Categorie archief: Uit de coachpraktijk

Is het niet tijd voor iets anders?

Jaren heeft ze als eindredactrice gewerkt voor een Nederlands tijdschrift. Nu heeft ze haar baan opgezegd en wil ze gaan freelancen voor uitgeverijen. Maar ergens binnenin haar knaagt er iets. Is het niet tijd voor iets anders? Iets wat ze heimelijk al jaren zou willen doen?

“Eigenlijk zou ik het allerliefst zelf willen schrijven” vertrouwt ze me toe. We lopen in mijn voormalige Nederlandse ‘praktijk’, Landgoed Den Treek bij Leusden. Een prachtig bosrijk gebied, waar je uren en uren kan wandelen in alle rust en stilte. Het is winter, de bomen hebben hun bladeren verloren, bladeren knisperen onder onze voeten.

“Als je schrijft, creëer je iets nieuws” legt ze uit. “Dat vind ik prachtig. Mijn man is schrijver en ik geniet er enorm van naar hem te kijken als hij achter zijn bureau zit te werken. Zoals hij dan in gedachten uit het raam zit te staren en ineens in één ruk een artikel uittikt. Geweldig! “

“Ikzelf ben eigenlijk alleen maar het werk van anderen aan het corrigeren. Dan schrijf ik er een intro bij, zet er een pakkende kop boven, verschuif eens wat met de tekst, Op zich wel leuk hoor, en men is ook wel heel blij met mijn werk, maar ik ben niet de bron van het artikel. Niet de creator. Niet de auteur wiens naam erboven staat.”

Wat zou je droom jou brengen als hij uitkwam?

Wat voor gevoel krijg je als je schrijft?  “Om je eerlijk te zeggen: spanning. Het kost me enorm veel energie om iets op papier te zetten. Ik word er niet blij van ofzo.” En toch wil je graag gaan schrijven? “Nou ja, dat is dus de vraag die ik mijzelf stel. Het is namelijk altijd mijn droom geweest.”
En wat was volgens jou de essentie van die droom? Wat zou die droom jou brengen als hij uitkwam? “Dan zou ik iemand zijn, iemand die gezien wordt.”
En hoe voelt het om die droom te willen waarmaken? “Onrustig, zwaar, het voelt eigenlijk als een last”.

Op dat moment houd ik stil en vraag haar om eens rustig om zich heen te kijken. Zie jij jezelf op één of andere manier weerspiegeld in de natuur die ons omringt? Ze draait om haar as, neemt de omgeving nauwkeurig in zich op. “Die boom daar” zegt ze en wijst naar een hoge, fier rechtop staande dennenboom. “Die bast met allemaal losse schubben, die samen toch één stevig geheel vormen, dat ben ik.”

Zegt die bast ook iets over jouw kwaliteiten als eindredactrice? “Jazeker, ik ben er natuurlijk goed in om van alle losse stukjes één geheel te maken. Op zich werd ik daar ook wel enorm om gewaardeerd.”

En waar in die boom vind ik dat stukje creëren, die schrijverskwaliteiten terug? Ze kijkt en roept verbaasd uit: “Die zitten er niet. En ik voel nu ook heel duidelijk dat die er niet horen. Niet in die boom, niet bij mij. Ik ben geen schrijver. Ik droom ervan een schrijver te zijn, maar ik ben het helemaal niet.” Het inzicht is glashelder en enorm bevrijdend.

In ieder coachgesprek zie ik het gebeuren. Zodra ik symboliek inzet, verschijnt het inzicht. En elke keer ben ik zelf ook weer verrast. Dat het zo snel kan. En vanuit zoveel eenvoud. De taal van het onderbewuste spreekt in beelden. Daarom is het werken met symbolen zo krachtig. Het zet in één tel alle mentale constructies opzij, en dat wat waar is, wordt direct gevoeld. Daar kun je ook niet meer omheen .

Wil je ook als natuurcoach aan de slag? En leren hoe je de optimale ruimte kunt creëren om inzichten te laten ontvouwen? Op een manier die moeiteloos gaat? Kom dan naar één van de gratis proeverijen en maak op een inspirerende wijze kennis met de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Ruzie over een erfenis: Ik ben er helemaal klaar mee.

