Naam auteur: Nanette Kant

Verbinding is het grote toverwoord van deze tijd. Als we ons maar kunnen verbinden, dan komt alles weer goed. En dat geloof ik ook. Dat de meeste problemen, groot of klein, ontstaan vanuit een gevoel van afgescheiden zijn, waarbij de aandacht zich richt op dat wat verdeelt, in plaats van dat wat verbindt. Een krampachtig […]

Als we geconfronteerd worden met pijn en ongemak, schieten we meestal in de weerstand. We willen het nare gevoel niet. Het is niet fijn, of erger, te pijnlijk of gewoonweg ondraaglijk. We weten dat vechten tegen het gevoel niet werkt. Het geeft alleen maar meer spanning, maakt moe en put uit. Maar wat is het

Het valt me op dat veel mensen (inclusief ikzelf) om me heen op dit moment in een overleefstand staan. Dingen voelen als te veel en te groot. En het duurt te lang. Te lang te veel werk, of te lang een veelheid aan intense gebeurtenissen, te lang ziek. Of een te groot, veel te groot

De vraag Hoe gaat het echt met jou? drukt oprechte belangstelling uit. Dat kan heel fijn zijn. Maar ook confronterend. Want je weet: ik kom niet weg met het simpele antwoord Goed hoor. De vraag nodigt uit om eerlijk te zijn, om diep te voelen: hoe gaat het echt met mij? Stroomt het leven en

Als een contact niet stroomt, omdat je elkaar niet lijkt te begrijpen, omdat de ander niet ontvankelijk lijkt voor je woorden, omdat je je ergens alleen voelt in het bijzijn van de ander of erg moe wordt van een gesprek, is er bijna altijd sprake van een gebrek aan afstemming. We zijn vaak zo vol

Onlangs stuitte ik op een prachtig gedicht van Esther van Nieukerken, dat alles zegt over waarlijk liefhebben. Een wijze les over het eren van het unieke in de ander en vertrouwen op ieders eigen innerlijke kracht. Een confrontatie met je eigen hoogmoed en beter weten. Speciaal voor ouders. Maar ook voor geliefden. En broers en

“Je hebt een afspraak met het leven. En het moment is nu”, zei mijn geliefde leraar Thich Nhat Hanh ooit. Die paar woorden geven precies aan waar het in het leven om draait. Wil je het leven echt ontmoeten, wil je het in al zijn volheid leven, dan dien je NU aanwezig te zijn. Een

Wij mensen zijn sociale wezens. Liefdevolle relaties met familie, vrienden, collega’s en buren zijn van wezenlijk belang voor ons welzijn en onze gezondheid. Het zou gemakkelijk en vanzelfsprekend moeten zijn om in relatie te zijn, en toch is dat vaak niet zo. We vinden het nogal eens ingewikkeld met familie, vrienden of collega’s. Een opmerking

Iedereen kent wel momenten uit zijn leven, dat al het gevoel van houvast weg dreigt te vallen. Na een relatiebreuk, na het verlies van een dierbare, tijdens ziekte of bijvoorbeeld bij crisis op het werk. Alles wat eens zo veilig en overzichtelijk was, is plots chaos. Dat wat je een stevige basis gaf in je

Het lijkt niet zo ingewikkeld, moeiteloos jezelf zijn. Gewoon doen wat je leuk vindt, uiten wat je te uiten hebt, geven wat je te geven hebt. Maar in de praktijk blijkt dat toch niet zo eenvoudig te zijn. We doen heel vaak dingen die we helemaal niet zo leuk vinden en uiten lang niet altijd

Mijn ervaringen met de ziekte van Lyme heb ik altijd beschouwd als een uitnodiging om me telkens opnieuw te wenden tot het licht. Om iedere keer als ik pijn en weerstand voelde, op zoek te gaan naar die plek in mij, waar het stil en vredig is. Soms lukte dat, vaak ook niet. Het lukte

Blij, ontroerd en vol nieuwe levensenergie ben ik op 19 juni terug gekeerd uit Zwitserland. Daar werd ik 3 weken lang intensief behandeld voor Lyme. Degenen die mij al een tijdje volgen, weten dat ik 10 jaar lang heb geworsteld met chronische pijn en intense moeheid. Dat ik mijn heil heb gezocht bij talloze therapeuten,

De afgelopen week werd ik geconfronteerd met één van de meest pijnlijke gebeurtenissen in mijn leven. Nooit geweten dat een hart zo fysiek pijn kan doen. Al dagen zoek ik naar het juiste antwoord, maar kan hem niet vinden. Er is niet één antwoord, net zo min als er één waarheid is. En zo vaak,

Ik had het allemaal vol vertrouwen uitgedacht. Hoe het via crowdfunding mogelijk zou zijn om voor een behandeltraject naar Zwitserland te gaan. Ik zou een mooi coachprogramma maken als tegengebaar. Ik zou openhartig over mijn worsteling met Lyme vertellen en mijn oproep naar meer dan 10.000 volgers sturen. Een bescheiden bijdrage van een kwart van

Het is 2010. Ik woon in Portugal in een huisje in ‘de campo’, het Portugese platteland. Dagelijks wandel ik met mijn hond door de velden. Teken zijn er alom. Ik besteed er doorgaans weinig aandacht aan. Al dagen loop ik met een gek bultje in mijn nek. Ik kan het voelen, maar het net niet