Volledig open zijn in contact, durf jij dat?
En wat levert het op?
Ben ik altijd volledig open als ik met iemand in contact ben? Nee, dat denk ik niet. Er is altijd een deel dat op haar hoede is, dat checkt: is het veilig om mij te openen? Is die ander ok met wat ik zeg of doe? Is mijn aanwezigheid van waarde?
Ogenschijnlijk kan een contact heel open en spontaan zijn, en dat zal het tot op zekere hoogte ook absoluut zijn, maar op de subtielere lagen zijn mijn voelsprieten haarfijn afgesteld op de buitenwereld. Hoe dieper mijn zelfonderzoek gaat, hoe meer ik die subtielere lagen gewaar ben.
Ik denk dat we allemaal het verlangen hebben om ten diepste gekend te worden in wie we zijn en wat we voelen. We willen ontmoetingen die waarachtig en puur zijn. Maar zo lang ik een deel van mij gesloten hou, zolang ik een deel van mijn kwetsbare ziel verstop, zal dat nooit gebeuren.
We voelen ons vooral senang
in onze eigen tribe
Onze ego-structuur zal zich altijd afhankelijk maken van het oordeel van een ander. Pas als er goedkeuring is over wie we zijn en wat we doen, kunnen we ontspannen in het contact. Daarom zijn we ook altijd op zoek naar gelijkenissen, voelen we ons vooral senang in onze eigen ‘tribe’.
Het is niet zo moeilijk om je vol liefde te voelen en liefde te delen in een omgeving, waar iedereen zich voegt naar de onbeschreven regels van ‘liefdevol samenzijn’. Waar we samen mediteren en mantra’s zingen. Dan is het ogenschijnlijk gemakkelijk om diepere gevoelens te delen.
Maar wat als die vertrouwde omgeving wegvalt? Wat als je geen idee hebt wat die ander denkt of doet. Wat als je de bewegingen van die ander totaal niet begrijpt? Of afkeurt? Kun je dan nog steeds in liefde zijn? Wat gebeurt er dan met het gevoel van We are One?
Je kunt de Eenheid
pas echt doorgronden
als je de verschillen erkent
De grote paradox is dat we de Eenheid van alles pas echt kunnen doorgronden, als we erkennen dat alles en iedereen een unieke eigenheid heeft. Ja, we zijn Een, we komen allemaal uit die Ene bron, maar we zijn ook uniek en anders.
Niet een beetje anders, maar soms ook extreem anders. Zij we bereid dat niet alleen te erkennen, maar ook te respecteren? Zowel van onszelf, als van de ander?
Onze ego-structuur vindt het anders-zijn enorm bedreigend en keurt het al snel af. Die houdt krampachtig vast aan alles wat eigen en bekend is: de eigen tribe, de bekende leefregels. Die is ongelooflijk bang voor de eenzaamheid en de leegte die voelbaar wordt in het anders zijn. Voor bestaan zonder goedkeuring.
Ons hart is juist nieuwsgierig naar nieuwe mogelijkheden, naar uniciteit, naar wat een ander beweegt, wat die voelt. Juist als het onbekend en nieuw is. En ook als het niet strookt met het bekende. Het wordt er nog nieuwsgieriger door. Wil begrijpen. Wil zoeken naar de liefde, die onder alles verscholen zit. Zelfs als die liefde hardnekkig verborgen blijft.
Wat levert het op
als we de moed hebben
om open in contact te zijn?
Wat levert het op als we de moed hebben om open in contact te zijn? Zonder pantser? Zonder goed- of afkeuring? Zonder voorwaarde dat de ander hetzelfde moet zijn? Wat levert het op als we ons hart volledig openen en werkelijk nieuwsgierig zijn?
Ik kom altijd uit op liefde. Die zeldzame momenten dat de diepe connectie met de bron meer aanwezig is dan mijn opgebouwde ego-structuur, is de liefde ongekend. Zelfs als we totaal verschillend zijn, zelfs als we elkaar totaal niet begrijpen en dat zonder enige belemmering waar mag zijn, is er liefde en verbinding. En die is vrij en onvoorwaardelijk.
En daar zit de sleutel tot waarachtig liefhebben. In mijn contact met de bron. Daar zit het werk. Niet in het fixen van al mijn overlevingsstrategieën, niet in het aanpassen, maar in stil worden, vertragen, mediteren en liefdevol naar binnen kijken. In nieuwsgierig zijn naar die stille ruimte achter mijn hart, waar die onvoorwaardelijke liefdesbron het sterkst voelbaar is. Daar mijn aandacht naar verleggen. Telkens weer.
Ik noem het hoge school levenskunst. Niet eenvoudig, wel diepgaand en vervullend.
Heeft dit artikel je geraakt?
En zou je meer van Nanette willen lezen? Abonneer je op haar blogs door het formulier onderaan de pagina in te vullen of lees hier meer over haar troostrijke boek Zen in de Chaos.
De blogs op de site van Innersteps dienen als ondersteuning aan coaches die zich breed willen blijven scholen. Wil jij zo zuiver mogelijk naast die ander staan, stevig en geaard, vrij van projecties en ‘beter’ weten, dan vraagt dat om een grote mate van bewustzijn op je eigen zijn en functioneren. Telkens weer zien waar je verstrikt zit in een oud verhaal, waar angst domineert en leren hoe je die betovering kan doorbreken en naar vertrouwen kan bewegen. Daar gaan al deze blogs over.
De beste investering die je als coach kan doen, is werken aan je eigen persoonlijke groei. Aan jouw persoonlijk leiderschap. Uiteindelijk geldt dat voor iedereen die op zoek is naar geluk en bezieling in zijn of haar werk. Daarom zijn ook de lezers die geen coach zijn, uiteraard van harte welkom om mee te lezen.
Deel dit artikel:
Één reactie op “Volledig open zijn in contact, durf jij dat?”

Zo waar. Ik ben met vallen en opstaan ermee bezig.
Voor mij is veiligheid in mijn lichaam het belangrijkste.

Laat een reactie achter