Tagarchief: geluk

Leven of overleven?

Herken je dat gevoel? Dat je niet zo zeer het gevoel hebt dat je leeft, maar dat je meer aan het overleven bent? Dat het moeilijk is om echt te ontspannen en te genieten van al het mooie wat er is? Omdat je voor je gevoel nog zoveel moet doen? Dat er zoveel op je afkomt? Omdat je zorgen hebt of zorgen moet. Of omdat je in een leefsituatie zit, die veel van je vraagt. Zo veel, dat je niets anders lijkt te kunnen dan maar volhouden en doorgaan. Met gespannen lijf en hoge adem. En gedachten die niet rusten.

Ik zag het mijn moeder doen. Dat doorgaan en volhouden. Nooit stilzitten. Behalve voor de TV, om afleiding te zoeken voor die innerlijke drive die maar verder wilde. De aandacht bij daar en later, zelden bij nu en hier. En maar bezig blijven. Om niet te voelen, denk ik nu. In haar hart huisde verdriet, teleurstelling en eenzaamheid. Daar wilde ze niet heen. Zo bang dat als ze er maar een druppeltje van toeliet, er een tsunami van emoties zou volgen. De deur bleef dicht. En leven werd overleven. Het was pijnlijk te zien dat geluk voor haar zo onbereikbaar bleek.

Ik zou het anders doen.
Ik zou het leven met volle teugen leven.

Ik zou het anders doen. Ik zou het leven met volle teugen leven. Ik zou voelen. En genieten. Ik zou de dag plukken, niet moeilijk doen, geen zorgen maken. Ik zou vrolijk zijn en dansen en springen en de wereld rondreizen en avonturen aangaan. Ik zou mijn passie volgen en me niet aanpassen. Mijn hart zou open en zacht zijn.

En ja, ik heb het anders gedaan. Ik heb het leven met volle teugen geleefd, ik heb zorgeloos gereisd en tal van avonturen beleefd, ik heb de dag geplukt, mijn eigen ding gedaan, mijn passie gevolgd. Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik zie, hoe ook ik, in de lijn van mijn moeder, en grootmoeder, de neiging heb in die overleefstand te schieten. Ik zie hoe ook mijn schouders zich de laatste jaren optrekken. Hoe mijn adem boven mijn middenrif neigt te hangen, en dat ik me meer laat leiden door mijn werk, dan goed voor me is. Te lang achter de computer, te veel in mijn hoofd.

Ik zie ook hoe ik lang niet het leven heb geleid dat ik had willen leiden. Dat ik me toch ben gaan aanpassen. En maar bleef volhouden. En dat ik net als mijn moeder de neiging heb alles maar alleen te willen doen, moeilijk hulp kan vragen, mijn mannelijke doe-kant laat regeren en mijn vrouwelijke ontvangende en voelende kant nogal eens verwaarloos.

Ik week me voorzichtig los,
maar o wat zijn familiepatronen taai!

Het is best schokkend te ervaren, dat hoeveel werk ik ook heb gedaan op het gebied van bewustzijn en persoonlijke ontwikkeling, en hoe veel ik al wel voel, en geniet en rust en ontspan, dat dat onderliggende overlevingspatroon zo hardnekkig blijkt. Ik week me voorzichtig los, maar o wat zijn familiepatronen taai!

Toch zijn al die cursussen niet voor niets geweest. In tegenstelling tot mijn moeder en mijn oma, ben ik me heel bewust van wat ik doe. Ik ben in staat mijzelf waar te nemen en voel het verlangen om het anders te doen. Om het patroon te doorbreken, niet alleen voor mijzelf, maar vooral ook voor mijn kinderen. Daar waar ik ook maar iets in mijzelf kan verschuiven,  zullen de kinderen vruchten oogsten. Ik ben er heilig van overtuigd, dat dat één van de grootste geschenken is die ik ze in hun leven kan meegeven.

Be the change you want to see in the world. Dat wat jij in jezelf weet te transformeren, zal je weerspiegeld zien om je heen. Niet dat wat je te vertellen of te onderwijzen hebt, zal de ander veranderen, maar juist hoe je bent. Wie denkt dat werken aan jezelf een egoïstisch gebeuren is, vergist zich schromelijk. Het is moedig diep te willen kijken en te voelen. De wil te voelen patronen te doorbreken. Stel dat Trump die moed kon opbrengen. En werkelijk de weg naar zijn hart vrij zou kunnen maken. Al was het maar een beetje. Hoe zou dat de wereld veranderen?

Wil je meer leven en minder overleven,
dan dien je de tijd te nemen om stil te staan.

Wil je meer leven en minder overleven, dan dien je de tijd te nemen om stil te staan. Stil staan zonder afleiding. Je adem laten dalen en gewoon maar kijken. Gewaar worden. Waar laten zijn, wat waar is. Ieder gevoel, iedere emotie, iedere gedachte zonder enig oordeel verwelkomen. In alle openheid. Nieuwsgierig zijn naar alles wat er binnen die gevoelens en gedachten te ontdekken valt.

