.
She just let go.
She didn’t analyze whether to let go.
She just let go.
Like a leaf falling from a tree, she just let go. There was no effort. There was no struggle. It wasn’t good or bad. It is just that in the space of letting go, she let it all be. A big smile came upon her face. A light breeze blew through her.
And the sun and the moon shone for evermore.

Ernest Holmes

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Zou je samen met Nanette bewust willen stilstaan bij wat er op dit moment in je leven speelt? Maak dan een afspraak voor een coach sessie in de bossen van Baarn via de contactpagina.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden in het omgaan met lastige situaties? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.
Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Sta jij vol in het leven?

Sta jij vol in het leven? Met alles wie je bent en wat je hebt te geven? Doe je mee? Geniet je van alles wat je toe komt? Of sta je ergens aan de rand en is je blik en aandacht elders? Bij de plannen van morgen, bij verhalen in je hoofd, bij ideeën hoe het beter of anders kan? Ben je hier of verdwijnt je aandacht in de virtuele wereld van Facebook, Instagram en Whatsapp?

Zenmeester Thich Nath Hanh herhaalde het in zijn lezingen keer op keer: Je hebt een afspraak met het leven. En het tijdstip is nu. Er is geen ander moment, dan dit ene moment om het leven te ervaren. Alleen in het nu valt er iets te voelen, te ervaren, te zien, te horen, te proeven. Ben je er met je aandacht niet bij, dan mis je je afspraak. Dan raast het leven aan je voorbij. Het kado van miljoenen, unieke, subtiele ervaringen, blijft onuitgepakt.

Ik weet het zo goed
en toch moet ik mezelf er keer op keer aan herinneren

Het leven is kort en het geluk zit in de kleine dingen. Twee grote clichés, die zoveel simpele waarheid bevatten. Ik weet het zo goed en toch moet ik mezelf er keer op keer aan herinneren. Mijn actieve geest is continu bezig met plannen maken en ideeën uitwerken. Ik vind het fijn als dingen een plek hebben. Als zaken kloppen en geordend zijn. Alsof ik dan pas de rust kan ervaren om te gaan genieten van wat er is. Als ik zeker weet dat mijn kinderen zich redden, als ik zeker weet dat er voldoende inkomen wordt gegenereerd, als ik zeker weet dat mijn relaties in harmonie zijn. Pas dan komt mijn systeem in rust en kan ik neerdalen in het nu. Dat gebeurt zelden. Er is altijd wel iets om te ordenen. Of groter of beter te maken. Doodzonde. Want op welk ander moment kan ik werkelijk van het leven genieten dan nu, op dit moment?

De boodschap van Thây (zoals studenten de zenmeester noemen) is zo simpel. Breng je aandacht naar het nu, naar je ademhaling, je zintuigen, je gewaarwordingen in je lichaam, en ontdek hoe sprankelend het leven is. Ook spiritueel leraar Almaas herinnert ons dat de waarheid van het leven enkel in de ervaring van het nu te vinden is, niet in de geest, niet in het denken.

Leef in het nu. Het klinkt zo simpel, maar o hoe krachtig ons denken, dat ons er steeds weer vandaan haalt.  Kennelijk moeten we er keer op keer aan herinnerd worden. We weten het wel. We weten het donders goed. Maar de praktijk is o zo weerbarstig. Het is niet voor niets dat Mindfulness-cursussen zo populair zijn. Leven in het nu is voor ons Westerlingen geen vanzelfsprekendheid.

Wat kan ik doen om meer aanwezig te zijn?

Wat kan ik doen om meer aanwezig te zijn? Om niet alleen te genieten van bijzondere dingen en grote prestaties, maar ook van het alledaagse? Om te zien dat niet alles om Innersteps draait, om het bedrijf dat succesvol moet zijn, dat zo veel mogelijk mensen moet inspireren. Maar dat voldoening ook en vooral zit in het kleine, het subtiele. Water op mijn handen, wind op mijn huid, fietsen naar de winkel, een glimlach op straat. Genieten van samen zijn met mijn zonen, vrienden, familie. Hoe kan ik daarin werkelijk aanwezig zijn. In vol contact? En hoe kan ik ook saaie verplichtingen ervaren als klein geluk?