We naderen een driesprong. Mijn cliënt, een ondernemer van 36, voelt zich machteloos. Een langdurig conflict in de familie lijkt zich niet te willen oplossen. Terwijl hij toch alles heeft geprobeerd. Steeds weer het gesprek met zijn zuster aangegaan. “Ik heb uitgelegd wat ik voel, waar ik last van heb. Ik heb geluisterd naar haar verhaal. Ik heb oplossingen aangedragen. Ik heb haar ruimte gegeven, want daar vraagt ze om. Ik heb gezegd dat ik haar begrijp. Maar ze blijft maar boos. Wil even niets met me te maken hebben. Ik voel me niet gezien, niet gerespecteerd en niet gehoord. En ik merk dat het me uitput. Ik kom zo’n beetje tot het punt dat ik er helemaal klaar mee ben. Maar opgeven voelt helemaal niet goed. Alsof ik mijzelf verloochen.”

Het is een klassiek verhaal. Ruzie om de verdeling van de erfenis. Vader heeft een huis in Frankrijk na gelaten. Dochter wil het houden als vakantiehuis voor de familie. De opbrengst van de huur verdelen. Zoon wil het huis verkopen. Hij kan het bedrag momenteel goed gebruiken om een nieuwe investering te doen voor zijn bedrijf.

“Wat is je wens?” vraag ik hem. “Wat wil je het allerliefst met je zus?”

Ik wil dat ze mijn rechten respecteert
en niet alleen maar met haar eigen belang bezig is

“Ik wil dat ze mijn rechten respecteert en niet alleen maar met haar eigen belang bezig is. Ik wil dat we een oplossing vinden, waar we ons allebei in kunnen vinden. Ik wil met haar in contact kunnen zijn, zonder gedoe. Zonder verwijten. Gewoon, dat het allemaal OK is. Dat ik OK ben in haar ogen. Dat het ook OK is dat we anders over bepaalde dingen denken. Dat we anders met bepaalde dingen omgaan. Dat we uiteindelijk gewoon samen kunnen zijn, op verjaardagen, of andere momenten en dat er dan geen onderhuidse spanning is.”

Midden op de driesprong staan we stil. “Is er nog een andere mogelijkheid dan heel hard je best doen, of volledig afhaken?,” vraag ik hem. Hij zwijgt en kijkt me puzzelend aan. “Ik zou het niet weten,” antwoordt hij na een tijdje. “Hoe zou het zijn om niet-iets te doen?”, stel ik voor. “Dat is toch hetzelfde als afhaken?” “Nou nee. Als je afhaakt, geef je je verlangen op. Je verlangen om het goed te hebben met je zus.” Hij fronst zijn wenkbrauwen. “Dus ik hou mijn verlangen, maar ik doe er niets mee? Wat schiet ik daar nou mee op?”

“Laten we dat eens gaan ontdekken. Er zijn hier drie paden. Stel die staan voor drie mogelijkheden. Eén: heel erg je best doen een oplossing te vinden. Twee: volledig afhaken. Drie:  je verlangen eren, zonder dat je iets mee doet. Ik stel voor dat we de symbolisch bewandelen en kijken wat er te ontdekken valt.”

Hij zet er flink de pas in op het eerste pad. Zijn blik naar de verte gericht. “Waar ga je naar toe?” “Ik weet niet, naar de oplossing vermoed ik.” Zwijgend stappen we door. Het is een vrij recht pad met aan beide zijden statige berken. Een briesje doet de bladeren ruisen. Ik zie elfenbankjes, hoor een specht tikken en ben gefascineerd door de wijze waarop het zonlicht dansende vlekken tovert in het bos. Mijn cliënt lijkt geen oog te hebben voor wat er op zijn pad verschijnt. “Wat ervaar je?” vraag ik hem.

