Als het tijd is om keuzes te maken

Hoe vaak blijven we niet veel te lang hangen in een situatie die niet goed voor ons is? Dat alles in ons roept dat het tijd is om keuzes te maken, maar dat we het niet doen. Te bang voor het onbekende, te bang voor verlies van het vertrouwde.

We zijn gewoontedieren. Vasthouden aan wat bekend is, lijkt zoveel makkelijker dan los te laten en de sprong in het diepe te wagen. Ogenschijnlijk kunnen we prima door, sussen we ons ongemak met verhalen waar we maar al te graag in geloven: Het wordt vast beter als ik nog even volhoud, zo erg is het ook weer niet, anderen hebben het veel slechter, ik kan het niet maken om weg te gaan, straks krijg ik spijt, ik moet gewoon sterker zijn, ik moet zelf veranderen, en ga zo maar door.

Je beschermt jezelf tegen onzekerheid of verlies, maar de situatie voedt je niet. Sterker nog: het put je uit en kan op de lange duur zelfs ziek maken.

Je kunt je omgeving niet veranderen,
alleen hoe jij jezelf ertoe verhoudt.

Op zich is er niets mis mee om eerst te kijken of er in jouzelf iets aangekeken mag worden. Je kunt je omgeving immers niet veranderen, alleen hoe jij jezelf ertoe verhoudt. Als jij je kapot ergert aan je partner is het zinvol te onderzoeken waar die ergernis vandaan komt en kun je er bewust voor kiezen bepaalde trekjes te accepteren. Die horen nu eenmaal bij hen en je kan leren om daar liefdevol naar te kijken.

Als een collega of baas continu over jouw grenzen gaat, kun je onderzoeken hoe dat komt en leren je grenzen beter aan te geven.

Iedere levenssituatie brengt talloze mogelijkheden om je eigen aandeel te onderzoeken, daarvan te leren en erin te groeien. Dat is de boeiende reis die het leven ons biedt. Maar soms is iets gewoon uitgebloeid. Valt er niets meer te ontdekken. Niets meer te geven. Niets meer te ontvangen.

Dan zit er niets anders op dan (net als in de natuur) los te laten, nieuwe zaadjes te planten en verder te bewegen. Vertrouw er maar op dat er nieuwe lessen elders op je wachten.

En hoe weet je dan wanneer dat moment daar is?

Het begint als een stille fluistering. Een zacht geknaag merkbaar als een lichte onrust. Een vraag die zich blijft herhalen. Of je merkt dat je vaker moe bent, pijntjes die voelbaar worden, somberheid wellicht of een korter lontje. Sneller geërgerd. Daar ligt de eerste uitnodiging voor zelfonderzoek. Wat heb ik hier te leren? Soms is het gewoon open en eerlijk het gesprek aangaan wat de lucht weer helemaal opklaart.

Maar als jij voor je gevoel je echt jouw aandeel hebt toegeëigend en je hebt geprobeerd anders met de situatie om te gaan, maar het heeft geen enkel of te weinig effect. Als je tegen muren van onbegrip blijft oplopen, als protocollen en werksystemen onwrikbaar blijven en de werkdruk te hoog, dan is het wel duidelijk. Tijd om keuzes te maken.

Dat is niet altijd gemakkelijk en vraagt moed. Wees dan ook mild voor jezelf. Neem kleine stapjes. Iedere nieuwe stap begint bij stilstaan. Dat is wat er nu gevraagd wordt. Stilstaan. Kijken. Voelen. Onderzoeken. Wat zou een eerste kleine stap kunnen zijn?

Wil je hier wat hulp bij? Bestel dan hier het Zelfcoachprogramma In 7 stappen naar helderheid. Dit is een audioprogramma, dat je kan beluisteren als je het bos in gaat. Ik ben op dat moment even jouw coach. Ik stel je vragen en geef jou opdrachten. De natuur zal je vervolgens alle helderheid geven die je nodig hebt. Vertrouw daar maar op.

Het programma bieden we momenteel aan voor 35 € (reguliere prijs is 50 €)