Ik heb reminders nodig, zoals een mindfulnessbell op mijn computer. De structuur van dagelijkse meditatie. Maar ook leraren die me in retraites terugbrengen naar de levendige ruimte van het nu. Regelmatig krijg ik de vraag: is het nooit genoeg? Al die retraites? Nee. Het is nooit genoeg. Ik heb die inspiratie nodig om te blijven herinneren. Onderhoud voor de geest, zoals sporten onderhoud is voor het lijf. Ook daarin ben je nooit klaar.

We zijn gezegend met zoveel moois. Als we ons ieder moment zouden kunnen verwonderen over al die dingen die we in het hier en nu kunnen ervaren, zouden we ons geluk niet op kunnen. Graag citeer ik nog eens mijn favoriete dichter John O’Donohue, die het zo mooi weet te verwoorden!

Moge je huid bij een aanraking
de schoonheid registreren
van het anders zijn
dat je omringt

Moge je gehoor zijn afgestemd
op een diepere stilte,
waar geluid zo wordt aangescherpt
dat het verten thuisbrengt.

Moge de geur
van een ademende weide
je hart verfrissen
en je helpen herinneren
dat je een kind van de aarde bent

En wanneer je eten
en drinken tot je neemt
moge je smaak zich verlustigen
aan de gaven en de zoetheid
die uit de aarde voortkomen

Moge je innerlijke oog
door de buitenkant heen kijken
en de werkelijke aanwezigheid zien
van alles wat je tegenkomt

Moge je ziel schoonheid verlenen
aan wat je oog verlangt,
opdat je een glimp mag opvangen
van de eeuwigheid die schuilgaat
aan wat, met je gewone blik bezien,
zo saai en simpel lijkt

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Zou je samen met Nanette bewust willen stilstaan bij wat er op dit moment in je leven speelt? Maak dan een afspraak voor een coach sessie in de bossen van Baarn via de contactpagina.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden in het omgaan met lastige situaties? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.
Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Hoe blijf ik trouw aan mijzelf?

Over manipulaties binnen relaties

Wat blijft het toch verdomd moeilijk om werkelijk trouw aan jezelf te zijn in de ontmoeting met een ander. Om eerlijk en zuiver te zijn in wat je voelt en deelt. Om niets in te houden, maar jezelf werkelijk te laten zien. Zonder angst voor afwijzing of verlies. En wat is het moeilijk om die ander met net zoveel openheid toe te laten. Te horen zonder oordeel, te zien zonder oude plaatjes, maar in de zuivere schoonheid van het moment. En wat is het een rijkdom, als het op van die zeldzame momenten wel gebeurt. Onnoembaar geluk als liefde in al haar puurheid kan stromen.

Mijn ego wil zo veel. Het wil aardig gevonden worden, erbij horen, gezien, gekend, gehoord en vooral begrepen worden. Als de dood voor afwijzing. En tegelijkertijd wil het uniek zijn en in vrijheid kunnen handelen. Met andere ego’s is dat net zo. We zijn allemaal bezig met het krampachtig beschermen van onze vrijheid door controle te houden op dat wat we willen manifesteren, en tegelijkertijd doen we vreselijk ons best om ons aan te passen en waardevol te zijn binnen onze sociale leefomgeving.

Het zijn gewoonten die diep ingesleten zijn
in ons sociaal handelen.

Die bewegingen hoeven niet altijd zichtbaar te zijn. Sterker nog, de meesten onder ons zullen zich er niet eens van bewust zijn. Het zijn gewoonten die diep ingesleten zijn in ons sociaal handelen. Is dat erg? Nee hoor, dit is kennelijk hoe de menselijke geest werkt. Maar als je merkt dat je moeite hebt om relaties in stand te houden, als vriendschappen vaker dan eens ophouden, als mensen zich regelmatig van je afkeren, je teleurgesteld bent in je omgeving of eenzaamheid ervaart, dan kan het helpen om je bewust te worden van die onderliggende dynamiek. Wat zie je jezelf doen? Wat zie je die ander doen? Hoe reageren jullie op elkaar?