Er is een angst dat ik er nooit zal komen

“Het is een beetje dubbel. Het is lekker om zo even door te lopen, het is ook fijn om op weg te zijn naar een oplossing, alleen lijkt hij niet te verschijnen. En dat is dan weer frustrerend. Mijn neiging is om steeds maar verder te lopen en om iedere bocht te kijken. Er is een angst dat ik er nooit zal komen.” Ik sta bewust even stil. “Hoe voelt dat in je lijf?” Hij richt zijn blik naar de grond. Sluit vervolgens zijn ogen. “Er zit een zekere gespannenheid. Het voelt zeker niet relaxed.” Als hij zijn ogen weer opent, wijs ik naar het eind van het pad. “Wat zou de oplossing jou brengen?” vraag ik hem. “Een overeenkomst. Begrip, denk ik. Dat mijn zus begrijpt wat ik voel. Dat ze mijn beweegredenen snapt en respecteert.”

Op het pad dat symbool staat voor ‘afhaken’ komen we niet verder dan twee meter. “Dit is heel bizar,” zegt hij verbaasd. “Ik kom gewoon echt geen stap verder. Mijn lijf wil niet mee. Ik voel me zwaar en sloom. Wil hier vandaan. Heb de neiging om weg te rennen. De ruimte te zoeken. Wat is dit raar!” “Als je nu, op deze plek aan je zus denkt. Welke gedachten komen er dan op?” “Heel eerlijk?….Dan denk ik: flikker toch op met je gezeik. Ik ben klaar met je. Ik word hier zo moe van. Als je mijn rechten niet wil respecteren, laat dan ook maar. Als ik er echt in ga, dan word ik ongelooflijk pissig!”

Op het pad van niet-iets doen gebeurt er iets wonderlijks

Op het pad van niet-iets doen gebeurt er iets wonderlijks. Ik zie hem ontspannen. Zijn houding verandert. Er verschijnt een zekere lichtvoetigheid in zijn pas. Zijn gezicht lijkt te verzachten. Ik zie hem om zich heen kijken. “Hoe is het hier?” “Ja. Wel goed eigenlijk. Rustig, op de één of andere manier.” “Wat is je neiging op dit moment?” “Ik zou wel even willen zitten.”

We nemen plaats op een omgevallen boomstam. “Wonderlijk hoe ontspannen ik me voel. Alsof ik meer lucht heb gekregen. Kijk dat licht eens, hoe mooi?” “Het valt me op dat je hier meer in contact bent met de omgeving. Klopt dat?” Hij knikt bevestigend. “Als je nou denkt aan je verlangen om het goed te hebben met je zus. En je kijkt ondertussen om je heen. Wat trekt dan jouw aandacht?” Hij wijst direct op twee grote bomen. Een dennenboom en een beuk.

“Wat vertelt dit beeld over jouw wens?” “Ik ben de dennenboom en mijn zus is de beuk. We zijn heel verschillend, maar toch staan we gebroederlijk naast elkaar. Ieder stevig geworteld. We respecteren elkaars ruimte.”
Ik geef hem even de tijd om het beeld nader te bekijken. “Wat is er zo karakteristiek aan de dennenboom?” Met enige levendigheid in zijn stem, begint hij te vertellen. “Hij heeft een hele rechte stam. De stam is geschubd. Bestaat eigenlijk uit allemaal verschillende vakjes. De boom is hoog en enigszins smal. Hij heeft natuurlijk iets puntigs, door de dennennaalden. Hij is altijd groen, nooit kaal.” En dan lachend: “nou ja, dat komt dan niet helemaal overeen met mijn moderne kapsel.”

“En wat vertelt dat allemaal over jou?” vraag ik vervolgens. “Die verschillende vakjes geven aan dat ik oog kan hebben voor alle verschillende puzzelstukjes in een proces. Ik kan breed kijken. Dat puntige gaat over scherpzinnigheid en doortastendheid. En dat ik nooit kaal wordt, zegt iets over niet snel los willen of kunnen laten. Ik geef niet gauw op, blijf telkens weer zoeken naar nieuwe mogelijkheden. Dat is natuurlijk ondernemers eigen. Wij denken niet in belemmeringen, maar in oplossingen.”

Dat is natuurlijk ondernemers eigen.
Wij denken niet in belemmeringen, maar in oplossingen.

Ik wijs naar de boom ernaast. “En wat kun je vertellen over de beukenboom?” Zijn houding verstilt. “Die beuk heeft door de vorm iets zachts en moederlijks. De takken staan als open armen naar de hemel gericht.” Hij slikt. Valt stil. Verzet zijn voet. Haalt adem. Knippert met zijn ogen en vervolgt met een trillende stem:  “Jee, dat raakt. Ik kan ineens zo voelen hoeveel liefde ze bij zich draagt. Dat ze een groot hart heeft en eigenlijk niets liever wil dan de familie bij elkaar houden. Dat het huis in Frankrijk dáár voor staat.”

“Waarom raakt dit jou zo?” “Nou, dat ik dat nooit zo heb gezien? Dat ik het zag als iets egocentrisch, dat ze dat huis wilde houden voor haar gezin. Het gevoel dat ze mij een soort van buiten de deur hield. Nu zie ik dat haar intenties een heel andere basis hadden. Ik schaam me nu bijna voor mijn houding. Misschien was ik zelf wel degenen die alleen maar met zichzelf bezig was. En nog behoorlijk drammerig ook. Ik wilde vooral mijn eigen zin doorzetten.”

De weg van niet-iets-doen  heeft de ondernemer vele nieuwe inzichten gebracht. Leidde hem naar diep liggende gevoelens die niet zichtbaar werden op de andere twee wegen. Gaf hem een nieuw vertrekpunt om de kwestie rond het huis in Frankrijk met zijn zus te bespreken. Zijn veranderde houding had een groot effect op die van haar. Er is nu nog geen oplossing gevonden, maar er is een hernieuwd ontspannen contact en een gedeeld vertrouwen dat ze er op enig moment samen uit zullen komen.

  • Herken jij jezelf in dit verhaal? En zou je willen dat Nanette je hierop coacht? Maak dan een afspraak via de contactpagina.
  • Wil je net als Nanette werken als natuurcoach? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.
  • Wil je deze coachverhalen van Nanette graag volgen? Klik hier.
Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Kritisch in de liefde: Waar zijn de ballen?

Het is lente. De velden geuren en kleuren. Ik loop samen met een 48 jarige vrouw uit Utrecht over de kleine herderspaadjes achter mijn huis in Portugal. We zijn slechts 1,5 km van zee verwijderd en bevinden ons in een oase van rust. We passeren velden met klaprozen, hellingen met paarse en knalroze veldbloemen, ruiken de geur van wilde lavendel, tijm en anijs. De vrouw is aan het vertellen. Over een nieuwe liefde, die ze via internet heeft ontmoet.

‘Ik verlang er zo naar om de liefde voluit te leven en tegelijkertijd merk ik dat ik me inhoud. Dat ik kritisch ben. Hij wil er helemaal voor gaan. Ik twijfel. Is hij niet te lief? Te soft? Geeft hij wel genoeg tegenwicht?’ Ze is al jaren alleen, deze vrouw. Ze ziet er goed uit. Vlot, vitaal. Heeft haar werkende leven goed op de rit. Kinderen inmiddels de deur uit.

‘Herken je dit mechanisme’, vraag ik haar? ‘De neiging kritisch te zijn? Het twijfelen?’

Steevast komt er een moment dat ik me afvraag:
Waar zijn de ballen?

‘O ja’, roept ze. ‘Het is vreselijk! Mijn vriendinnen herkennen het ook. We noemen het “Het drama van de zelfstandige vrouw.” We vallen voor zachtaardige mannen, die kunnen luisteren en begrip tonen. Mannen die graag knuffelen, die lijflijkheid niet schuwen, die tantrisch willen vrijen. Het lijkt in eerste instantie zo geweldig allemaal. Maar er komt steevast een moment dat ik me afvraag: waar zijn de ballen?  Waar is het eigen initiatief?  Waarom moet ik steeds degene zijn die alles bepaalt? Ik mis tegenwicht. En zodra ik dat voel, krijg ik het benauwd en word ik kritisch. Ga ik me ergeren aan allemaal kleine dingetjes.’

