Het is een zegen dat alles altijd weer verandert

Er bestaat niets in het leven dat niet aan verandering onderhevig is. Groei en ontwikkeling vinden hoe dan ook plaats, zelfs als je alles ongemoeid laat. Verval en aftakeling ook. De enige zekerheid, die ik heb in het leven, is dat alles van voorbijgaande aard is.

Toch hebben we een hardnekkige gewoonte ons te verzetten tegen verandering. We hechten ons aan de dingen die vertrouwd zijn, die goed voelen. We willen eeuwig jong en gezond blijven. We willen blijvend gelukkig zijn in onze relaties. Als we het financieel goed hebben, willen we dat behouden. En als we dan verandering wensen, moet het in ieder geval beter zijn dan het nu is.

Dat verzet gaat tegen alle natuurlijke wetten in. Het leven is nu eenmaal veranderlijk en onvoorspelbaar. Als we daar niet in meebewegen wordt het leven een worsteling. Dan strijden we tegen iets wat we nooit kunnen winnen. En dat is doodvermoeiend. Het leidt tot uitputting en depressie.

Natuurlijk is het niet gemakkelijk je over te geven aan verandering als dat betekent dat je met ongemak, pijn of verdriet moet leven. Ik weet er alles van. Ik word door mijn fysieke aandoening (CANVAS-syndroom) dagelijks geconfronteerd met een lijf dat pijnlijk is en achteruit gaat.

De dagen dat ik me er tegen verzet, zijn het ergst. Dan zie ik op tegen de toekomst, dan wordt de vermoeidheid me te veel, dan voel ik alleen maar pijn en baal ik dat ik amper van de bank kom. Alles in mij zegt nee, ik wil dit niet. Ik voel me alleen in mijn strijd en depressie drukt als een zware deken op mijn schouders.

Gelukkig is er altijd nog ergens een stemmetje dat fluistert: en ook dit is tijdelijk. Ja, je gaat achteruit, maar dat betekent niet dat er geen lichtpuntjes zijn. Het leven is zo rijk, het biedt genoeg mogelijkheden om te genieten en blij te zijn.

Een zeldzaam mooi spontaan gesprek, spelen met mijn kleinzoon, schilderen in mijn atelier, me verliezen in een goed boek. Juist die mooie momenten zijn fijn, omdát ze tijdelijk zijn. Dat maakt ze speciaal.

Het leven is mooi, omdat het veranderlijk is. Waarom willen we het liefst echte bloemen, en geen plastic bloemen? Omdat ze vergankelijk zijn. Waarom doen we er alles aan om een zonsverduistering te zien? Omdat het een tijdelijk verschijnsel is. Waarom willen we alles uit het leven halen? Omdat het eindigt.

Het geeft mij op dit moment de drive en inspiratie om niet op de bank te blijven hangen maar weer een stip op de horizon te zetten. Om te profiteren van alles wat ik nu nog kan en straks wellicht niet meer. Schilderen, schrijven, wandelen, nieuwe programma’s maken voor Innersteps, nog een boek schrijven wellicht.

En als dat op een dag niet meer kan, dan hoop ik in het kleine en het stille weer een geheel nieuwe wereld vol schoonheid te ontdekken.