Twee weken zat ik hoog in de bergen van de Sierra Nevada. In een hutje van zandzakken. Daarin een bed, een meditatiekussentje, een bureautje en een houtkachel. Geen telefoon, geen tijd, niets te doen behalve gewoon maar zijn.

De hoogteverschillen in de omgeving waren te groot voor mij om te kunnen wandelen. De paadjes ook te smal. Dat is de restschade van de ziekte van Lyme: evenwichtsverlies en inspanningsmoeheid. Ik doe het tegenwoordig heel rustig aan.

Dus twee weken toeven op één en dezelfde plek. Niemand gezien, niemand gesproken. Veel gemediteerd en voor me uit zitten staren. De omgeving was prachtig.

De eerste dagen was er veel onrust. Er was verdriet, frustratie en machteloosheid over dingen die ik zo graag anders zou zien. Angst dat het altijd zo zou blijven. Veel gedachten en verhalen in mijn hoofd. Pas de tweede week werd het rustiger in mij. Ik voelde hoe mijn zenuwstelsel eindelijk op een diepere laag kon gaan ontspannen. Langzaam verstilden mijn gedachten. De aandacht meer en meer gewoon hier en nu in plaats van daar en dan.

Het leven is ongelooflijk rijk
als je gewoon maar aanwezig
en ontvankelijk bent.

Het is iedere keer weer ontroerend mooi te ontdekken wat er gebeurt als je je geest de ruimte geeft om de ervaringen van het huidige moment werkelijk toe te laten. Hoe ongelooflijk rijk het leven is als je van binnen verzacht en gewoon maar aanwezig en ontvankelijk bent. De geuren, de kleuren, de sensaties, de gevoelens. Ieder moment weer anders. Zelfs pijn en ongemak maakten deel uit van dat gevoel van rijkdom.

Als je geest zo leeg is, dat er geen oordelen hoeven geveld, geen labels geplaatst, geen verhalen gemaakt, is het leven van zo’n pure schoonheid. Een basaal gevoel van ‘alles is goed’ vergezelde me die hele tweede week en draag ik nog steeds bij me. Al lijkt het minder vanzelfsprekend, nu ik weer in de wereld beweeg. Ik moet er meer mijn best voor doen.

“Je terugtrekken en bliss ervaren op een berg, is gemakkelijk. Maar hier in de wereld heb je het te doen,”  krijg ik vaak te horen. Klopt helemaal. Maar als ik liefde wil leven, als ik de perfectie in alles wil blijven zien, als ik open en ontvankelijk wil blijven richting mijn medemens en me niet wil laten leiden door angst of een gevoel van te kort, heb ik mijn geest te trainen. Dan is er stilte en bezinning nodig in mijn leven. Vanuit de stilte, vanuit de liefde, de wereld ingaan, en vervolgens steeds weer terugkeren naar de stilte.

Ik zie hoe mijn hele systeem de neiging heeft te verkrampen, als het leven veel vraagt of ingewikkeld lijkt te worden. Hoe diep van binnen iets zich aanspant. Het is een onbewust beschermingspatroon dat in vele levensjaren is opgebouwd. Het vraagt ruimte en stilte en niets doen, om dat systeem te laten ontspannen. Daarom kies ik hiervoor. Om mijn systeem meer en meer te laten wennen aan de ervaring dat het leven goed is. Zodat ik in staat ben óók te ontspannen als het leven minder leuk is. Dat ik ook dan nog steeds in liefde en vertrouwen kan zijn.

 

Heeft dit artikel  je geraakt?

En zou je meer van Nanette willen lezen? Abonneer je op haar blogs door het formulier onderaan de pagina in te vullen of lees hier meer over haar troostrijke boek Zen in de Chaos.


De blogs op de site van Innersteps dienen als ondersteuning aan coaches die zich breed willen blijven scholen. Wil jij zo zuiver mogelijk naast die ander staan, stevig en geaard, vrij van projecties en ‘beter’ weten, dan vraagt dat om een grote mate van bewustzijn op je eigen zijn en functioneren. Telkens weer zien waar je verstrikt zit in een oud verhaal, waar angst domineert en leren hoe je die betovering kan doorbreken en naar vertrouwen kan bewegen. Daar gaan al deze blogs over.

De beste investering die je als coach kan doen, is werken aan je eigen persoonlijke groei. Aan jouw persoonlijk leiderschap. Uiteindelijk geldt dat voor iedereen die op zoek is naar geluk en bezieling in zijn of haar werk. Daarom zijn ook de lezers die geen coach zijn, uiteraard van harte welkom om mee te lezen.