Als ik heel goed ga voelen, ontdek ik een enorm web van actie en reactie, wat zich geheel buiten alle woorden om voltrekt. Het gebeurt al bij de eerste blik, een eerste gebaar. Is de blik naar binnen? De begroeting iets ingetogen? Gelijk schiet mijn lichaam in een alertheid. Op mijn hoede. Heb ik iets fout gedaan? Spanning. Waar ik (als ik niet nauwkeurig voel) denk dat ik gewoon spontaan blijf, besef ik nu dat ik eigenlijk bewust aardig ga doen in de hoop dat de ander zich naar mij opent. Pas dan kan ik ontspannen. Ik ga in zekere zin voor de ander zorgen. Probeer niets te doen wat de ander nog verder van me vandaan zou kunnen bewegen. Dans om het humeur van de ander heen.

Het kan ook zijn dat ik schrik en me terugtrek. Ik word stiller, neem een afwachtende houding aan. Iets in mij voelt zich afgewezen en ik verhard hierdoor. Omdat ik dat niet wil voelen. Ik ga uit contact. Mijn hart raakt gesloten. De communicatie wordt mentaler.

Het zijn subtiele bewegingen,
veelal nauwelijks zichtbaar in het contact

En wat gebeurt er bij die ander? Je kunt je daar van alles bij voorstellen. Ook die zal onbewust reageren op mijn bewegingen. Als die inderdaad afstandelijk was vanwege een eerdere teleurstelling richting mij, zal die uiteindelijk ontspannen in mijn aardig zijn, of zich nog meer terugtrekken als reactie op mijn verharding. Het zijn subtiele bewegingen, veelal nauwelijks zichtbaar in het contact, maar wie diep gaat voelen, wordt pijnlijk gewaar hoe we ons laten leiden door al die manipulaties en we zelden waarachtig zijn in contact.

Volgens Jan Geurtz, boeddhist en auteur van Bevrijd door Liefde, dragen we allemaal een diep gevoel van verlatenheid bij ons. Ontstaan in onze kindertijd op momenten dat we niet gezien werden in onze behoeften en we ons pijnlijk afgewezen voelden. Die pijn is diep geworteld in ons lijf en we worden er keer op keer in getriggerd, zodra we de ontmoeting met die ander aan gaan.

Nooit meer dat gevoel, zegt ons systeem. Dus maken we iedere relatie voorwaardelijk. Jij moet daarmee ophouden, anders doe je me pijn. Ik ben vooral heel aardig, anders doe ik jou pijn. Maar, zou je kunnen denken, we moeten toch voor elkaar zorgen en aan elkaar denken? Spiritueel leraar Vera Helleman is daar heel stellig in: Je maakt jezelf daarmee zwak en afhankelijk van de ander, stelt ze. Het enige wat je moet doen is jezelf zijn. Eerlijk zeggen wat je voelt, en daar zelf verantwoording voor dragen. Niet bij die ander leggen. Daarmee ben je oprecht en eerlijk en krijgt de ander de meest zuivere spiegel.

Zodra je voor het goede gevoel van de ander gaat zorgen
ga je bij jezelf weg

Wij zijn totaal niet verantwoordelijk voor wat iemand (een gezonde volwassene) voelt of wel of niet kan, zegt Helleman. Zodra je voor het goede gevoel van de ander gaat zorgen, ga je bij jezelf weg en is de relatie al niet meer zuiver. De ander ontmoet niet degene die je werkelijk bent. Ook Geurtz zegt: Als je voor het veilige gevoel van die ander gaat zorgen, amputeer je een deel van jezelf.

Toch is dit wat we telkens doen. Zelfs in de meest stabiele relaties, zie je hoe er onbewust voor elkaar gezorgd wordt en hoe je onbewust delen van jezelf inhoudt. Heel subtiel, maar toch. Geurts gelooft niet in het idee van eeuwige trouw, waarbij de relatie als een soort verzekering fungeert voor duurzaam geluk, maar pleit voor een huwelijksbelofte waarin je in het bijzijn van de ander vooral belooft trouw te blijven aan jezelf. Aan je eigen gevoel, je eigen waarden. En dat je de ander alle ruimte zal schenken om op zijn of haar beurt trouw te kunnen zijn aan zichzelf. Ook Helleman zegt: laten we elkaar helpen op te staan voor wie we werkelijk zijn.