‘Ik zie mijzelf verharden’, vervolgt ze. ‘Niet fijn als je dat eenmaal in de gaten hebt. Ik zie hoe ik de controle overneem, over de ander heen wals en daarmee alle potentie die er in de relatie verborgen ligt, de nek omdraai. Dat is het patroon.‘

We zijn op de top van de heuvel beland en kunnen in de verte de zee zien. Het is warm, de zon brandt op onze huid. We zoeken een plekje in de schaduw van een grote Johannesbroodboom. ‘Laten we de situatie aan beelden koppelen’, stel ik voor. ‘Je mag drie bomen uitzoeken. Eén boom moet je vriend symboliseren, één jouw zelf als je zo kritisch bent, en één jouw zelf in een onbevangen, open en nieuwsgierige staat.’

Zie kiest een amandelboom uit voor haar vriend, een olijfboom voor haar kritische zelf en een vijgenboom voor haar onbevangen zelf. ‘Leg eens uit? Vanwaar deze keuze?’
‘Die amandelboom ziet er het minst stevig uit. Hij is wat lichter en transparanter. Hij heeft ook iets hoekigs in mijn beleving, dat staat dan toch voor het mannelijke. Ik denk wel dat het een keuze is vanuit mijn kritische zelf.’

‘En de olijfboom?’ vraag ik haar. ‘Dat is mijn kritische zelf. Hij is stevig, groot, heel veel donker blad, wat ik associeer met al die kritische stemmetjes in mij. Ik vind ‘m ook dominant, deze boom.’ ‘Dus de vijg is jouw onbevangen zelf?’ stel ik vast. ‘Ja, doet me ook een beetje aan het paradijs denken. De onschuld. Zoiets.’

Terwijl we opstaan nodig ik haar uit om bij de olijfboom te gaan staan, met haar rug naar de stam. ‘Probeer jezelf helemaal te verbinden met je kritische zelf en vanuit die positie naar je vriend, de amandelboom te kijken. Wat zie je? Wat voel je?’ ‘Ik voel mij wat verheven’, antwoord ze. ‘Ik kijk een beetje op hem neer. Ik kijk naar die boom en denk: wat ben je eigenlijk iel in vergelijking met de rest. Ik kijk dwars door je heen. Je geeft amper schaduw. Wat heb ik eigenlijk aan je?’

‘Is er iets wat je van hem verlangt?’

Ik wil dat hij stevig is.
Dat ik tegen hem aan kan leunen
zonder bang te zijn dat hij omvalt

‘Ik wil dat hij stevig is. Dat ik tegen hem aan kan leunen zonder bang te zijn dat hij omvalt. Ik wil dat hij me beschermt. Dat ik klein kan zijn. Ik wil dat ik me bij hem kan ontspannen en niet steeds overal verantwoordelijk voor hoeft te zijn.’ Ik knik begrijpend. ‘Dus er is een behoefte in jou om klein te kunnen zijn en te ontspannen?’ ‘Ja.’ ‘En dat lukt niet als die ander in jouw ogen niet stevig is?’ ‘Nee. Dan lukt dat niet.’

‘Hoe is dat voor je? ‘ ‘Pijnlijk. Verdrietig. Het voelt ook leeg. En vermoeiend. Omdat ik dus maar niet kan ontspannen.’ Ik zie dat er iets aan haar houding verandert. ‘Voel je je nog steeds verheven?’ vraag ik haar. ‘Nee. Eigenlijk niet. Ik voel me klein, afhankelijk, behoeftig. Beetje wankel eigenlijk. En ook moe. Heel moe.’

Ik laat haar even staan om het gevoel volledig toe te laten. Vraag haar nog eens te benoemen wat ze ervaart en waar dat in haar lichaam voelbaar is. Ze legt haar hand op haar buik. ‘Ik voel ook verdriet’ laat ze me weten. Ze laat haar tranen de vrije loop. Ik kijk haar vriendelijk aan. ‘Dus er is een gevoel van klein, afhankelijk en behoeftig zijn, er is moeheid en daaronder zit verdriet.’ ‘Ja’, antwoordt ze met een diepe zucht. En met die zucht zie ik haar hele lichaam ontspannen. ‘Ja, zo is het’, zegt ze met een heldere stem. ‘Goh, ik wist niet dat er verdriet zat. Maar het benoemen lucht wel op. Alsof ik meer rust ervaar’.