Niet om te analyseren, en er een voor jou kloppend plaatje van te maken, want daarmee sla je het leven dood. Maar puur om je te verwonderen en de schoonheid te ontdekken van wat er in en om je leeft. Schoonheid in je verdriet. Schoonheid in je woede. De sensaties die daarvan voelbaar zijn in je lijf. Hoe ze veranderen en bewegen. Hoe ze opzwellen en weer neerdalen. Hoe je oog zich als vanzelf naar buiten richt, als het van binnen meer en meer kalmeert. En hoe daar ook zoveel schoonheid zichtbaar is. Als je alleen maar even stil staat.

  • Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.
  • Ben jij ook geboeid door dit soort onderwerpen en wil je net als Nanette anderen al coachend begeleiden op weg naar meer geluk? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.
Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Ben jij ontvankelijk voor de liefde?

We verlangen allemaal naar liefde en erkenning. Naar gezien en gekend worden in wie we zijn. Maar zijn we er eigenlijk wel ontvankelijk voor? Kun je de liefde toelaten zonder kritische blik, zonder verwachtingen, zonder voorwaarden? Volwaardig ontvangen en werkelijk open staan voor de liefde, is nog niet zo eenvoudig als het lijkt.

In mijn zoektocht naar de liefde ben ik lang kritisch en veeleisend geweest. De ander moest aan heel wat voorwaarden voldoen, wilde ik me aan de liefde overgeven. En ook de relatie moest een specifieke vorm hebben. En garantie voor de toekomst. Althans dat was het uiterlijke verhaal. Van binnen speelde zich een heel ander proces af. Onbewust was ik bang de liefde toe te laten. Bang voor het risico op een dag weer afgewezen te worden en alleen achter te blijven. Dus hield ik de hele boel fanatiek onder controle. Met alle frustraties van dien. (Zie ook Het nut van een ingewikkelde relatie)

Als jij liefde geeft en de ander ontvangt, ben je nog enigszins de baas. Het geeft je kracht en een fijn gevoel als jij je liefde naar een ander kan laten stromen. Maar als je liefde in alle openheid wil ontvangen, heb je geen controle meer. De liefde werkelijk binnen laten vraagt moed om kwetsbaar te zijn. Om al je beschermingslagen vrij te geven en alle aannames over jezelf (ik ben niet goed genoeg, niet de moeite waard, niet mooi genoeg) los te laten. Het vraagt bereidheid om werkelijk open te staan voor wat er binnen wil komen.

Het leven overstelpt ons met uitingen van liefde

Hebben we niet vaak de neiging om complimentjes af te wimpelen? Wat ongemakkelijk te worden als iemand heel aardig tegen ons is? Soms reageren we zelfs cynisch of sarcastisch of hebben kritiek op liefdesuitingen. En dat geldt niet alleen voor de romantische liefde. Het leven overstelpt ons met uitingen van liefde. Een glimlach, een aardig gebaar, kunst, muziek en ook de schoonheid van de natuur is uiteindelijk een uiting van liefde. Hoe vaak zijn we bewust dankbaar voor de geschenken die ons zomaar toevallen?

Ontvankelijkheid vraagt om leeg te zijn. Leeg van binnen. Niet vol van jezelf. Van je eigen slimheid, je ideeën over hoe dingen wel of niet moeten zijn, je kritische blik, je gemaskerde oordelen. Hij was wel heel aardig, maar…. We hadden het heel gezellig hoor, maar… Weg met de maren. Wees zo open en vrij als een kind en het leven zal zoveel meer sprankelen.

Als je werkelijk kan ontvangen,
is er altijd meer dan genoeg

Leeg zijn gaat ook over aanwezig zijn in het nu. Volledig in contact met wat er in het moment verschijnt. Daarin organisch meebewegen. Niet bezig met grijpen en houvast zoeken. Dat iets moet blijven of groter worden of eigenlijk mooier moet zijn dan het is. Niet wegrennen of wegduwen. Het leven geeft ons zo ongelooflijk veel. Ieder moment weer. Als je werkelijk kan ontvangen, is er altijd meer dan genoeg.

In mijn zoektocht naar de liefde heb ik inmiddels het gevoel van schaarste kunnen vervangen door een gevoel van rijkdom. Als ik alle plaatjes in mijn hoofd loslaat, dat de liefde er zus of zo moet uitzien. Als ik mij openstel voor alles wat er op mijn pad verschijnt, ongeacht de vorm, voel ik mij ongelooflijk rijk en vervuld. Ik ervaar liefde van mijn kinderen, van vriendinnen, familie, cliënten, oude geliefden, nieuwe geliefden, spontane ontmoetingen, een glimlach op straat. Ik ervaar liefde in een verrassend gesprek, in een voorstelling, in gebeurtenissen.

Het leven is gevuld met liefde. Waar het uiteindelijk over gaat is dat ik het leven zelf in vertrouwen en overgave kan ontvangen, precies zoals het op dit moment is. Dan ervaar ik liefde in overvloed en heb ik zelf uiteindelijk zo veel meer te geven.

Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Hoe stilstand juist vruchtbaar kan zijn

Onze geest is altijd op zoek naar houvast. Die wil weten waar hij aan toe is, wil weten hoe hij verder moet, wat hij moet doen, hoe hij moet handelen. Maar hoe kan het mysterieuze wonder van het leven zich in alle frisheid aan je ontvouwen, als alles van te voren vast staat en is ingekaderd in bekende plaatjes en concepten?

Voel je hoe de controle van het willen weten, je innerlijk verkrampt? Hoe het je leven inperkt? Hoe het je werk stroef maakt? Vrijheid, geluk en werken in flow vragen om al die controle los te laten. Om te durven toeven in het niet-weten. Pas dan kan het leven zich in al haar volheid aan je tonen. Ook dan pas kan het potentieel in jou en in je werk of organisatie tot vol wasdom komen.

Er is een creatieve kracht in mij aanwezig die altijd wil vernieuwen en ontwikkelen. Ik wil mijzelf als persoon ontwikkelen, nóg meer ‘zen’ zijn, zodat ik er zo zuiver mogelijk voor anderen kan zijn. Ik wil mij ook in mijn werk ontwikkelen, zodat ik voor nog veel meer mensen iets kan betekenen. Die drijvende kracht lijkt soms sneller willen te gaan, dan de natuurlijke stroom in het moment lijkt aan te geven.

Mijn lijf geeft het altijd feilloos aan,
wanneer ik tegen die natuurlijke stroom inga

Mijn lijf geeft het altijd feilloos aan, wanneer ik tegen die natuurlijke stroom inga. Wanneer ik te hard zit te trekken en te duwen en een proces niet de tijd gun die het verdient. Maar vaak ben ik mij daar niet bewust van. Druk als ik ben met het zoeken naar ideeën om mijn verlangen vorm te geven. Surfend op internet van site naar site, aktielijstjes vullend, me afvragend of ik me dan toch eens moet inschrijven op zo’n Amerikaans getint marketing seminair. Als ik maar weet hoe en wat, als ik maar tools heb, vastomlijnde aktiepunten, zodat ik verder kan.

Zou ik in alle aandacht bij mijn lichaam zijn, dan zou ik de verkramping duidelijk voelen. Schouders ietwat opgetrokken, buik niet volledig ontspannen en mijn geest onrustig en niet werrkelijk gefocust. Er is geen frisse levendigheid en ik ben zeker niet in flow.

Net als in de natuur kent elk scheppend proces een tijd van naar binnen keren, een tijd van groei, van bloei en produceren van vruchten of zaden. Soms vergeet ik hoe belangrijk het is om de winter haar werk te laten doen. De periode van inkeer, aandacht bij de wortels, zelfs als alles dood lijkt en er geen vooruitgang zichtbaar is, vertrouwen dat er heus wel beweging is. Dat mijn wortels zich verstevigen, dat het verlangen grond en bodem krijgt.

Juist in het niet weten,
ligt de grootste schat verborgen

Keer op keer kom ik erachter dat juist in de stilte, in het niet weten, de grootste schat verborgen ligt. Daar waar alle mogelijkheden nog vrij zijn om zich te ontwikkelen, waar geen bemoeienis is van het denken, waar geen kaders een richting bepalen. Als ik daar durf te zijn, met alles wat daar is, geduldig en in vertrouwen, voltrekt zich het rijpingsproces in het meest gunstige tempo.

Dat wat zich wil ontvouwen zal precies op het juiste moment verschijnen. Precies dan ook, wanneer ik (of het proces) er klaar voor is. De beste ideeën verschijnen vaak in mijn geest juist wanneer ik er niet mee bezig ben. Onder de douche, of tijdens een wandeling. Als ik even helemaal niets doe..

En als ik dan in actie kom gaat dat moeiteloos. Is er flow. Dan ook lijkt het hele universum mee te werken om mijn verlangen vorm te geven. Plots verschijnen de juiste mensen op mijn pad, krijg ik ondersteuning uit onverwachte hoek, ben ik zelf alert en ontvankelijk en werkt mijn creatieve geest optimaal.

We zijn zo bang om stil te staan. Ons werk mag niet stil staan, de economie mag niet stilstaan, bedrijven mogen niet stilstaan, organisaties mogen niet stilstaan, de wetenschap mag niet stilstaan. Wat als we die angst voor stilstand zouden loslaten en vertrouwen dat er hoe dan ook beweging is, als we maar aanwezig blijven bij ons verlangen en onze intenties? Niet je verlangen loslaten, maar wel je gehechtheid aan direct resultaat. Hoe zou dat zijn?

Wil je de blogs van Nanette graag volgen? Klik hier.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Wat als ik alles wat ik liefheb moet offeren?

Het gaat heel goed met mij. Ik voel me geliefd door de dierbaren om me heen. Ik heb net een prachtige stilte retraite afgerond, mocht getuige zijn van diepgaande processen. Wederom de kracht van stilte mogen ervaren. Hier op deze prachtige plek in Portugal. Ik voel me rijk met drie prachtige kinderen in mijn leven, hun bijzondere vader en zijn liefdevolle vrouw. Soms barst ik uit mijn voegen van geluk, omdat er zoveel is om gelukkig over te zijn. Lees verder

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin