Er is één thema dat als een rode draad door mijn leven loopt: me alleen voelen. Ik heb lange tijd gedacht dat het over eenzaamheid ging. Maar dat is het niet. Het lijkt existentiëler. Eerder een gevoel van ontheemd zijn, me niet verbonden voelen, leegte ervaren. Het is er niet voortdurend, zeker niet, maar het keert met regelmaat terug. Het is een leegte, die me kan verlammen en die me tegelijkertijd mateloos fascineert en in verwondering brengt.

Want het gekke is: leeg voel ik me vaak in relatie tot anderen. Als ik authentiek contact mis. Ofwel in gezelschap, ofwel bij afwezigheid ervan. Het verlangen naar waarachtig contact, voedt de leegte. Zo lijkt het. En vervuld voel ik me vaak in de ongerepte natuur, als ik me overgeef aan die leegte en mezelf stil laat worden. Het gevoel van gemis verdwijnt, geluk is alom aanwezig.

Ik was negen
en voelde me onbestemd alleen

Ik herinner me momenten uit mijn jeugd dat ik me volmaakt gelukkig voelde zittend onder een boom, midden in het Drentse platteland. Ik herinner me ook momenten dat ik als meisje van negen met mijn familie aan de keukentafel zat en met totaal ontheemd voelde. Dat ik zei: Ik heb heimwee, en dat er werd gelachen: Dat kan niet. Heimwee is iets wat je voelt als je juist ver van huis bent. En toch had ik heimwee. Dat wist ik zeker. Ik voelde ik me onbestemd alleen.

Het gevoel keerde regelmatig terug. Op de lagere school, toen ik gepest werd omdat ik ‘uut ut Westen’ kwam.  Op mijn kamertje, dat ik telkens maar weer gezellig probeerde te maken, maar waar de leegte bleef overheersen.  Op de middelbare school, waar ik weinig aansluiting vond met mijn klasgenoten. Met groepen kon ik niet zoveel, maar vond ik een hartsvriendin, dan leefde ik op en voelde ik me blij. Maar ook hartsvriendinnen kwamen en gingen. En met die beweging schommelde mijn gemoed mee. Dan weer vrolijk en vervuld, dan weer leeg en alleen.

Midden in die enorme leegte
voelde ik me volmaakt gelukkig

Later, toen ik als jong volwassene verre reizen maakte, ontdekte ik opnieuw hoe de stilte van de ongerepte natuur mij een diep gevoel van geluk kon brengen. Nooit vergeet ik het moment dat ik midden in de uitgestrekte woestijn van Australië stond, ver ver van de bewoonde wereld en ik me overweldigd voelde door een groots gevoel van thuis komen. Midden in die enorme leegte voelde ik me volmaakt gelukkig.

Hetzelfde overkwam me in de Kalahari woestijn, in de Spaanse Pyreneeën, in de Sierra Nevada. Steeds op momenten dat ik ervoor koos om in stilte te zijn. Alleen. In de ongerepte natuur.

De buitenwereld begreep mijn hang naar stilte niet altijd. “Je voelt je alleen en ongelukkig en dan ga je nog meer alleen zitten zijn? Zou je niet juist op zoek moeten gaan naar wat afleiding om hieruit te komen?”, werd me dan geadviseerd. Maar ik wist dat ik mijn medicijn zou vinden in die leegte. Die leegte die, zodra ik me eraan over gaf, zich spontaan vulde met ongelooflijk veel liefde en verbondenheid. Voor mij ligt hier de poort naar God. Ik kan het niet anders omschrijven.

Zodra ik die poort door ben,
is er overvloed

Zodra ik die poort door ben, is er overvloed. Ik kijk om me heen en zie hoe alles met alles verbonden is. Ik voel dat ik onderdeel ben van en gedragen word door die optimaal functionerende scheppende intelligentie, die ik God noem. Of het leven. De natuur. In dit besef is er niets wat ik tekort kom. En keer ik met dit besef terug, dan weet ik mij weer verbonden met alles en iedereen om me heen.

Als ik nu die nare leegte tegenkom, weet ik dat ik de moed mag verzamelen om er nog verder in te duiken. Dat ik alleen maar tijd hoef te creëren om de stilte in te gaan, de natuur op te zoeken en lange wandelingen te maken. Ik heb dat regelmatig helemaal alleen gedaan, maar soms lukte dat niet. Dan had ik de structuur en bedding van een retraiteplek nodig, om die stap ook werkelijk te nemen. Dat mocht ik onlangs weer ervaren. Daar voel ik me ongelooflijk blij en dankbaar voor. Te weten, dat er ergens op die bodem, altijd iemand zal zijn die bereid is jou die welkome ruimte te schenken.

 

Heeft dit artikel je geraakt?

En zou je meer van Nanette willen lezen? Abonneer je op haar blogs door het formulier onderaan de pagina in te vullen of lees hier meer over haar troostrijke boek Zen in de Chaos.


De blogs op de site van Innersteps dienen als ondersteuning aan coaches die zich breed willen blijven scholen. Wil jij zo zuiver mogelijk naast die ander staan, stevig en geaard, vrij van projecties en ‘beter’ weten, dan vraagt dat om een grote mate van bewustzijn op je eigen zijn en functioneren. Telkens weer zien waar je verstrikt zit in een oud verhaal, waar angst domineert en leren hoe je die betovering kan doorbreken en naar vertrouwen kan bewegen. Daar gaan al deze blogs over.

De beste investering die je als coach kan doen, is werken aan je eigen persoonlijke groei. Aan jouw persoonlijk leiderschap. Uiteindelijk geldt dat voor iedereen die op zoek is naar geluk en bezieling in zijn of haar werk. Daarom zijn ook de lezers die geen coach zijn, uiteraard van harte welkom om mee te lezen.