Ken je dat gevoel van frustratie en moedeloosheid als bepaalde patronen zich maar blijven herhalen? Wat je ook doet aan innerlijk werk om oude gevoelens te overstijgen, op de één of andere manier val je steeds weer terug in hetzelfde gepieker, dezelfde twijfels en hetzelfde gevoel van je afgesloten voelen van de rest. Ondanks al […]
Als het niet stroomt in je leven, je werk of je relaties, als je je somber, gefrustreerd of moedeloos voelt, vraag je dan af waar je aandacht op gericht is. Zeer waarschijnlijk zit je vast in herhalende gedachten in je hoofd. Gedachten die gaan over wat niet goed en niet fijn is. Gedachten die oordelen
Sinds mijn vroege jeugd, heb ik geleerd te vertrouwen op een kracht in mij, die me door alle moeilijke perioden in mijn leven heen heeft gesleept. Hoe verlaten ik me ook voelde, die stoere kracht hield me altijd overeind. Op het schoolplein, toen de hele klas me voor ‘stadse knuppel’ uitschold, liet ik me niet
Ik doe het veel meer dan ik me tot nu toe bewust was. Vergelijken en vervolgens denken in te kort. Bijvoorbeeld als ik in de spiegel kijk en de steeds dieper wordende rimpels bekijk. Ik vergelijk ze automatisch met het ideaalbeeld van geen of weinig rimpels. Zo’n gaaf gezicht heb ik niet meer. Dat voelt
De winter doet zijn intrede. De natuur verstilt en trekt de aandacht diep naar binnen. Het heeft iets magisch die verstilling buiten. Helemaal als een laag sneeuw de geluiden grotendeels dempt. Het geeft rust. En ontspanning. En soms ook ontroering. Lopend door het bos, je schoenen knisperend in de sneeuw, en dan dat betoverende gevoel
Wij mensen zijn gevoelige wezens. Met die gevoeligheid kunnen we over het algemeen moeilijk omgaan. We laten ons niet zo gemakkelijk raken. Het voelt kwetsbaar. Bang om onderuit te gaan. Bang overweldigd te worden. En daarom houden we ons hart uit voorzorg wat gesloten. Niet vreemd, want als gevoelig kind zijn we regelmatig gekwetst geweest
In de laatste aflevering van Zomergasten, sprak psychotherapeute Esther Perel over de boeiende en vaak ook pijnlijke dynamiek in relaties. Ergens in het verhaal zei ze: ’’We zijn zo gericht op wie we als persoon zijn en wat we willen, maar we vergeten te kijken naar de ruimte die tussen ons zit.’’ Haar opmerking blijft
Wat is ware compassie? Is het de ander troosten en opbeuren als die verdrietig is? Is het zoeken naar oplossingen om de ander uit de ellende te helpen? Is het verzachtende omstandigheden creëren, om de pijn te verminderen? Of is het met oprechte interesse nieuwsgierig zijn naar wat de ander doormaakt? Geen oplossingen aandragen, maar
Ik geloof dat ieder mens op zoek is naar geluk. Misschien voel je dat niet als zodanig, vind je je zelf geen ‘gelukszoeker’, maar als je je eigen gedragingen nauwkeurig bestudeert, zul je waarschijnlijk merken dat alles wat je doet of probeert te bereiken, gericht is op het verkrijgen van een plezierig gevoel. Of je
Relaties kennen veel verborgen waarheden. Gevoelens die we niet uiten. Gedachten die we verzwijgen. Oordelen die we niet durven toelaten. Onze diepste waarheden laten we niet altijd zien. Te bang om gekwetst te worden, of die ander te kwetsen. Maar daarmee creëren we afstand. En dat voelt niet altijd fijn. Diep in ons hart willen
Hoe vaak blijven we niet hangen in een situatie die ons niet meer dient? Blijven we werken op een plek waar de inspiratie al lang geleden is vervlogen. Waar frustratie en onmacht ons in de greep houden? En hoe lang blijven we niet in relaties die destructief zijn voor ons welzijn? Relaties waar geen groei
Ken je dat gevoel? Dat je je minder levendig voelt, dan je zou willen? Alles gaat zo zijn gangetje, maar er mist een zekere sprankeling. Alsof er iets is wat de boel een beetje dempt. Je leeft niet voluit, ergens hou je je in. En als je de tijd neemt om goed te voelen wat
Eén van mijn voornemens voor het nieuwe jaar is om me niet meer te verstoppen als ik me klein en kwetsbaar voel. Om me niet meer veilig op mijn eilandje te verschansen, als ik me fragiel en wiebelig voel, maar mijn gevoelens te delen met de dierbaren om me heen. Om uit te reiken met
Jaren heeft ze als eindredactrice gewerkt voor een Nederlands tijdschrift. Nu heeft ze haar baan opgezegd en wil ze gaan freelancen voor uitgeverijen. Maar ergens binnenin haar knaagt er iets. Is het niet tijd voor iets anders? Iets wat ze heimelijk al jaren zou willen doen? “Eigenlijk zou ik het allerliefst zelf willen schrijven” vertrouwt
Afgelopen augustus ben ik met mijn zoons op ‘family-trail’ geweest in de Zuid Afrikaanse wildernis. Samen met een goede vriend en zijn twee dochters zwierven we zes dagen en nachten tussen het grote wild. We sliepen zonder tent onder de blote sterrenhemel. De tocht diende als bijzonder ritueel om de overgang van kind naar volwassene