We maken ons los van de olijfboom en lopen naar de vijgenboom. Wederom nodig ik haar uit met haar rug tegen de stam te staan en zich te verbinden met het gevoel van open en nieuwsgierig zijn. ‘In deze positie ben je geheel onbevangen. Wat voel en zie je nu?’ Ze neemt de tijd om goed te gaan staan, om te voelen wat ze ervaart en zegt dan: ‘Ik voel me zacht en open. Ik voel me ook geworteld, gek genoeg. Ik ben nieuwsgierig.’

‘En wat zie je nu als je naar de manlijke boom kijkt?’ ‘Ik zie een boom met vrolijke frisgroene blaadjes. Lichte uitstraling. Heel eigen. Zie nu ook de amandelen. Denk dat ze nog niet rijp zijn.’ ‘Verlang je iets van die boom?’ ‘Nee, ik geloof het niet.’ ‘Moet die boom anders zijn dan hij is?’ ‘Nee, helemaal niet. Hij moet vooral zichzelf zijn. Het voelt een beetje hilarisch als hij anders zou moeten zijn. Het is gewoon een amandelboom.’ En dan lachend: ‘Ben trouwens dol op amandelen. Op amandelspijs ook. En amandeldouche crème. Ha, die boom biedt verrassende mogelijkheden. Er valt nog heel wat te ontdekken.’

Terug in de schaduw van de Johannesbroodboom, uitkijkend over de blauwe zee, evalueren we oefening met de drie bomen. Deze vrouw heeft als kind koestering en veiligheid gemist. Ze heeft op kwetsbare momenten in haar jonge leven, niet kunnen leunen in een warme moederschoot. Dus koos zij er onbewust voor om maar sterk en onafhankelijk te worden. Dan hoefde zij de pijnlijke leegt, van niet gekend worden in je behoefte, maar niet te voelen.

Maar als de liefde dichtbij komt en je hart zich opent, komen ook de oude kwetsuren weer aan de oppervlakte. En zoekt het beschadigde kind, alsnog de warmte en koestering die het heeft moeten ontberen. Benader je je partner, vanuit het perspectief en de behoefte van het beschadigde kind, dan verlang je iets onmogelijks. De pijn van toen is een verloren verlies. Volwassen worden gaat over zelf die pijn dragen en niet wensen dat de ander de gaten opvult. Sta je op je eigen grond, dan kun je weer nieuwsgierig zijn en de ander werkelijk zien in wie hij is.

  • Herken jij jezelf in dit verhaal? En zou je willen dat Nanette je hierop coacht? Maak dan een afspraak via de contactpagina.
  • Wil je net als Nanette werken als natuurcoach? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.
  • Wil je deze coachverhalen van Nanette graag volgen? Klik hier.

.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Ik word gek van het niet weten

Ik loop samen met een 33 jarige man, langs het uitgestrekte strand van Meia Praia, Portugal. Het is winter. De lucht is strakblauw, de wind nog wat fris, het strand vrijwel verlaten.

Hij ziet eruit als een rondreizende hippie. Wijde broek, gympen, gekleurde wollen muts, goed gebruinde huid. Hij blijkt een succesvolle ondernemer te zijn. Startte vijf jaar geleden een eigen kite-surfbedrijf, voegde daar al snel een watersportwinkel aan toe en organiseert daarnaast ook nog eens (kite)surfkampen. Knap staaltje ondernemerschap in een land wat economisch failliet dreigt te gaan. Alle disciplines lopen als een trein, inmiddels heeft een partner zich ingekocht en runnen ze de boel met zijn tweeën.

Je zou een blije jongen verwachten, maar hij ziet er geenszins opgetogen uit. Zijn blik is ernstig, hij kijkt vaak naar de grond. Er verschijnt geen enkele glimlach als hij begint te vertellen. ‘Ik moet een keuze maken, maar weet niet wat juist is. Ik zit al weken te malen, maar kom er niet uit. Kost me veel energie. Ik hoop dat jij mij kan helpen om duidelijk te krijgen wat slim is.’

Ik heb behoefte aan richting, houvast,
word gek van het niet weten

Aanvankelijk lijkt het dilemma alleen om werk te gaan. Het loopt niet lekker met de partner en hij vraagt zich af of hij hiermee om moet leren gaan, of (met verlies van inkomen)  een deel van het bedrijf aan de partner overdoen. Een derde optie is teruggaan naar Nederland en afstand doen van het gehele bedrijf. ‘Ik heb behoefte aan richting, houvast, word gek van het niet weten. Maar op geen van de drie opties voel ik een duidelijk ja.’

Ik vraag hem stil te staan en om zich heen te kijken. ‘Is er iets in deze omgeving, dat symbool staat voor de houvast die je zoekt?’ Hij draait drie keer om zijn as, kijkt lange tijd uit over de wijde zee en het vlakke zand, maar kan niets vinden. ‘Er is niets’, zegt hij. Ik proef een lichte angst in zijn stem. ‘Hoe voelt dat voor je? Als er niets is? Geen houvast? Geen richting?’ ‘Naar. Unheimisch. Ik word er onrustig van.’ Hij wil al weer doorlopen, maar ik vraag hem nog even stil te blijven staan. ‘Als je dit gevoel helemaal toelaat. Wat voel je dan nog meer?’

Het is even stil. ‘Leegte’, zegt hij dan. ‘Leegte die raakt aan een gevoel van eenzaamheid’. En dan begint hij spontaan te vertellen over zijn jeugd. Zijn gevoel altijd een buitenstaander te zijn geweest op school. En hoe zijn vader dat gevoel van anders zijn nog eens benadrukte. Hij vertelt over de scheiding van zijn ouders en zijn te vroeg overleden moeder. En dat zijn vriendin het kortgeleden heeft uitgemaakt. Dat hij zich ook nu weer zo alleen voelt.

Het gevoel van alleen zijn, anders zijn,
niet goed genoeg zijn,
loopt als een rode draad door zijn leven

We wandelend langs de vloedlijn richting de pier. Hij vertelt, ik luister vooral. Het gevoel van alleen zijn, anders zijn, niet goed genoeg zijn, loopt als een rode draad door zijn leven. Met het vertellen van zijn levensverhaal en het benoemen van alle gevoelens en emoties die hij daarin is tegengekomen, geeft hij zijn persoonlijke geschiedenis de erkenning die het verdient. We laten alles waar zijn. Zijn niet op zoek naar verzachting, oplossen van pijn. We zoeken geen schuld bij ouders die tekort zijn geschoten.

Als we bijna bij de pier zijn nodig ik hem nogmaals uit om zich heen te kijken. Om contact te maken met de oneindige weidsheid van de zee en de uitgestrektheid van het strand en vervolgens het gevoel van eenzaamheid helemaal toe te laten. Alle verzet daartegen op te geven.
Langzaam draait hij om zijn as. Ik ga bewust wat verder van hem af staan. Dan zie ik hoe zijn schouders schokken. Ik vermoed dat hij huilt. Stil. Ingetogen. Ik laat hem. Als hij zijn tranen heeft gedroogd, zie ik een andere man. Zachter, meer ontspannen.

‘Vreemd, ik voel me ineens zoveel rustiger’, zegt hij als hij naar me toe loopt. ‘Krachtiger ook. Alsof ik weer bodem onder mijn voeten voel.’ We lopen terug. In stilte. ‘En hoe is het nu om even geen richting te hebben met betrekking tot je werk?’ vraag ik 10 minuten later. ‘Om gewoon een tijdje in het niet-weten te toeven en van daaruit te vertrouwen dat er wel weer een beweging ontstaat?’ ‘Ja, dat voelt wonderlijk genoeg helemaal OK. Sterker nog, het voelt als het enige juiste wat ik kan doen op dit moment. Hoe bizar! Ik voel me er echt heel rustig onder!’

Vaak zoeken we houvast en controle in ons werk en onze relaties omdat we onbewust bang zijn voor een diepere laag van gevoelens die voelbaar wordt, als er niets is waar we ons aan vast kunnen klampen. Dit betekent dat we altijd vanuit een soort van verkramping ons leven vormgeven.

Ook deze jonge ondernemer wilde te snel, vanuit een onbewuste angst voor eenzaamheid, beslissingen nemen. Door het onderliggende gevoel van leegte te erkennen en niet af te wijzen, creëerde hij een nieuwe stevige basis voor zichzelf. Die basis biedt een veel vruchtbaardere grond om een nieuwe richting te bepalen.

  • Herken jij jezelf in dit verhaal? En zou je willen dat Nanette je hierop coacht? Maak dan een afspraak via de contactpagina.
  • Wil je net als Nanette werken als natuurcoach? Lees hier meer over de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.
  • Wil je deze coachverhalen van Nanette graag volgen? Klik hier.
Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Verkeerde keuzes bestaan niet

Hij had moeite met beslissingen nemen, vertelde hij me. Eeuwig kon hij twijfelen, bang om de verkeerde keuze te maken. Daar had hij last van. Hij was nog niet zo lang in de Algarve en wilde het nu goed doen. Niet weer dezelfde fouten begaan als in Nederland. Daar had hij té lang op de verkeerde plek gezeten, meende hij. In een commerciële functie had hij veel geld verdiend, maar ook veel stress gekend en eigenlijk was hij er nooit echt gelukkig geweest.

Nu had hij hier in de Algarve al wéér het gevoel gehad in zijn eigen valkuil te zijn gelopen. Hij had net een groot project afgebroken, omdat het niet klikte met de opdrachtgever. Zie je wel, wéér de foute keuze gemaakt, zei het venijnige stemmetje in hem. Het gaf hem een enorm gevoel van falen. At wandelend door de heuvels en dalen van het prachtige natuurgebied Espinaco de Cão keken we terug op andere keuzes in zijn leven en hoe die uitgepakt hadden.

Hij kwam erachter dat hij een enorme prestatiedrang bezat

Hij kwam erachter dat hij een enorme prestatiedrang bezat. Alleen maar gaan voor de top, doorgaan tot de ultieme overwinning. Fouten kon hij zich daarbij niet permitteren. Haalde hij zijn doel niet, dan kon hij echt flink in de put raken.

Ik zag dat het wandelen hem goed deed. Zijn gehaastheid aan het begin van de wandeling had plaats gemaakt voor een zekere rust. Praatte hij eerst aan één stuk door, nu kon hij de stiltes ontspannen laten zijn voor wat ze waren en zijn geest de tijd geven te bedaren.

Op een viersprong vroeg ik hem te kiezen waar we heen zouden gaan. Rechtdoor, antwoordde hij direct, zonder enige twijfel in zijn stem. Weet je het zeker, vroeg ik nog. Ja, dit is het pad dat we moeten gaan, dat komt vast op iets moois uit, zei hij vastberaden.

Elk pad biedt de nodige ervaringen

Op het pad was van alles te zien. Bloeiende agaven (prachtig fenomeen), enorme oude kurkeiken, geurende lavendel en een idyllisch meertje. Al genietend van zoveel moois, kwam hij tot de ontdekking dat de weg naar de top eigenlijk net zo belangrijk is, zo niet belangrijker, dan het feitelijk behalen van de top. Dat elk pad de nodige ervaringen biedt, waar je van kunt genieten. De ervaringen leren je ook van alles over jezelf. Wat je wel en niet wilt, waar je wel en niet goed in bent, waar je je wel of niet prettig bij voelt. Op een gegeven moment merk je van zelf weer een nieuwe keuze wilt maken.

Had je ooit besloten naar Portugal te komen als je die commerciële functie niet goed zat was? vroeg ik hem. Nee, die situatie was inderdaad nodig om die stap te zetten, antwoordde hij.

We waren inmiddels aan het eind van het pad beland, daar lag een drukke provinciale weg. En? Foute keuze? Lachend keek hij me aan. Nee hoor, foute keuzes bestaan niet. We moeten alleen even van richting veranderen.

Wil je ook als natuurcoach aan de slag? En leren hoe je de optimale ruimte kunt creëren om inzichten te laten ontvouwen? Op een manier die moeiteloos gaat? Kom dan naar één van de gratis proeverijen en maak op een inspirerende wijze kennis met de opleiding Natuurcoaching van Innersteps.

Share this article with your friends!
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin