Een hardnekkig misverstand over de liefde

Er bestaat een hardnekkig misverstand over de liefde: We denken dat die voorwaardelijk is. We denken dat we liefde moeten verdienen. Dat we er iets voor moeten doen om die te ontvangen. We denken dat we ons op een bepaalde manier moeten gedragen, om de liefde waard te zijn.

We moeten lief zijn, en aardig. We moeten zorgdragen, mee doen, betrokken zijn. We moeten vooral eerst aan de ander denken en daarna pas aan onszelf. We moeten goede vaders zijn en goede moeders, goede zonen en dochters, niet te veeleisend zijn, niet te veel vragen en zeker niet moeilijk doen.

We verlangen allemaal naar liefde en hebben het keihard nodig. Zonder liefde heeft leven geen zin. Zonder liefde is het niet te doen. Dus natuurlijk doen we er alles aan, bewust of onbewust, om maar geliefd te zijn.

Ergens diep in mij is er een weten dat liefde nooit voorwaardelijk is. Dat liefde alom aanwezig is, dat ik het alleen maar hoef op te merken. Maar mijn wantrouwen is zo diepgeworteld, dat ik maar blijf hangen in dat grote misverstand.

Ik zie hoe ik mijzelf klein maak, niet durf uit te spreken, niet durf te vragen. Hoe ik er altijd voor zorg dat ik aardig, lief en begripvol ben. Hoe ik neig anderen veel ruimte te geven en mijzelf weinig. Bang te veel te zijn, bang te veel te vragen, bang ongemak te veroorzaken.

Begrijp me goed: er is absoluut niets mis met aardig en begripvol zijn, met anderen ruimte bieden, met zorg dragen voor. Het zijn prachtige, verbindende kwaliteiten. Waar het mis gaat is de koppeling aan jouw zelfwaarde. De koppeling aan je geliefd weten.

Want ben je bang dat je geen liefde ontvangt als je je ongemak uitspreekt, of als je een keer ruimte voor jezelf vraagt, dan verlaat je jezelf. Je verloochent je eigen waarden. In wezen ben je niet oprecht. En dat schuurt en wringt binnen in jou.

Liefde is er altijd en onvoorwaardelijk. Het is de grond van ons bestaan. Het is niet iets wat iemand jou wel of niet kan geven. Het is veel groter dan dat. Het is iets wat je kunt opmerken, waar je je voor kunt openstellen, wat je kunt voelen op momenten dat al je pantsers zijn gesmolten.

Bijvoorbeeld bij het zien van een pasgeboren baby, plots is het daar en je voelt het in alle cellen van je lichaam stromen. En natuurlijk als je verliefd bent, al je verdedigingsmuren zijn afgebrokkeld, je staat volledig open om de liefde te verwelkomen. Je zegt: Ik heb je lief. Maar de Engelse uitdrukking is veel accurater: I am in love, Ik ben in liefde.

Ikzelf heb gemerkt dat liefde in mijn aandacht verschijnt, als ik een kleine innerlijke stap opzij zet, mijn leven met milde ogen bekijk en alles verwelkom wat daar is. Mijn gedoe, mijn angsten, mijn pijn, mijn verdriet. En met eenzelfde zachtheid het gedoe en de pijn van de ander begroet. Ik voel direct compassie en mijn hele lijf ontspant. Daar los het misverstand op. Niets of niemand die de liefde hoeft te verdienen.

Als ik denk aan Innersteps en wat mijn missie is. Dan ligt daar de kern: een ruimte faciliteren waar de liefde als vanzelf weer voelbaar wordt. Door net dat ene innerlijke stapje opzij te zetten en met mildheid te kijken naar wat er speelt. Dat mensen aan den lijve kunnen ervaren dat hun ware natuur niets anders is dan een uitdrukking van die alom aanwezige liefde.

Spreekt deze missie je aan? En wil je er onderdeel van zijn? Weet je heel erg welkom! Check ons aanbod in de link hierboven voor de mogelijkheden.