Wat betekent dit voor mij? Dat ik de moed verzamel om diep naar binnen te kijken. Eerlijk te zijn waar ik manipuleer, waar ik goedkeuring wil halen, waar ik de ander verantwoordelijk maak voor mijn gevoel van geluk. Het vraagt om bewust contact met mijn lijf, waar voelbaar is hoe bang ik ben voor dat diepe verlaten gevoel. Dat ik mij die angst toe-eigen. Het is mijn angst. Heb ik zelf iets mee te doen. Niet die ander.

De werkelijke transformatie ligt daar
waar ik kan zien dat er een laag in mij bestaat
die volledig vrij is van die angst.

De werkelijke transformatie ligt daar waar ik kan zien dat er een laag in mij bestaat die volledig vrij is van die angst. Daar waar ik kan zien hoe ik, net als ieder ander een goddelijke manifestatie ben van het Ene. Er bestaat niet zoiets als een afgescheiden ik, die alleen in de wereld staat. Ik ben één met al het andere. Nooit minder, nooit meer. Mijn waarde hoeft niet bevochten te worden. Ik ben en dat is al wat is. Perfect in alle bewegingen. Perfect in alle gevoelens. Perfect met alle gedachten. Net als ieder ander. Niemand uitgesloten. Op deze laag bestaat geen oordeel. Slechts een eeuwig bewegen van het leven in al haar facetten. Gedragen door onvoorwaardelijke liefde.

Wie het beeld krijgt van een vage, rooskleurige zwevende werkelijkheid, dat is niet wat ik poog te zeggen. De werkelijkheid is er nog steeds, met alle rauwe emoties als woede, angst en verdriet. Maar vanuit eenheid gezien, valt alle oordeel weg en daarmee ook alle pogingen tot manipulatie van de werkelijkheid. Niets hoeft anders te zijn dan het is, alles wat verschijnt kan openlijk stromen. En ik kan me daarin vrij laten zien. Ik kan de ander vrij toelaten. Ik heb de ander niet nodig om gelukkig te zijn, maar wel om geluk en ervaringen te delen. En de ander is geheel vrij om daar op zijn of haar eigen wijze op te reageren. Dat is in mijn ogen trouw zijn in je relaties. Hier ligt mijn grootste verlangen. Om heel zuiver in contact te zijn.

Ik heb nog veel te oefenen, veel te mediteren ook. Ik zal Helleman, Geurts en andere spirituele meesters nog vaak raadplegen. Ik voel grote dankbaarheid dat er zo veel meesters zijn, aan wiens wijsheid ik me dagelijks kan laven.

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Zou je samen met Nanette bewust willen stilstaan bij wat er op dit moment in je leven speelt? Maak dan een afspraak voor een coach sessie in de bossen van Baarn via de contactpagina.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden in het omgaan met lastige situaties? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.

 

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Hoe stilte je uitdaagt

En daar zaten we dan, midden in het magische sneeuwlandschap van Lapland. Ver boven de poolcirkel, in een idyllisch maar primitief kamp aan de oever van een brede rivier, bedekt met een halve meter ijs en ruim een meter sneeuw. Het kamp konden we alleen te voet, met sneeuwschoenen bereiken, door het bos en over de rivier. Water haalden we uit een wak, de hutjes verwarmden we met houtkachels en ’s avonds verlichtten we de ruimten met kaarsen. De absolute stilte, die je vooral in de vroege ochtend tijdens zonsopgang kon ervaren, was adembenemend. Zelfs geen vogel die de stilte verbrak.

Kies je ervoor om je een week lang in stilte te vertoeven, dan kies je voor een uitdagende onderneming. Hoe aanlokkelijk een stilteretraite in Lapland ook lijkt, stil zijn is vooral een heftige confrontatie met je onrustige geest, die continu op zoek is naar afleiding, houvast en zekerheid. Zal je in eerste instantie enige rust ervaren, al gauw word je geconfronteerd met diepere emoties, donkere gevoelens, weerstand en angst. Door afwezigheid van prikkels en afleiding, krijgt dat wat er altijd al in jou was, eindelijk de kans gevoeld en (h)erkend te worden. Niet altijd even leuk, maar o zo heilzaam. Immers dat wat je niet wil voelen, zal vast gaan zitten in je lichaam en je levensstroom blokkeren. Hoe langer je emoties negeert, hoe meer kans op fysieke kwalen, moeheid en depressie.

Ode aan hen die de stilte
volledig durfden toe te laten

Ode aan hen die de stilte volledig durfden toe te laten. Die zich ondanks alle innerlijke onrust over wisten te geven aan het niets en alles wat ze daarin alleen en met de anderen tegenkwamen grootmoedig wisten te dragen en toe te eigenen. Hoe dankbaar getuige te mogen zijn van die dappere innerlijke reizen binnen de groep. De inkeer, de worsteling, het prachtige openen aan het eind van de week. Ook ikzelf maakte wederom die boeiende reis. Met onrust, twijfels, vruchtbare lessen en diepe dankbaarheid voor wat zich uiteindelijk mocht ontvouwen. De pracht, de magie, de openheid.

En oh hoe ondersteunend de natuur dan kan zijn. De dagelijkse tochten over de bevroren vlakte en door de besneeuwde bossen. Langs de voetsporen van rendieren, elanden, hazen en vossen. Te zien hoe de natuur als één groot zelfvoorzienend en verzorgend geheel werkt, hoe er voor ieder wezen plek is, voor ieder wezen voedsel en behuizing en dat ook wij daarin onderdeel zijn. Meerderen uit de groep ervoeren een diepe ontroering voor die liefdevolle omarming. Voelden zich gedragen en opgenomen in die bijzondere levendige en tegelijkertijd verstilde wereld.

Het geluk verschijnt pas
als we verwachtingen loslaten

Wederom werd mij duidelijk hoezeer onze jachtige wereld stilte nodig heeft. Momenten van niets, van offline zijn, van niet reageren op, van voelen en horen wat je hart zo graag wil zeggen. En dan is een week eigenlijk nog niets. En opnieuw werd zichtbaar hoe moeilijk het kennelijk is om werkelijk samen stil te zijn. Hoe sterk die geest is, die wil praten, kaderen, plaatjes maken, helderheid scheppen, houvast zoekt. Maar daarin vinden we het geluk niet. Het geluk verschijnt pas als we verwachtingen loslaten en ruimte scheppen voor verrassingen. Als we de openheid toelaten en onszelf toestaan te verwonderen. En dat lukt alleen als je werkelijk aanwezig kunt zijn in het hier en nu. Je aandacht gericht op wat er op dit moment plaats vindt, en niet op de verhalen en ideeën in je hoofd.

Laat ik eindigen met een zegening van John O’Donohue, die zo prachtig kan verwoorden, wat ik een ieder toewens: werkelijk aanwezig te zijn en het leven aan te raken in al haar puurheid.

Moge je huid bij een aanraking
de schoonheid registreren
van het anders-zijn
dat je omringt

Moge je gehoor zijn afgestemd
op een diepere stilte,
waar geluid zo wordt aangescherpt
dat het verten thuisbrengt

Moge de geur
van een ademende weide
je hart verfrissen
en je helpen herinneren
dat je een kind van de aarde bent

En wanneer je eten
en drinken tot je neemt
moge je smaak zich verlustigen
aan de gaven en de zoetheid
die uit de aarde voortkomen

Moge je innerlijk oog
door de buitenkant heenkijken
en de werkelijke aanwezigheid zien
van alles wat je tegenkomt

Moge je ziel schoonheid verlenen
aan wat je oog verlangt
opdat je een glimp mag opvangen
van de eeuwigheid die schuil gaat
in wat je, met gewone blik bezien
zo saai en simpel lijkt

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Zou je samen met Nanette bewust willen stilstaan bij wat er op dit moment in je leven speelt? Maak dan een afspraak voor een coach sessie in de bossen van Baarn via de contactpagina.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden in het omgaan met lastige situaties? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.
Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Als je je klein en kwetsbaar voelt  

Eén van mijn voornemens voor het nieuwe jaar is om me niet meer te verstoppen als ik me klein en kwetsbaar voel. Om me niet meer veilig op mijn eilandje te verschansen, als ik me fragiel en wiebelig voel, maar mijn gevoelens te delen met de dierbaren om me heen. Om uit te reiken met alle emoties die er op dat moment zijn. Niet via appjes of smsjes, niet achteraf als ik het allemaal in mijn eentje moedig heb doorgewerkt, maar in het moment zelf, wanneer ik me het aller teerst voel. En met mijn stem. Want dat vind ik het spannendst.

Het voornemen voelt als een flinke uitdaging. Ik ben zo gewend om moeilijke momenten in mijn eentje te ‘processen’. Met alle opgebouwde ‘wijsheid’ fungeer ik als mijn eigen coach, stel mezelf de vragen die ik een ander zou stellen, herken en doorzie mijn patronen, haal mijn oordelen en verwachtingen onderuit, doorvoel mijn verdriet, boosheid of frustratie, ga over naar begrip en breng mijzelf via meditatie of spirituele teksten weer naar het licht. Ik steek een kaarsje aan en de Boeddha glimlacht tevreden in de vensterbank.

Het is een veilige manier van mijn spiritualiteit leven

En zo ben ik mijn eigen muze. Creëer ik stof voor de volgende blog. Die ik vervolgens weer in mijn eentje schrijf en in mijn eentje de wereld inzend. Het is een veilige manier van mijn spiritualiteit leven. Enigszins gecontroleerd kun je zeggen. Daar is op zich niets mis mee. Het brengt groei en helderheid, het brengt anderen groei en helderheid, maar… het is ook bij tijd en wijle een eenzame route.

Mijn voornemen is om die reis niet meer alleen te maken. Om te vertrouwen dat ik ook de moeite waard ben in mijn wanhoop, mijn verdriet, mijn eenzaamheid. Want daar ligt de angst, die mij zo zorgvuldig beschermt: ben ik ook welkom als ik me klein en kwetsbaar voel? Als ik niet de wijze vrouw ben, maar het even helemaal niet meer weet? Iets in mij is daar zo bang voor: dat de deur dicht is, als ik aanklop en me dan pas echt alleen zal voelen.

De deur was dicht toen ik mijn kwetsbaarheid wilde delen

Kennelijk zit er ergens in mijn persoonlijke geschiedenis, toen ik nog heel klein was, een soortgelijke ervaring. De deur was dicht toen ik mijn kwetsbaarheid wilde delen. ‘Nooit meer dat verlaten gevoel’ moet ik innerlijk hebben besloten. En daar stond de stoere Nanette op. Overtuigde zichzelf: Ik kan het wel alleen. En dat kon ze. Ze beschouwde het als haar kracht. En dat was het ook. Als kind altijd alleen op stap, alleen al jong op reis, alleen in the middle of nowhere wonen. Ze genoot ervan. Het gaf enorm veel vrijheid. En ze zette er mooie dingen mee in de wereld. De bloeiende praktijk Innersteps is daar een voorbeeld van.

Maar diep verborgen, achter dat succes komt er nog altijd op kwetsbare momenten dat verlaten gevoel terug. Ook al zijn er dierbare vriendinnen en vele warme contacten.  Als het om die gevoelige momenten gaat, dan neig ik nog steeds naar het veilige ‘Ik kan het wel alleen’.  En daar, zo voel ik nu, doe ik mezelf enorm tekort. Ik negeer het onderliggende grote verlangen naar contact en verbinding. Juist dan. Juist op die verloren momenten.

Ik sluit een deel van mijzelf uit,
als ik mijn kwetsbaarheid niet in relatie breng

Ik weet, dat als ik dán uitreik, als ik dan in al mijn fragiliteit deel wat er in me leeft, het leven zoveel meer kan stromen. Ik sluit een deel van mijzelf uit, als ik mijn kwetsbaarheid niet in relatie breng. Ik ontneem mijzelf de sprankeling en levendigheid van werkelijk in contact zijn met alles wie ik ben. Feitelijk geef ik mijn hartsenergie niet de kans om volledig te stromen. Ik verbind mijzelf niet tot in het diepst van mijn wezen.

Doe ik dat wel dan gebeuren er zulke mooie dingen. Zijn de contacten zo rijk. Voel ik dat ik werkelijk leef. Met alles in mij. En dat is wat ik mijzelf en een ieder die dit leest toewens: het leven te kunnen leven in al zijn volheid. Aho.

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Zou je samen met Nanette bewust willen stilstaan bij wat er op dit moment in je leven speelt? Maak dan een afspraak voor een coach sessie in de bossen van Baarn via de contactpagina.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden in het omgaan met lastige situaties? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.

 

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin